Beste bezoeker,

U vindt op deze weblog een selectie uit mijn gedichten, zowel in vaste als in vrije vorm (niet geplaatst in chronologische volgorde van schrijven). Behalve gedichten kunt u hier ook nieuwtjes of columns lezen. U kan ook googlen op mijn naam, dan komt u bij enkele gedichtensites en digitale poëzietijdschriften, of u kan de links aanklikken in de linkerkolom.

"Op papier" kunt u mij vinden in nr. 45 van Krakatau, in de bundel "Poëzie op Pootjes" (editie 2008), in enkele verzamelbundels met geselecteerde gedichten uit poëziewedstrijden, in "Het beste van Poëzie in het Park" (Amsterdam Wereldboekenstad), in de nrs. 38 en 41 van Opspraak Magazine, in de jubileumuitgave "Blauwbilgorgel 65 jaar" (Uitgeverij Liverse) en in mijn eigen bundel "Verzinnen". Ik was ook meermaals laureaat in poëziewedstrijden.

Af en toe ziet u mij op een podium, bv. Onbederf"lijk Vers 2007, openbare bibliotheek Amsterdam, "Poëzie in het Park" (diverse parken in Amsterdam 2008-2009), bibliotheek Nieuwegein (Opspraak), Creatief Schrijven en Ghent in Cap (Gentse Feesten), Lamberzinne (Antwerpen).

Wie het aandurft om te luisteren naar   Mijn Gezongen Gedichten, kan terecht op mijn Nederlandse weblog http://veradebrauwer.punt.nl/ waar reeds een veertigtal gedichten te beluisteren zijn.

Ik hoop u vaker te mogen verwelkomen op mijn weblogs.

Vera

Wat heb ik een mottige nacht achter de rug. Ik ben doodop. Gisterenavond ben ik pas na het inventariseren van het hele schapenbestand van Schotland in slaap gevallen. Ontelbare keren wakker geworden, onder andere van gesnurk aan gene zijde en van pijn in de knieën aan deze zijde (ik heb dat de laatste tijd vaker, misschien zijn het krimppijnen). Uiteindelijk het Grote Ontwaken, terwijl het nog pikdonker was. Zo pikdonker als slaand op het betreffende lichaamsdeel van een Afrikaan van tegen de evenaar. En dan wachten op het Licht en op de wekkerradio. 

Om, wanneer die laatste dan uiteindelijk begint te spelen en via gene zijde direct het zwijgen wordt opgelegd, te denken dat ik de paar maten popmuziek enkel gedroomd heb. Nee hoor, het is dag! Een klets water in het gezicht, een paar koppen koffie en een paar boterhammetjes moeten me opkikkeren. Het gisterenavond uit de diepvriezer gehaalde half brood blijkt rozijnenbrood te zijn. Donderdag wordt plots een beetje zondag. De eerste, wat droge snee wordt gepromoveerd tot toast. Lekker, met goede boter, of boerenboter zoals wij thuis zegden. De broodrooster vindt echter dat het nog lang geen zondag is en spuwt een halfverbrande toast uit, die ik koppig toch naar binnen speel, na het afbreken van de zwartste stukken. 's Mans brooddoos wordt liefdevol gevuld en uitgewuifd. Straks ga ik boodschappen doen. De tassen hangen al klaar... onder mijn ogen.

Voetbal, ik word er niet koud en niet warm van. Enige jaren terug mocht ik via het systeem van Chinese vrijwilliger als gezelschapsdame van een klant fungeren. De vrouw had via een wedstrijd, georganiseerd door de bank waar ik toen aan het loket zat, een zitje in de Business seats gewonnen. Eerst een lekker menuutje, overgoten met bijpassende wijntjes, dan een comfortabele zetel om hoog en droog de match te volgen. Nu ja, droog... we werden voldoende voorzien van allerlei natjes.

Of ze een voetballiefhebber was? Welnee, ze deed gewoon mee aan alle wedstrijden in de hoop ooit iets te winnen, vertrouwde ze me toe. En kijk, het was haar gelukt: ze had prijs! Naar het voetbal! We waren de enige vrouwen in het gezelschap en amuseerden ons opperbest. Het eten smaakte, de wijn ook. Verzadigd ploften we in de zachte zetels. De match begon, ons babbeluurtje ook.

Oh? Was het al koffiepauze? Sorry, halftime bedoel ik. Time for desert! En een pousse-cafeetje. Giechelend trokken we opnieuw richting zeteltjes. Vreemd, dat onze ploeg blijkbaar in eigen doel trachtte te shotten. Hoezo? Was dat ons doel niet meer? Hadden we gewisseld? We stoorden er ons niet aan en babbelden verder. Plots stonden alle mannen in de kamer recht. Beteuterd rondden de klant en ik ons gesprek af, niet wetend welke ploeg gewonnen had.

Hieraan moest ik gisteren terugdenken toen ik het laatste kwartier van de match Nederland-Spanje bekeek, de verlengingen en het doelpunt van Spanje. De oranjegekte was misschien wat overdreven, anderzijds trad het land toch als één natie naar buiten.

Stel je voor dat België mee had mogen doen aan het WK. Veronderstel heel even dat we een paar matchen hadden gewonnen. Hoe zouden "wij" gesupporterd hebben? Met de nationale driekleur in onze handen? Met zwart-geel-rode strepen op onze gezichten? Met dito mutsen en pruiken? Of zouden de straten gevuld geweest zijn met Vlaamse leeuwen en Waalse hanen? En wat als het dan geen Iniesta was die de beslissende bal het net inschoot, maar zo'n leeuwke, of zo'n haantje? Was het dan op slag toch een Belg geworden?

"Nee, het is niet gemakkelijk. - Tuurlijk, tuurlijk! - Ja, ge kunt niet anders hé." Haar helft van het gesprek is door iedereen te volgen. Een vrouw is aan de balie gaan staan. De belster klemt haar gsm tussen oor en schouder en praat verder. Ondertussen neemt ze het boek, scant het in, neemt het biljet van 20 euro, legt wisselgeld op de balie, steekt boek en kassabon in een plastic zakje. Dat alles zonder één woord met de klant te wisselen, zonder haar een blik te gunnen.

Een meisje en een jongen komen naar de balie met een Bongobon en een boek in de vorm van een pizza. "Ik ga u moeten laten. - Ja (zucht), het is druk." Of in de Bongobon ook het proeven van de wijnen inbegrepen is? Nee, het is enkel een bon om wijn mee te kopen. Of ze die bon met het proeven erbij misschien ook heeft? Zou kunnen. Verveeld wijst ze naar het rek. Of het dezelfde prijs is? Nee, het zijn allemaal verschillende prijzen. Overbluft door deze overdaad aan hulp beslissen de jongelui de bon toch maar te kopen. Zou ze hem alstublieft willen inpakken? Zonder te antwoorden neemt ze het doosje en draait zich om. Wanneer ze het prijsetiket er heeft afgehaald komt de jongen opgewekt met een ander doosje naar de kassa: gevonden! Met een gezicht alsof ze zelf azijn aan het proeven is, hoort de onwillige sommelier het meisje vragen of ze alstublieft déze bon wil inpakken en niet de andere.

Er wordt afgerekend: Bongo in feestkostuum en pizza verdwijnen samen in een zakje. Blij dat ze het perfecte cadeau gevonden hebben, zelfs zonder hulp van de boze heks, wensen Hans en Grietje haar nog een fijne namiddag toe. Zij hoopt in stilte dat ze verloren lopen in het grote winkelbos. Brr, dan is het mijn beurt om mijn vinger door de tralies te steken.

Misschien denkt ze dat alle boeken in haar winkel unieke exemplaren zijn. Dat alle auteurs een nergens anders te verkrijgen boek hebben geschreven, speciaal voor haar. Háár boeken dus, die ze eigenlijk liever niet verkoopt. Wat zal ze gelukkig zijn dat ik voortaan mijn boeken elders ga kopen. Daar waar ik er een glimlach als gratis bladwijzer bijkrijg. 

Hij is op kamp vertrokken. Alleen. Met een klasgenootje, met honderden andere kampgangers, zonder ons. Zijn zus gaat al jaren op kamp. Die laat ons nog voor de jaarwisseling al weten dat ze de volgende zomer weer op kamp gaat, samen met haar vriendin. Voor het geval we zouden durven twijfelen.

Hij niet. Toen ik begin dit jaar polste of hij dan nooit zin had een weekje te gaan ravotten met leeftijdsgenootjes, besliste hij plots het ook eens te proberen. Over hoeveel nachten spraken we? Zeven. Ik zag hem de zeven nachten ver van huis afwegen tegenover het eventuele meerplezier. Het risico leek draaglijk... als er iemand uit zijn klas meeging. Ik vroeg wiens ouders ik moest opbellen. De moeder die ik aan de lijn had, was onmiddellijk enthousiast, net als de zoon.

En dus staan we hen op de eerste dag van de grote vakantie samen uit te zwaaien. Een half uur lang, omwille van de schijnbewegingen die de bus maakt. Twee moeders, twee zonen. Twee slaapzakken, twee bomvolle tassen met ondergoed, T-shirts, shorts, zonnemelk factor 50 omdat 100 niet bestaat, en alles wat nodig is om een week te overleven vanonder moeders vleugels.

Thuisgekomen zoek ik een kaartje. De dochter is het gewoon maffe post te krijgen van het thuisfront. Hij niet. Twee schaatsende ijsberen onder een lucht vol sneeuw? Ideaal. Op de sjaals van de beren schrijf ik respectievelijk zijn naam en die van het klasgenootje. Kaartje geschreven, adres op de envelop, postzegel erop, klaar op de keukentafel. Daarna leg ik de computer aan. Ah, een mailtje van de muziekleraar. Dat onze zoon in september voor de start van zijn trompetlessen misschien een gloednieuw instrument mag gebruiken want de school gaat er een extra aankopen. Ondanks het half uur uitzwaaien en het schrijven van een kaartje roep ik luidkeels YENTE! om hem het goede nieuws te melden.

Vorig jaar (of is het al twee jaar geleden, Vadertje Tijd heeft tegenwoordig loopschoenen met vering) zouden we naar een optreden gaan van een "human beatbox". Off the record heette die.  Op het internet vonden we positieve commentaren over de heren Vandeplaat en op Gijbuis vonden we te gekke filmpjes. Wij dus dolenthousiast een fantastische avond tegemoet.

Dachten we. Aan de kassa haalden we onze gereserveerde tickets af en daarna keuvelden we wat. "Spijtig hé dat Off the record ondertussen gesplit is." Gesplit? Hoezo, gesplit? Had de aangekondigde beatbox opgehouden te bestaan? Wie zou er dan het podium bestijgen?  "Een groepje gitaristen. Afwachten wat het gaat worden want het is experimenteel." Ik terug naar de kassa . Men van het loket dacht dat wij op de hoogte moesten zijn want Men van de reserveringen had Ons toch verwittigd? Neen, Men van de telefoon had Ons overgeslagen. Men van de telefoon had niet eens Ons nummer. "Oh. Maar het wordt goed, hoor. Het is experimenteel!" We hadden nu toch al ons jaarlijks bad genomen, dus konden we net zo goed blijven. Ons onderdompelen in het gitaristische experimentele.

Deuren open. Wij binnen. Een immens doek onttrok het podium aan ons zicht. Licht uit, experiment aan. Er werden in hels tempo allerlei beelden geprojecteerd op het scherm, een kakafonie aan kleuren, afgewisseld met zwart-wit, oude beelden, nieuwe beelden, bewegend, stilstaand, portretten, landschappen, en ondertussen schalden de gitaren. Voor ons onzichtbaar, maar des te beter te horen. Gelukkig had ik in mijn jaszak kleine plukken watten zitten. Die zitten daar vaak, om ze zeker niet te ontberen als we gaan wandelen of gaan fietsen. Ik heb kouwelijke gehoorhangen. En gevoelige, zeker op experimenteel vlak.

Nochtans viel het best te pruimen, dat optreden. Ik begreep dan ook niet waarom na elk stuk de zaal een beetje verlatener oogde. Met watjes in de oren en de ogen gesloten (je weet maar nooit of je niet voorbestemd bent voor epilepsie) viel het allemaal goed mee. Je kunt niet overal een melodie willen in herkennen.

Na de laatste beproeving der watjeslozen kwamen de gitaristen vanachter hun podiumbreed doek, kijken of er enig applaus te rapen viel. Eén van hen had zowaar een filmcamera op de schouder en filmde het nog aanwezige publiek. Als materiaal om te gebruiken wanneer ze zich gingen voorstellen bij andere organisatoren van culturele evenementen. "Zie je wel, er zat nog publiek in de zaal toen het optreden afgelopen was. En sommigen applaudisseerden!"

Daarna gingen wij op een terrasje iets drinken, om te bekomen van het experiment. Aan de tafeltjes rondom ons zaten enkele mensen met een verwilderde blik in de ogen, het haar recht. Ook proefkonijnen.

Scharlaken was de kleur die jij verkoos,

al wist je niet precies welk rood dat was.

Het woord kwam stoffig uit de oude doos,

slechts in gedichten komt het nog van pas.

Waarom niet geel zoals mijn bruidsboeket,

of 't kaki dat zich legert in mijn ogen?

Je keek me aan en ging in het verzet:

“Scharlaken past bij jou,” zei je bevlogen.

“Laat mij voor één keer kiezen hoe jij dicht.

Dat ík dit koos, blijft jou voor altijd bij.”

Al doven alle kleuren, dooft het licht,

ik weet: hij hield scharlakenveel van mij.

(Dit is één van de winnende gedichten in de categorie volwassenen van de poëziewedstrijd 2008 van vtb-vab Opwijk, gepubliceerd in de toen uitgebrachte bundel. Het staat ook in mijn eigen bundel Verzinnen.)

wij spraken nooit dezelfde taal
al peuterde de kleuter die ik was
letters uit zijn mond
ik kraaide nimmer zijn gemak
noch zijn onvermogen
wel eigen wisselwoorden
die hij niet verstond

stappen, fietsen, autorijden:
vreemde talen die hij sprak
of liever, schreeuwde
tot het kristallen lexicon
van mijn kinderliefde brak

deelden wij geen idioom
waarop we samen konden bogen
nu het zijne is vergeeld
de harde kaft heeft losgelaten
aanhoren wij elkanders taal
met mededogen

(Met dit gedicht won ik de derde prijs in de Hilarion Thans poëziewedstrijd 2008.)

Bijlagen:
Marc de Bel en Oepetijs web.jpg (641.4 KB)   
Marc de Bel en Zangeres web.jpg (341.1 KB)   

Ik had een promotie gezien: 25% korting bij aankoop van Goodyear-banden. De eerste keer dat ik in de garage kwam, was het type banden dat mijn autootje nodig had uitgeput.  Maar de daarop volgende week zouden ze er zeker zijn. Voor alle zekerheid belde ik de week nadien eerst even op. Het is een heel eind omrijden als ik daarlangs wil passeren na het werk.  De man kon zich niet herinneren dat ik al eens in zijn werkplaats gestaan had. Ja hoor, de banden waren binnen, type H. Komt u maar langs! Ik begon aan de filerijke omweg... meter per meter schoof ik naar mijn bestemming. Daar aangekomen meldde ik mij: "'t Is voor die banden, ik heb daarstraks gebeld." "Ah? Dat zal met nen collega geweest zijn. Zet u een beetje, het zal nog effekes duren." Effekes een goed half uur later was het mijn beurt. Dat het voor die banden was, dat ze de eerste keer niet binnen waren, maar nu wel. Of ik de maat kende? Omdat ik ze net zo goed ken als die van mijn beha, diepte ik een papiertje op: "195/60 R15 88". De man bekeek zijn PC-scherm, fronste de wenkbrauwen (wat meestal geen teken is van voorradige banden) en zei allervriendelijkst: "Die hebben we niet binnen hoor." Niet binnen? Waren ze na mijn telefoontje van een uur geleden al allemaal weer de deur uit? Of ik nog wist wie ik gesproken had? Natuurlijk niet. Hij ging even informeren bij de baas. Ik zag de twee elkaar verbouwereerd aankijken. Plots zag ik de enige mogelijke reden. "Dat is hier toch het Antwerpenplein hé?" wees ik naar buiten. "Ha nee, dat is hier De Sterre, het Antwerpenplein dat zijn onze collega's aan de Dampoort." Had ik doodgemoedereerd naar de verkeerde Midas-vestiging gebeld. Als ik wou, mocht ik drie kwartiertjes wachten ( "'t is spitsuur hé"), dan lieten ze de banden overbrengen van ginder. Ik bedankte voor het aanbod en zei dat ik wel terugkwam.

En nu liggen er dus  nieuwe banden op mijn auto. Gloednieuwe, met eindeloos diepe profielen. Ik moet opletten dat ik me er niet te diep over buig want als ik erin val, vind niemand me nog terug. Het zijn H-banden. Er lagen eigenlijk T-banden op, maar die raakten om commerciële redenen niet voorradig. Vanaf nu kan ik dus aan een maximum snelheid van 210 km/u rondsnorren. Gelukkig maar, die 190 km/u waartoe mijn vorige banden zich leenden, waren echt wel peanuts, zeker in de bebouwde kom. Die T staat niet voor niets voor Traag...

Bijlagen:
Silke wachten 2.jpg (415.4 KB)   

Ik heb me nog eens lekker ouderwets geërgerd. Het onderwerp van mijn ergernis was één van de bedrijfsleiders die in het TV-programma "Mijn restaurant" de verschillende restaurants ging keuren. Toen hij achteraf zijn mening mocht ventileren, sprak hij de bescheiden woorden: "Zoals ik in mijn bedrijf ook altijd zeg: silver is for losers". Mijn door-kleurshampoo-verdoezeld-grijze haren rezen te berge. Het zelfverklaard genie bloosde er niet eens bij, keek onverstoord in de lens.

Zou zo iemand ooit een vrouw in zijn van alle luxe voorziene glimmende paleis durven binnenlaten? Stel je voor dat een nietsvermoedende dame voor deze man in zijn hypermoderne keuken de meest exquise maaltijd moet bereiden.  Zou het kunnen dat hij de goedheid heeft haar ongetwijfeld totale miskleun te vergeven? In de veronderstelling natuurlijk dat ze het perfecte lichaam heeft, alles in goddelijke proporties op de juiste hoogte. Haar jarenlange (maar ook weer niet té lange) succesvolle carrière als gerespecteerde zakenvrouw niet te vergeten.

Stel je het onvoorstelbare voor... dat hij haar meetroont naar bed. Het bed met de zijden lakens, de hoofdkussens gevuld met dons van de uiterst zeldzame Arrogantis-eend. Dat zij hem het verrukkelijkste, meest fantastische orgasme bezorgt dat ooit een man op aard heeft mogen beleven. Dat hij haar de gunst verleent zijn ultrahoogbegaafde kinderen te dragen. Kinderen die geen beugel of bril nodig hebben, die uitblinken in alles wat ze ondernemen: goud in atletiek, prima ballerina, zwarte gordel, virtuoos, noem maar op.

Nee. Het kan onmogelijk aangenaam leven zijn onder het dak van deze man, noch prettig werken in de firma waar Pierre Perfect de gouden plak zwaait. Laat ons hopen dat het een vrijgezel is die een éénmanszaak runt...

Ik ben aan het lezen. Dat is niet zo bijzonder. Ik vind het een prachtig boek. Dát is wel bijzonder, voor mij. Lezen zorgt jammer genoeg regelmatig voor een teleurstelling. Ik lees steeds de achterflap en enkele lukraak gekozen paragrafen voor ik een boek ontleen. Toch lijkt het er achteraf soms op dat die flaptekst een heel ander boek beschreef of dat de paragrafen in een ander verhaal thuishoorden dan hetgeen ik zelf heb gelezen. Natuurlijk koop ik ook boeken, maar dan meestal diegene waarvan ik op voorhand weet dat ik niet bedrogen uitkom. Ik heb dus veel boeken staan in mijn boekenkast die ik tevoren in de bibliotheek heb ontleend. Of die ik in de boekhandel heb uitgelezen. Stiekem, verscholen tussen de Italiaanse kookboeken en de bloemschikcursussen, zoals ik deed met de bundel  "Gedichten voor gelukkige mensen" van Bart Moeyaert. Het winkelpersoneel kon niet klagen: ik heb de bundel na het lezen netjes gekocht, zoals normale mensen doen.

Soms voel ik mij een parelvisser, wanneer ik uit de massa nepparels die verspreid liggen op de bodem van de literatuurzee een echte bovenhaal. Een kanjer van een parel, een glanzend wonder van woordkunst. Dan wordt het plezier van de ontdekking, van de verrukking niet overschaduwd maar wel begeleid door een stille jaloezie. Dan wroeten gedachten als "ik wou dat ik dit geschreven had" of "waarom schrijf ík -verdomme- niet zo goed?" in het genot van het lezen, als een mol in de groententuin. Dat heeft niets te maken met zucht naar winst. Misschien zelfs niet met de drang naar prestige of bewondering door anderen. Het heeft eerder te maken met eigenwaarde, fierheid op mezelf. Vera, kijk toch eens hoe origineel je het banale verwoordt, hoe subliem je ieders alledaagse pruik presenteert. De vitrine van de ijdelheid.

Ach, ik heb er vrede mee . Zolang ik boeken ontdek als "Marcel" van Erwin Mortier of "Kleine dagen" van Bernard Dewulf, kan ik mij erbij neerleggen dat ik zelf geen mooischrijver ben. Overigens, het lezen van zulke boeken vraagt nogal wat minder tijd dan het schrijven ervan. Zo heb ik nog ruimschoots tijd over voor allerlei andere zaken of... om te zoeken naar andere juweeltjes in boekvorm!

Er werd bij ons thuis niet kwistig omgesprongen met complimenten. Dat strookte met de huiselijke credo's  'niet opvallen' en 'niet stoefen' (opscheppen). Gecombineerd met een aangeboren bescheidenheid leidde dit ertoe dat ik nooit goed overweg heb gekund met complimentjes.  "Ach, zo bijzonder is dat niet, hoor." Als ik het niet zeg, dan denk ik het wel. Hebt u de neiging om aan elke bezoeker die een presentje meebrengt te zeggen dat ze dat echt niet hadden moeten doen? Hoe onbeleefd van u... en van mij want ik doe het ook, alsof ik me schuldig voel hem of haar uitgenodigd te hebben. Terwijl ik zelf natuurlijk nergens met lege handen toekom én terwijl ik eigenlijk heel blij ben met de bloemen of het flesje wijn.

Complimentjes geven, daarin ben ik daarentegen altijd een kei geweest. Geen valse, stroperige mouwfrotterij, neen, het gemeende gelukwensen of prijzen. Waarom zou ik een collega of iemand die vóór me staat aan de kassa niet complimenteren met die prachtige rok of dat magnifiek halssnoer? De kans is klein tot onbestaande dat ze die zelf gemaakt heeft, maar toch vind ik zo'n complimentje gepast. Ik prijs haar immers voor haar keuze, ik bevestig haar goede smaak, hoe subjectief dat ook moge zijn. Altijd verschijnt er dan een glimlach en volgt er een dankjewel. Natuurlijk ben ik niet op missie om ieders dag goed te maken en loop ik niet met een bomvolle tas complimentjes rond die tegen de avond leeg moet zijn, maar u begrijpt waar ik naartoe wil.

Of misschien ook niet... want ik wou het over een ander soort complimentjes en cadeautjes hebben. Die waarbij je je echt geen houding weet te geven of die je ronduit liever niet krijgt. Toen ik dertig werd kreeg ik van mijn tien jaar jongere zus een pot antirimpelcrème en een tube tegen oogwallen cadeau. Ik bekeek het attente geschenk met een mengeling van ongeloof en afgrijzen, vooral omdat ik snel doorhad dat het niet als grap bedoeld was. Van een dierbare vriendin kreeg ik ooit een mysterieus cadeau. Om uw fantasie voldoende speelruimte te laten, geef ik hier geen nadere beschrijving. Ik reageerde enthousiast: "Dát is iets speciaal! Wat is het eigenlijk?" En vriendin, al even enthousiast: "Ha, dat weet ik niet! Maar ik zag het staan in een winkel en ik dacht dat het echt iets voor jou was!" Vriendin gaf mij dus een apart geformuleerd compliment voor mijn vindingrijkheid, voor mijn verbeeldingskracht!

Onlangs mailde iemand mij de vleiende opmerking dat hij dacht dat ik iets heel intellectueels en gestudeerds deed op een universiteit "toch wel professor of zo, en nu blijk je een bankemployee te zijn". Snif, sorry, ik ben inderdaad maar een simpele duif. Helpt het mijn imago een beetje uit het slop als ik zeg dat er wel gigantische bedragen langs mijn toetsen passeren?

Overigens wil ik u als afsluiter nog de raad geven toch niet al te kwistig om te springen met complimentjes en alleen gemeende flatterende opmerkingen te maken. U dient er immers rekening mee te houden dat de 'schitterende' vaas waarmee u uw vrienden onlangs complimenteerde (maar die u eigenlijk een wangedrocht vindt) misschien straks uw eigen dressoir zal sieren. Want welk passender cadeau dan een identieke vaas kunnen zij meebrengen als ze volgende week bij u op bezoek komen?

Klein zwibbelzogje wil naar huis,
ze houdt niet van logeren.
Ze trippelt weg, stil als een muis,
om nooit terug te keren.

De troedeltjes in oma's kast
zijn oud, compleet versleten.
Wie troedelt er nog met een flast?
Ze zou het echt niet weten.

Ze lust geen stroep, ook niet geprakt,
geen scheve schoffeloren.
Wat oma in de troggel kwakt,
het kan haar niet bekoren.

Maar dan denkt zwibbelzogje weer
aan oma's lieve zwotsen
en weggaan wil ze dus niet meer,
ach wat... je kan steeds kotsen!


(oooh... Zwibbelzogje toch!!)

De gezongen versie is HIER te beluisteren.

Wie zag er reeds een koeliebrom?
Veel groter dan een schuifeltuit!
Hij speelt geen tuba of geen trom,
een koeliebrom... die brommert snuit.

Maar als er één verkouden is
en sukkelt met een snuit vol kwok,
dan gaat al dat gebrommer mis:
het klinkt zo vals... als een patrok.

De andere koeliebrommers zien
dan hoe hun snipverkouden broer
zijn snuit omsloft en telt tot tien.
Hij maakt zijn borst breed,... snuft heel stoer

en haalt zijn sterke schouders op:
“Ik hou vandaag – snuf – een brommersto-o-op.”


De gezongen versie is hier te beluisteren.

De man zelf was zich van geen kwaad bewust, vertelde ons dat hij op weg was naar Gent, “chez son cousin”, en dat hij zo bang was geweest. Hij was een hele tijd gevolgd door een auto, “Pas par la police, je vous jure!”, die hem had proberen klemrijden. Hij had de auto uiteindelijk kunnen afschudden door in het centrum kriskras rond te rijden en nu was hij verdwaald in Ronse. Oh, wat had hij een schrik gehad. “Sentez monsieur, mon coeur!” en hij nam de hand van mijn echtgenoot en legde die op zijn eigen borstkas. Toen liet ik alle achterdocht varen, ik zag dat die man écht bang was geweest en dat hij nog steeds totaal van streek was door hetgeen hem was overkomen. Ik stelde voor dat hij ons eerst naar onze auto liet gaan, wij dan langs hem zouden passeren, hij ons kon volgen en dat we hem wel naar Gent zouden loodsen. We zouden Ronse uit rijden en daarna de N60 volgen. Ik legde hem uit dat wij op een bepaald moment rechts zouden afslaan en dat hij gewoon almaar rechtdoor moest blijven rijden, tot in Gent. “Vraiment? Vous allez m'aider? Vous n'allez pas partir? Elle est où, votre voiture?” Ik toonde hem waar onze auto stond en dat hij op ons kon rekenen. Hij bedankte ons al op voorhand, zei dat het zo vriendelijk was. Hij vroeg onze beide namen, wenste ons alle geluk toe en had hij gedurfd, hij knuffelde ons allebei!

Okee, zo afgesproken. We stapten naar onze auto en reden traagjes voorbij de geparkeerde auto van de man, om hem de tijd te geven ons te volgen. Zo reden we Ronse uit en kwamen we op de N60 terecht. Een beetje voor we moesten afslaan, deden we onze vier knipperlichten gaan, zoals we hadden afgesproken. Wij vertraagden om af te slaan en de man flashte met zijn verstralers, reed ons voorbij, stak zijn vier knipperlichten eveneens aan, knipperde naar links, dan naar rechts, ... We zagen zijn autolichten dansen in de verte, alsof ook de auto blij was de juiste weg gevonden te hebben.

Vreemd... hoe schrik en achterdocht je denken en handelen kunnen dicteren. Omwille van deze gevoelens was de man verdwaald geraakt en dachten wij met een overvaller te doen te hebben. Alleen de slechte gebeurtenissen komen in het nieuws: Fransman klemgereden in het centrum van Ronse, beroofd en voor dood achtergelaten, of nog: allochtoon steekt rond middernacht een echtpaar neer en gaat er met hun geparkeerde wagen vandoor, terwijl hij een eerder gestolen wagen op de plaats van het misdrijf achterlaat. Maar dat een bange vreemdeling door een echtpaar geholpen werd en dat zij door hém werden aangespoord om het goede te zien in onbekenden, al is het donker en staan ze in een verlaten stad, dat lees je niet in de krant en dat hoor je niet op TV.

nog kind was ik
toen ik reeds mijn schouder leende
aan haar die mij het leven gaf
jonge benen zijn zo sterk
ze droegen wat de liefde
in haar zakdoeken beweende

maar we hadden ook plezier
en van dat lachen werd ik groot
tot het moment waarop de dood
haar op zijn lijst heeft gezet

boeken moesten het tij proberen keren
passages waarin men niet stierf
maar leefde, werden mijn gebed
wij gingen als zovelen
een ommegang langs dokters
om de woekering te bezweren

sindsdien
als onrecht mij de adem neemt
kwaadheid als een toorts ontvlamt
slaat weer mijn moeders laatste uur
waarin zij mijn onmacht zalft

De prachtige tekening "Spring Fairy" van de Amerikaanse tekenares Ruth Sanderson inspireerde mij tot het schrijven van het gedicht "La primavera". Ruth was zo vriendelijk mij toelating te geven haar tekening op mijn twee weblogs te plaatsen. Er bestaat ook een gezongen versie van "La primavera", hier te beluisteren.

La primavera

jaloerse minnaar
je verjoeg de herfst met zijn warme kleuren
uit schrik dat hij me zou bekoren
je huilde in kale bomen
omdat ik sliep in je paleis van ijs
onder je witte deken
je zuchtte op plassen en beken
die onder je kille adem bevroren

nu je me wakker kust, hoor ik je vragen
of ik dit jaar de kristallen kroon zal dragen
die op de troon naast de jouwe rust
neen, en toch ben ik jouw koningin
want wat geen sterveling vermoedt
wij zijn voorgoed geliefden
al is ons samenzijn steeds kort
omwille van ons groot verschil

buiten ligt het leven stil
zolang ik hier bij jou vertoef
lief, ontdooi je koude armen
al dat dode maakt mij droef
ik wil de aarde weer verwarmen
hoor je de vogels die me roepen?
open de poorten, dit is mijn dag!
ik strooi bloemen langs mijn pad
volg mij in je laatste oogopslag

La primavera (translation)

oh jealous lover
you chased autumn with his warm colours
frightened that he would charm me
you wept in leafless trees
because I slept in your castle of ice
under your white blanket
you sighed on puddles and brooks
that froze under your cold breath

now that you wake me with a kiss
I hear you asking if this year
I will wear the crystal crown
that lies on the throne next to yours
no, and yet I'm your beloved queen
whereas no mortal soul suspects
we are for ever lovers
although the moments we share are rare
because of everything that parts us

outside life is standing still
as long as I remain with you
dearest, thaw your icy arms
this lifeless nature makes me sore
I want to warm the earth once more
d'you hear the birds that are calling?
open the gates,this is my day!
I'll sprinkle flowers on my way
follow me at your last glance

(c) Vera De Brauwer

Bijlagen:
Spring-Fairy-Ruth-Sanderson.jpg (87.7 KB)   

Neen, wij drinken uit steen.
Het motief loopt zonder stoppen
over onze beide koppen,
zoals ze in elkander passen
lijkt het net of ze zijn één.

Herman Grouwels mailde mij opnieuw een reeks stanka's door.
Dit is mijn persoonlijke top drie:

ijsbeer en grizzly
’t resultaat laat zich raden:
Coupe Chocolade

***

Bruintje ving steeds bot
mij smaakt enkel zei hij kalm:
’t neusje van de zalm

***

drieste boekenwurm
verslond op de boekenbeurs
alle sterauteurs
 

(voor meer informatie over de stanka: klik in de linkerkolom op de betreffende categorie)

Wanneer het bord staat volgeschreven
met dubbel krijt en wanhoop dreigt,
men het zo vaak heeft schoon gewreven
hoewel men het niet proper krijgt,

wanneer de geest niet één tel zwijgt
terwijl de mond geen kik kan geven,
men futloos op de knieën zijgt,
genoeg heeft van het tegenstreven,

zou dan het hebben van een pil,
beschikbaar in eenieders kast,
het weten dat men zelf beslist,

bekomen dat men verder wil?
Of dat een lange nagel krast
op 't bord, wanneer het wordt gewist.


(uit mijn bundel "Verzinnen")

de rest is nog een labyrint
waar geen mens zijn weg in vindt
behalve zij die de codes kent
met stift geschreven op elk pak

haar kleren sprokkelt ze bijeen
uit deze en gene mand
ze stapelt op
en af elkaar
waar kan het zijn beland
wat ze zo ijverig zoekt

ze toont zich naakt
aan een onbekend bad
terwijl ze in warme wanhoop drijft
knispert het schuim als troost:
die dromen heb je echt gedoosd
ze komen vast wel uit

Vijf minuten later ligt ons konijnenjong in het hooi, in een plastic box. Ik bel een bevriende dierenarts op en vraag wat en hoe. Hij raadt aan een spuit te gebruiken voor het voeren (zonder naald, zo slim zijn we wel) en melk te geven waar we koffieroom aan hebben toegevoegd omdat ze goed vet moet zijn. Silke gaat naar de apotheek en komt thuis met een spuit van 25 ml! Net niet groot genoeg om ons konijntje een bad in te laten nemen...

Silke voert het zo goed als ze kan, terwijl ik het piepkleine dier vasthou. Er wordt al gefantaseerd over later, wanneer het groot zal zijn. Misschien is het een vrouwtje voor Yoda? Of een kleine broer? En of ze een naam mogen kiezen? Ik gekscheer: “Laten we het Yeti noemen, het verschrikkelijke sneeuwkonijn.” Yeti wordt het! We laten hem achter op een zachte handdoek, dicht bij de chauffage. Al snel loopt Yeti naar een hoekje van de keuken en gaat liever bewegingloos op de koude grond liggen. We denken dat het geen kwaad kan hem vrij te laten, tot we hem plots eerst half, met spartelende achterpootjes, en nadien volledig zien verdwijnen onder een kast! Ongelooflijk, hij heeft zich door een smalle spleet gewurmd. Mijn man moet een plank uitbreken om Yeti te bevrijden. We zetten hem dan maar terug in de box (het konijn, niet de man).

Wanneer we 's avonds aan het eten zijn, schiet plots de verstraler aan in de tuin. De bewegingssensor heeft iets geregistreerd: twee lange oren rennen in de sneeuw. Verschrikt kijken we elkaar aan. Dat zal toch niet... Ach, er lopen hier wel vaker konijnen. Toch zijn we er niet gerust in. De volgende dag gaan we zoeken op internet. We vinden foto's van een jong konijntje en een jong haasje. Nadat we ze aandachtig hebben bekeken en alle uitleg hebben gelezen is er geen twijfel mogelijk: we hebben een haasje in huis gehaald. Hazenjongen liggen blijkbaar niet in een hol, maar op de vlakke grond, alleen of met twee. De hazenmoeder komt de jongen slechts één à twee keer per dag zogen. Yeti heeft – zoals veel haasjes – een klein wit vlekje bovenop zijn kopje. We besluiten dat we hem bij valavond terug zullen leggen op de plaats waar we hem vonden, in de hoop dat zijn moeder terugkomt. De dag duurt lang voor de kinderen. Wanneer Silke met Yoda in haar armen de keuken binnenkomt, lijkt hij wel een reus! Wat een kanjer, in vergelijking met “ons” babyhaasje.

Eindelijk is het halfzes. We gaan naar buiten, maken een bedje van stro en leggen Yeti erop, die aanstalten maakt om het op een lopen te zetten. Het lukt mij hem vast te houden tot hij gekalmeerd is. Wanneer ik mijn handen wegtrek, blijft hij roerloos liggen. We “haasten” ons weg en dan wordt het bang afwachten. Tijdens het avondeten kijkt Silke steeds naar buiten. Wanneer ze haar lege bord naar het aanrecht draagt, gilt ze het uit: “Oh, dáár lopen ze, alletwee! De mama en Yeti!!” In een oogwenk staat de hele familie voor het raam. Inderdaad, we zien twee silhouetten in de sneeuw: een grote langoor en een kleintje erachteraan. De moeder stopt steeds even tot het kleintje haar heeft ingehaald. Onze zoon spurt naar boven, waar zijn telescoop staat. Luttele tellen nadien roept hij: “Ik heb ze in het vizier!” We snellen de trap op en bedelen om het schouwspel te mogen gadeslaan. Met tranen in de ogen zien we om beurt hoe groot - en ondersteboven - de liefde tussen moeder en kind is, hoe er "ongehaast" in onze tuin gespeeld wordt, tot de dieren uiteindelijk het hazenpad kiezen.

Bevrijd van het schuldgevoel een baby en zijn moeder te hebben gescheiden en dankbaar dat we de hereniging met eigen ogen mochten meemaken, gaan we slapen.

Daar was het dan: ons lévend exemplaar. Die eerste dag plaatsten we een rechthoekige plastic schaal op de grond in de keuken. Yoda zat in het midden en veroerde niet (in die zin leek hij op de diepvriesvariant), wij zaten een meter of drie van hem vandaan. We beloerden elkaar. Daar bleef het bij, dus zetten we hem na enkele uren met schaal en al terug in zijn hok, zodat hij kon bekomen van de schrik. Dit scenario herhaalde zich de volgende dagen, met dat verschil dat hij op een bepaald moment met zijn voorpoot jes en zijn halve romp over de schaal hing... om het knabbeltje dat wij daar hadden gelegd te kunnen bereiken. Van zodra hij er zijn tanden in had gezet, verschanste hij zich terug in zijn fort. Beetje bij beetje wende hij echter aan onze aanwezigheid tot hij op een dag op verkenning trok in de keuken en later ook in de woonkamer.

Dat is ondertussen twee jaar geleden. Als ik op internet foto's zie van dwergkonijntjes, ben ik ervan overtuigd dat één van Yoda's voorouders een slippertje heeft gemaakt met een groter konijn, want al is Yoda geen Vlaamse Reus, een dwerg kun je hem ook niet noemen. En een hond evenmin. Als je hem roept én meneer heeft zin, dan komt hij aangehuppeld. Zoniet, dan draait hij gewoon zijn achterste naar je. (“Kiss my ass!”) We kochten een zwart konijnenleibandje met oranje worteltjes erop, om Yoda uit te laten in de tuin. Wisten wij veel dat zo'n leiband eerder dient om het konijn te gaan laten wandelen met zijn “baasje”, dan omgekeerd. “Kom Yoda, kom,” en ja hoor, hij komt. Kom op konijntje, doe maar wiebele, wiebele, huppel, doe maar huppele alsof... Huppele? Nee hoor, hij beslist dat hij nú gaat zitten of... dat hij gewoon terugkeert.

Toch is hij aanhankelijk, zeker tegenover onze dochter. Silke is overigens de enige die hem op eender welk moment zonder problemen kan oppakken, wat handig is wanneer hij als een volleerde Zwarte Piet pepernoten begint rond te strooien. Als zij een boek leest of aan de computer zit, dan ligt Yoda aan haar voeten. Van zodra zij rechtstaat, springt hij op als een duiveltje uit een doosje en volgt haar. Gaat ze naar het toilet of naar haar kamer, dan zit hij aan de glazen deur te wachten tot ze terugkomt. Duurt het hem wat te lang, dan gaat hij liggen, met zijn snoet naar de deur om zijn beminde te zien komen. Zit ze in de sofa, dan springt hij naast haar of waarom niet direct op schoot? Ze is zijn favoriet en hij ook wel de hare. Want Jojo, Snozzel, Giorgios, Giorgeliniarus (!), Keutelbol, Zwartzak en Flapoor zijn geen soortgenoten van Yoda, maar wel alle koosnaampjes waarmee zij hem verwent.

in zoveel brokken donker
heb ik het licht
nooit eerder geschopt
alweer veeg ik ze met mijn voet bij-
1
tel    op    de    tast
de lagen wrevel
in de breuk/vlak/ken
en bedenk dat kleven
een hels karwei wordt

deze keer maak ik een lamp
van m+o+z+a+ï+e+k
met een schakelaar
(klik)

AAN

Telkens ik dergelijk artikel of een boek over dit thema las, zat ik te knikken: ja, hoor, this is it baby, this is THE way of living. Van zodra het boek uit was, werden echter ook de prachtige inzichten terzijde gelegd. Vandaar dat ik op cursus ben gegaan. Ik heb op het intakeformulier plechtig aangekruist dat ik elke dag van de acht weken zal oefenen (anders mocht ik niet deelnemen). Volgende zaterdag wil ik natuurlijk niet als een gieter afgaan als de Grote Afkickkip op haar rustige en begripvolle manier aan ons allen vraagt of we flink gemediteerd hebben.

Zondag is het niet gelukt. Megadrukke dag, feestje elders, bezoek thuis, de was en de plas en doodop in bed, met iets van een beginnend schuldgevoel. Maar, zoals ik zaterdag gehoord had: elke dag, elk momént is een nieuwe mogelijkheid, je kan steeds herbeginnen, vriendelijk tegenover jezelf. Dus stelde ik vriendelijk mijn hoop op de volgende dag.

Maandag. Half tien 's avonds. Een ineengezakte pudding beslist dat uitstel uit den boze is. Er wordt puddingsgewijs gemediteerd, basta. Onze CD/DVD-speler werd onlangs vervangen door een Blu-ray versie, dus moet het schijfje in een ander laatje dan hetgeen waar ik het laatste decennium een vertrouwensrelatie mee had opgebouwd. De natuur heeft mij stiefmoederlijk bejegend, ik ben geen nerd en heb jammer genoeg niet het excuus een beauty te zijn. Wat ik ook probeer, ik krijg het ding niet aan de praat, ondanks het gegoochel met drie afstandsbedieningen. Hop, daar schiet de televisie ongevraagd aan (ik zwéér dat hij uitstond!) en op het TV-scherm duikt een lijstje op: Track 1 – Track 2 – Track 3. Ik kies voor track 3, de bodyscan, het langste nummer: 42 minuten zaligheid waarmee ik mijn schuld van gisteren probeer in te lossen.

Daar klinken de belletjes al! Snel spring ik de zetel in, ga languit liggen en luister naar de kalmerende stem van de vrouw die mij zegt dat ik okee ben, dat alles okee is, dat niets moet, dat ik nu enkel mag zijn. Zucht... ja, zijn... ja, okee... oww... als die TV de hele tijd aan blijft staan, dan branden die letters weer in op het scherm. Foert, dan is het maar zo. Ja, ik voel mijn adem, ja, in mijn buik, ja... die letters branden in!!! Ik huppel van de zetel naar de TV om die uit te schakelen, waarop ook mijn mindful-dame prompt het hazenpad kiest. Even een andere afstandsbediening proberen? Dit knopje in? Of uit? De CD even herladen? Of moet die versterker toch op DVD en niet op CD? Een Blu-ray is toch een soort DVD? Nee? Groempf.

Hondserdanhondsmoe en kattigerdankattekoleirig kruip ik onder de dekens, mét kersenpitkussen, zónder meditatie. Ik ben helemáál niet okee! En die Blu-ray speler ook niet! En die stomme TV evenmin. Ik verfoei de buitenlandse beurs die mijn man - degene die opstandige toestellen wél getemd krijgt - heeft opgeslokt. Knarsetandend eis ik mijn CD-speler terug. Wat een gesukkel, wat ben ík een sukkel.

Eén troost: de volgende zeven zaterdagen mag ik sukkel-onder-de-sukkels zijn. En halverwege de ochtend is er pauze, met koekjes! Geloof me, het “zijn” gaat je veel beter af met een chocolaatje of koekje in de mond.

Op 28 januari nam ik deel aan de feestelijke avond georganiseerd door de werkgroep Gedichtendag van de Cultuurraad van de stad Ronse. We werden verwelkomd in een witte tent op de markt, waar we een bekertje glühwein of groentensoep aangeboden kregen. Telkens er voldoende mensen waren, werd een groepje gevormd om de poëziewandeling te starten "in, op en onder het stadhuis". In de statige inkom werden gedichten voorgedragen, in verschillende burelen (zelfs in het bureau van de burgemeester), in de gemeenteraadszaal mochten we plaatsnemen aan de lange tafel en werd er met veel verve een fabel van Jean de la Fontaine voorgelezen. Heel gedurfd: in "De hond die de maaltijd bracht aan zijn baas" werd het verbrassen van het belastinggeld door de schepenen en hun zakenvrienden op de korrel genomen! In een ander lokaal kregen we een aangrijpend toneelstukje te zien dat het drama van Sabine Dardenne en Laetitia Delhez verbeeldde. We mochten ook een kijkje nemen in het kille "cachot" waar het toepasselijke gedicht Gevangenis te horen was.

Het "streepje muziek" en bijhorend drankje ging aan de twee laatste groepen voorbij gezien de voortschrijdende tijd. Er waren immers enorm veel deelnemers, een 240-tal (men heeft op een bepaald moment de inschrijvingen moeten stopzetten). Toen we in de zaal kwamen waar de prijsuitreiking plaats zou hebben, zat deze inderdaad al goed vol. Gezien mijn nominatie kreeg ik een plaatsje vlak bij het podium. Na een verwelkomingswoord door de burgemeester, maakte kinderboekenschrijfster Brigitte Minne op een heel aparte manier de namen bekend van de winnaars in de categorie kinderen jonger dan 12 jaar: Liam Decaluwé en Ismaël Rabhioui. De winnaars in de categorie jeugd (12 tot 18 jaar) waren Jana Dupont, Wouter Persoons en Lies Cansse. Toen was het de beurt aan de categorie volwassenen. Omdat tijdens de inleiding door voorzitter Marc De Turck een regel uit één van mijn genomineerde gedichten werd geciteerd en ook het woord "druppelsgewijs" viel, begon er bij mij een belletje te rinkelen... maar nog vóór ik de kans had goed en wel te beseffen wat dat gerinkel kon betekenen werd mijn naam reeds vernoemd en werd ik op het podium gevraagd.

Uit het juryverslag:

"Hoe 'door de tijd beslagen... herinneringen' op de grens van het nu-en-latermoment weer opwellen tot breekbare onzekerheden over wat de toekomst nog kan ontvouwen. Die 'gedichte' gedachte heeft de jury weten te boeien en vrijwel unaniem - "vanuit een buikgevoel" - ervan overtuigd de inzending "Druppelsgewijs" te bekronen als Gedicht van de Stad Ronse 2010 in de categorie der volwassenen."

Ik mocht toen mijn gedicht voordragen en nadat ik vermeld had dat ik kort tevoren ook een melodie bedacht had voor dit gedicht, mocht ik het ook zingen. Omwille van de emotie klonk mijn stem wat beverig (vond ik), maar het enorme applaus overtuigde mij ervan dat het publiek het toch kon waarderen.

De andere genomineerden waren Patrick Maroye, Cyrius Deheyt en Cyriel Gladines. Alle winnende en genomineerde gedichten, alsook de in het stadhuis voorgedragen gedichten werden gepubliceerd in een fraai bundeltje dat gratis werd uitgedeeld aan alle aanwezigen en dat eveneens kan worden afgehaald op de dienst cultuur van de Stad Ronse.

Na de prijsuitreiking werd het woord gegeven aan Pjeroo Roobjee, die gedichten van Hugo Claus voordroeg, af en toe onderbroken door een stukje saxofoonmuziek van Ben Sluijs. Daarna kwam de eregast van de avond voor de microfoon te staan: Jan Decleir. Die bracht met veel overtuigingskracht een gedeelte uit de monoloog "Gilles!", eveneens van Claus. Het was een feest hem bezig te horen: wat een acteur!

Tijdens de receptie was er ruimschoots gelegenheid om kennis te maken met mensen uit de cultuurraad, om te praten over gedichten, om te bedelen om een handtekening van Jan Decleir (welke échte Vlaming kan zeggen dat hij géén fan is van Decleir?) en om.... jawel, op de foto te mogen staan met hem, terwijl ik mijn trofee in handen hield: een staande koperen plaket, met daarop de alom bekende versregel van Lucebert "alles van waarde is weerloos" en de vermelding "Ronse gedichtendag 2010".

De nacht was kort, maar de herinneringen zullen duren... al zullen ook zij een waas krijgen en "druppelsgewijs" minder scherp worden.

weet je nog of je zoet of bitter dronk?
of het tikken van twee glazen klonk?
of daarbij ogen straalden, stemmen streelden?

je slaat breekbare gedachten tegeneen
en wat je toen zo zeker wist
tracht je nu opnieuw te weten

elk heden heb je slechts te leen
over de grens van het moment
ligt het druppelsgewijs vergeten

Dit is één van mijn twee genomineerde gedichten in de wedstrijd van de Stad Ronse n.a.v. gedichtendag, met als thema "Over de grens".
Om de gezongen versie te beluisteren, klik hier.

De "oerstanka":

geurend naar lente
omploegd veld op zijn paasbest
na de kar met mest


Andere voorbeelden:

bij drie promille
ging ze joelend uit haar dak
de mug die hem stak

vader paard vermoedt
dat vrouwlief hem heeft verschalkt
want hun veulen balkt

wie gebruikt als eerste zijn tong voor de taal
en niet om er zijn wonden mee te likken
waar de stilte reeds als een pleister op ligt

ja?
jij?
zweeg je iets?

Als kleuter had ik regelmatig “buikpijn” (kan ik me niet herinneren, maar het verhaal doet de ronde) en dus ging moeder met mij bij de huisarts. Die stelde vast via een wichelroede dat ik een zwak levertje had en dat men er moest op letten dat ik niet teveel chocolade, eieren, frietjes, mayonaise, kortom al wat lekker is, at. Dus lette ik mijn hele jonge leven op, maar af en toe (gemiddeld zo'n drie keer per jaar) verging ik toch van de pijn in mijn rechterzij. De pijn kwam vooral 's nachts op en altijd was er wel een oorzaak te vinden: ik had het aangedurfd twéé eieren te eten, ik had een te grote portie frieten verorberd, ik had een gans chocolade paasei naar binnen gespeeld enz. Maar soms, heel soms had ik de buikpijngoden niet getart en werd ik toch gestraft. Zo lag ik een nacht krom van de pijn omdat ik een half brikpak Minute Maid had leeggedronken (ik kijk nog steeds argwanend naar het schap waar de dozen Minute Maid staan in de supermarkt en ik koop met een veel geruster gemoed Appelsientje). Tijdens het afzwaaifeestje van mijn neef had ik blijkbaar teveel verschillende drankjes soldaat gemaakt, met een slapeloze nacht als gevolg. En na een avondje uit in Het Wit Paard in Blankenberge, waar je in plaats van entree te betalen een reuzegrote consumptie kocht ("voor mij een litertje limonade alstublieft"), deed ik ook geen oog dicht. Jongens, wat een lever had ik toch, een kurkdroge, zo één die tegen geen vet en tegen geen nattigheid kon!

Toen ik vierentwintig was, vertrouwde een collegaatje mij toe dat zij óók een “zwak levertje” had, overgehouden aan het bezoek van nonkel geelzucht. “En dus,” raadde zij me aan, “moet je véél drinken als je nog eens een crisis hebt, om je lever te zuiveren.” Tijdens een weekendje Valkenburg kreeg ik weer pijn. "Zou mijn lever geen Hollandse maaltijd verdragen?" vroeg ik me af. Ik dronk er lustig op los, een beekje water kabbelde naar mijn nieren. En de pijn? Werd almaar erger én erger... Bij thuiskomst naar mijn eigen huisdokter gestapt die wat beter bij de pinken was en de tarotkaarten in zijn schuif liet liggen voor tijdens het weekend. Hij stuurde me door voor verder onderzoek en toen werd vastgesteld dat er niets mis was met mijn lever, maar dat ik wel een afwijking had aan de rechternier : een congenitale pyelo-ureterale junctiestenose (dat staat heel chic op mijn visitekaartje), oftewel een aangeboren vernauwing tussen de nier en de urinebuis. Dat beekje water kon met andere woorden niet tijdig afgevoerd worden en een ballon kun je ook niet blijven opblazen zonder desastreuze gevolgen. Er werd dus een flinke rits gestoken in mijn rechterzij, maar ik kon tijdens mijn herstel wel naar hartenlust chocoladerepen smikkelen.

Alles bleek in orde, tot ik zwanger werd en de niercrisissen terugkwamen. Het begon met een licht, zeurend gevoel dat ik – heel verontrust - aan de gynaecoloog meldde. Die wou me eerst niet geloven: “Ge zijt geopereerd aan uw nier en alles is hersteld.” Alsof IK niet wist wat pijn aan mijn nier was! Na de eerste niercrisis, die naar goede gewoonte een uur of twaalf duurde, geloofde hij me al een beetje. Er volgden bezoekjes aan mijn dierbare vriend de uroloog, echootjes, een beetje medicatie (weinig tot niks, gezien mijn zwangerschap), het steken van een stentje omdat de niercrisissen steeds frequenter werden et voilà, na negen maanden : een gezonde baby en een uitgeputte moeder.

De eerste nierstenen werden verbrijzeld : “It's a small stone for a man, but a giant rock for a kidney.” Om een lang verhaal kort te maken: er volgden nog wat niercrisissen, nog een baby, nog twee verbrijzelingen en dan acht jaar absolute rust, in de nieren althans. In zoverre dat ik moest controleren waar mijn rits zat om te weten wat mijn “slechte kant” was. Maar nu weet ik dus ook zonder controle weer waar het niertje wringt. Er zijn erger dingen, véél erger dingen, en toen ik vanochtend door de gangen van het ziekenhuis liep, prees ik me gelukkig dat ik maar dát mankeer...

Ons kippetje Yvonne heeft ons verlaten,
ze zal voortaan geen eieren meer leggen.
Zo'n pluimenbos, daar viel niet mee te praten,
behalve “tok” wist zij niet veel te zeggen.

Een beetje dom of enkel braaf, gedwee?
De underdog, al heeft ze nooit geblaft.
De bazige, de felste van de twee
(Yvette dus) heeft haar meermaals afgestraft.

Yvonne, zij kreeg een grafje bij de ren
waar nu per dag één eitje valt te rapen.
't Is slechts een kip waardoor ik treurig ben,
waardoor zoonlief vannacht niet in kon slapen.

Maar in de hemel vieren ze nu feest:
het is al lang geen kip aan 't spit geweest...

Terwijl men je op allerhande gedichtensites met poëtische nieuwjaarswensen van de sokken slaat, moet ik in gebreke blijven. Ik kan dat niet. Ik kan geen mooi verpakte wensen uit mijn mouw schudden en evenmin uit mijn toetsenbord. Daar waar vrienden en kennissen wellicht verwachten iets origineels, of op zijn minst ongewoons, op mijn nieuwjaarskaartjes aan te treffen, staan daar – o schande - meestal slechts de standaard formules en daaronder de namen van onze gezinsleden. Dit jaar vond ik het zelfs ongepast de voorgedrukte wensen nog eens over te schrijven, alsof ik er anders vanuit ging dat al wie bevoorrecht is één van onze kaartjes te mogen ontvangen de voorkant van het hem toebestemde exemplaar niet eens had bekeken.

Nochtans heb ik op zich niets tegen nieuwjaarsgedichten, er bestaan echt wel smakelijke exemplaren, vooral als ze met een humoristisch sausje overgoten zijn. Veelal worden dezelfde ingrediënten gebruikt: het afsteken van vuurwerk (vooral in Nederlandse gedichten populair), stoppen met roken, diëten, niet meer roddelen, vriendschap, Liefde-met-hoofdletter, kortom: genieten van het leven zonder de excessen.

Welnu... ik wens iedereen hetzelfde, zonder het exces van een poëtische doos errond en een glanzende cliché strik.

Maar... om u niet op uw dichterlijke honger te laten zitten, volgt hier als afsluiter “de” haiku, werkelijk een uniek exemplaar want het is de enige die ik ooit zal schrijven (waarover later meer). Geïnspireerd door oudejaarsnacht:

vallende blaadjes
kalende kalenderboom
vannacht blote bast

Een gelukkig en gezond 2010 voor uzelf en al wie u dierbaar is.

”De trein is altijd een beetje reizen,” volgens de NMBS. En altijd een beetje verrassend! Ons vervoermiddel naar het kuststation Knokke had twintig minuten vertraging. Toen het kwam aangekropen werd er omgeroepen dat de reizigers voor Knokke in het eerste deel van de trein moesten plaatsnemen, de reizigers voor Blankenberge in het laatste deel (in Brugge werd de trein in twee gesplitst). Ik grapte nog: “Hoe weten we waar het eerste deel eindigt?” en: “Wat doen ze met de reizigers in de middelste wagon?” De trein was óvervol, ook de gangpaden. Alle Belgen naar zee! Toen we een tijdje aan het bollen waren, kwamen we via medepassagiers te weten dat de héle trein naar Blankenberge reed, dat was in Hasselt (!) reeds aangekondigd. Luttele minuten later werd ons via het omroepsysteem inderdaad meegedeeld dat reizigers voor Knokke “desgewenst konden meerijden tot Blankenberge en daar de kusttram konden nemen”. Dat wist men dus wél al in Limburg en nog niet in Gent? Na de trein dus de kusttram (veel tram, weinig kust want het is allesbehalve een mooi traject) en in Knokke ook nog de bus naar het Zwin. Grote affiches “HET ZWIN IN DE WINTER”... maar geen bus die er in de winter naartoe rijdt. We reden mee tot het eindpunt en deden de rest te voet. Het zwin is – naar mijn gevoel – te plat om echt móói te zijn. Ik hou van heuvels, niets aan te doen. Dus gingen we naar de verlaten duinen voorbij het Zoute : práchtig! Zeker in het winterse zonlicht.

Na een lange strandwandeling terug de bus naar Knokke genomen waar de kinderen een uurtje konden schaatsen op de ijspiste terwijl mijn man en ik het glühweinstalletje leegdronken. Daarna een portie friet-met-mayonaise-én-stoofvleessaus. “C'est du chocolat qu'on met dessus?” vroeg een Franstalige man mij – met een grote glimlach op de lippen. “Oui, du chocolat chaud! Vous devez l'essayer, c'est bon,” antwoordde ik. Knokke, Het Zoute, men slaat je met Frans om de Nederlandstalige oren alsof dat deel van de kust aan Frankrijk grenst, terwijl het het meest noordelijk deel is van de Belgische kust! Ik heb niets tegen Frans (ik studeerde romaanse filologie), maar ik heb er wel een hekel aan als men je niet (óók) in het Nederlands kan te woord staan. Dit overkwam een collega van mijn echtgenoot toen die in een ijssalon in Knokke zijn ijscoupe enkel in het Frans kon bestellen. Sorry, dan zou ik groen uitslaan. (“Une coupe pistache!”)

De terugreis verliep zonder problemen, we haalden zelfs onze aansluiting in Gent ondanks de kleine vertraging van onze trein uit Knokke. (“Welke trein moeten we hier hebben, mama?” “Dé trein Yente.” “Maar van welk perron?” “Van hét perron, er vertrekt hier maar één trein uit Knokke.”)

Onderstaand niemendalletje schreef ik een jaar of zeven geleden:

Een dag aan zee geeft veel plezier:
een koffie drinken op de pier,
een lange wandeling op 't strand
en tussen tenen kriebelt zand...

Oh néé! Het moet wel winter zijn!
Dán vind ik 't zeetje reuzefijn.
Geen blote lijven, geen gesmeer,
maar rust en stilte des te meer.

Bottienen, wanten, muts en sjaal,
een rooie neus, 't mag allemaal.
En als de vrieszon 't zeetje raakt
dan is míjn dagje strand volmaakt.

Bijlagen:
Silke en Yente Het Heijderbos.JPG (1.4 MB)   

Vera De Brauwer wint Colbolprijs!  (<< link naar Het Vrije Vers)

Geschreven door Paul Ilegems zondag, 13 december 2009 13:04

Glühwein- en kruidengeur!
Dàt wordt de colbolprijs!
Mooie collage
En prettig qua stof

Nu nog de naam van de
Overgelukkige:
Vera De Brauwer!
Verdiend hoor! En of!

Maar ook Van Velzen plakt
Allervoortreffelijkst
En Van den Born dan!
Je voelt dat: een prof!

Zodat ook zij met de
Frietkoterijverzen
Worden bedacht
(Alsook wierook en lof)

Wat heb ik gewonnen? "De nooit herdrukte en volstrekt onvindbare bundel ‘Frieten bakken’ van Paul Ilegems uit 1981."
Dankzij de kakelverse eitjes van ons Yvonne en ons Yvette maak ik de smakelijkste mayonaise voor erbij...

als ik mijn armen sla rond die kloeke stam
kunnen mijn vingertoppen elkaar niet raken
ze tasten in onzekerheid

bij elke halm daarentegen
die ik met de pink omvat
beeld ik me in:
die kan ik aan
die is van mij

al groeit hij net zo goed op land
dat mij niet toebehoort

Bijlagen:
Foto Zwarte Piet.jpg (588.4 KB)   

een dal is soms een poel
stilstaand, stinkend
wier dat het gevoel
verstrikt, verstikt

een dal is ook een grot
snijdende wanden
echo van knarsende tanden
gangen zonder einde

een dal is zélfs een berg
zo hoog dat ik de grond niet zie
mist mijn keel dichtknijpt
tot ik ijl, wankel en

val

De winter staat voor de deur... dus knipte ik een colbolleke bij elkaar in winterse sfeer.

(Klik op de foto om de tekst beter te kunnen lezen.)

Herinnert u zich nog het schitterende satirische televisieprogramma “Alles kan beter” van eind de jaren negentig (Canvas - VRT)? Daarin werden afleveringen van het journaal en televisieprogramma's onder de loep genomen. De onbedoeld grappige situaties, flaters, versprekingen, taalfouten enz. werden eruit gedistilleerd, waarna een panel onder leiding van Marc Uytterhoeven een “verbeterde”, lachwekkende versie van de uitgekozen scènes bracht. Het panel bestond uit Guy Mortier, Rob Vanoudenhoven en een gast. Waarom vertel ik dit? Omdat ik tijdens het lezen van de juryverslagen van de Nieuwegeinse Literatuurprijs 2009 (met name die van de categorie poëzie) hieraan moest denken. Neen, dit wordt absoluut geen jaloers stukje van een niet-winnaar, wel een humoristische (maar tevens kritische) kijk op wat een jury naar de buitenwereld toe als verslag presenteert, naar wat zij als uitleg geeft waarom net dít gedicht gewonnen heeft.

Gisteren naar Nieuwegein gereden (202 km - enkel) voor de prijsuitreiking van de Nieuwegeinse literatuurprijs waarvoor ik één van de dertien genomineerden was in de categorie poëzie. Om 20u begon er een boeiende voordracht door Marieke van der Pol over haar carrière als toneelspeelster, actrice, scenarioschrijfster en nu ook romanschrijfster. Marieke vertelde met zo'n elan, zo'n enthousiasme en zo'n zin voor humor dat ik het de aangenaamste voordracht vond die ik ooit heb meegemaakt. Ze vertelde o.a. over de verschillende televisieseries waarvoor ze scenario's had geschreven (het Nederlandse publiek knikte ten teken van herkenning, mij zeiden die namen niets, maar ik ben dan ook geen televisiekijker). Het deel waarin ze sprak over de manier waarop een scenario tot stand komt, vond ik veruit het interessantst. Ik wist overigens niet dat zij het was die het boek "De Tweeling" van Tessa de Loo had bewerkt tot scenario. Het verhaal over haar reis naar Los Angeles om daar de uitreiking van de oscars bij te wonen (De Tweeling was genomineerd als beste buitenlandse film) was ronduit hilarisch. Ik huilde van het lachen en dat is me nog niet vaak overkomen. Ze vertelde ook in detail over haar roman "Bruidsvlucht", die eigenlijk een "verboeking" is (ze vindt dat een heel lelijk woord) van haar eigen scenario over de "Last Great Air Race" in 1953, die werd gewonnen door Nederland met een omgebouwd vrachtvliegtuig vol Nederlandse jonge meisjes die naar Australië emigreerden. Hun verloofdes waren ginder reeds een tijd tevoren toegekomen om te zoeken naar werk en een woonst. Marieke vertelde ons over haar opzoekingswerk, haar interviews met nog levende bruiden en haar zoektocht naar een centraal thema voor de film en haar boek.

Na een uur was het tijd voor de prijsuitreiking die lichtjes chaotisch verliep. “Vergane glorie” van Wilma Hollander werd de winnaar in de categorie proza. Diezelfde eer viel te beurt aan “Het perspectief” van Inge Boulonois in de categorie poëzie. De juryvoorzitter van de categorie poëzie begon verkeerdelijk met het voorlezen van het algemeen verslag van de categorie proza, maar ging toen liever zijn eigen tekst halen. De juryverslagen van de twee eervolle vermeldingen in deze categorie werden eventjes omgewisseld, maar ook weer rechtgezet. Toen de prijsuitreiking was afgelopen werden de twee overblijvende boeketten dan toch nog overhandigd aan de eervolle vermelding en de “aanmoedigingsvermelding” in de categorie proza en dan was het pauze. Onder het genot van een (betalend) drankje konden we “socializen” zoals dat heet. Ik had een leuk gesprek met landgenoot Paul Vincent (eervolle vermelding voor zijn gedicht “Bestemming”) en zijn vrouw. Paul won de tweede prijs in de wedstrijd “Dorpsdichter Doel 2009-2010” en loopt ook met het idee rond een uitgave in eigen beheer te doen.

Na de pauze werden het winnend verhaal en het winnend gedicht voorgelezen (geen eervolle vermeldingen, laat staan nominaties). Daarna werd de microfoon terug aan Marieke van der Pol gegeven (die door de presentator even werd omgedoopt tot Marieke Polman) die antwoordde op vragen uit het (ondertussen gehalveerde) publiek.

Ik kan niet nalaten even een vergelijking te maken met een doorsnee prijsuitreiking van een poëziewedstrijd in Vlaanderen. Daar krijgen (uitzonderingen daar gelaten) alle genomineerden een bundel met de genomineerde en winnende gedichten en wordt er bij afloop aan alle aanwezigen een receptie aangeboden met drankjes en knabbeltjes. Zijn dat dan “uitspattingen” typisch voor de “Bourgondische Vlamingen” zoals onze Noorderburen ons graag noemen?

Santé!

Eureka? Wat een dom en lelijk plan!
Briljant? Welnee! Daar moet je 'n man voor wezen,
bij hem is immers nooit de vraag gerezen
waaróm een vrouw veel langer leven kan.

Zij zorgt een leven lang voor kind en man,
moet koken, poetsen, wassen, strijken, pezen,
heeft nooit de tijd om deze krant te lezen
en jíj laat haar nog langer zwoegen dan?

Geef hier dat bier en dit is míjn TV!
Een voetmassage kan mij nu plezieren.
Strijk jíj mijn bloes en jíj zorgt voor de dieren,
straks ga ik uit en mijn vriendin gaat mee.

Die vijf jaar extra moést men ons wel schenken.
Met liefde zullen we de man herdenken.

(c) Vera De Brauwer

Contactadvertentie

beschaafde heer, wat grijzend langs de slapen
en bovenop de schedel, zeg maar kaal
wel lief, niet noemenswaardig geniaal
de levenslust nog niet op apegapen

geen lichaamsbouw als goedgetrainde knapen
het maandsalaris uitgesproken schraal
de woning, tja … geen villa, meer modaal
de buik is daarentegen welgeschapen

zou graag, omdat het maar niet lukt te sparen
eens kennismaken met een rijke taart
geen kinderen en hogelijk bejaard
derhalve niet van plan nog te verjaren

dus bent u rijk en bijna doodverklaard
dan heb ik tegen trouwen geen bezwaren

DdeL

Reactie

Geachte Heer Modaal, hier schrijft een fan
van de contactrubriek in menig krant,
door uw annonce aangesproken want
het toeval wil dat ik van adel ben:
 
Gravin van-Eberstad-in-Nederland,
al meer dan tachtig, maar nog vlot ter pen,
fortuinlijk, kinderloos, bemind door hen
die willen erven langs groottantes kant.
 
U zoekt een rijke “taart” die weldra sterft?
Ik wens geen luiaard-in-verfrommeld-pak,
alleen een jonge, energieke vent
 
die liefst de hele kamasutra kent.
Pas na bewezen diensten op dit vlak
wordt er gehuwd en na verloop... geërfd!

VDeB

Brief aan de Gravin

u bent pas tachtig, dat is wel wat jong
ik val alleen op terminale vrouwen
met wie ik, zij het kort, een nest wil bouwen
u bent, zoals dat heet, 'still going strong'

maar u bent rijk, dus waag ik toch de sprong
omdat mijn libido u zal benauwen
en snel, ik denk een weekje na het trouwen
zal zorgen dat u hunkert naar de gong

en als uw laatste uur dan heeft geslagen
in 't liefdesbed dat ook uw sterfbed bleek
dan ben ik 'uiteraard' totaal van streek
maar zal mijn lijden als een kerel dragen

ik neem contact op, gauw, nog deze week
u zult genieten van uw laatste dagen

DdeL

Antwoord van de Gravin

Ik heb de zaken nog eens afgewogen,
heb mij heel openhartig afgevraagd
of u een oude freule soms graag plaagt,
wellicht is uw imago slechts gelogen.
 
U kan misschien op buik en kaalheid bogen,
als Don Juan bent u niet half geslaagd.
Ik wed dat u in bed ook sokken draagt
en zoiets kan de wellust niet verhogen!
 
Neen, neen, uw mooie woorden zijn bedrog!
Ik zoek me zelf een laatste-reisgenoot:
nog jong, gespierd, behaard en cash betaald,
 
die om mijn landgoed, geld, kasteel niet maalt.
Toch erft die lieverd alles bij mijn dood:
van adel wordt mijn blauwe Duitse dog.

VDeB

ze beeldhouwt rotsen met een scherpe zon
kleurt een waterval in regenbogen
voor 't lijf dat achterkomt
als eerste snelt ze de helling op
voelt de witte koelte

wanneer er op de gletsjertop
hijgend naast haar wordt neergeploft
de batterij platter dan plat
staat zíj alweer op sprintersbenen
ze heeft dedzju geen zittend gat

Ik heb de uren weer verspeeld
al zoekend naar een bezigheid
die niet als was en strijk beveelt,
die zich niets aantrekt van de tijd,

Nu ook een gezongen versie te beluisteren op http://veradebrauwer.punt.nl/


als water vallend op steen

stroom ik over je heen

je houdt me niet

ik struikel

tuimel

huil

en

breek mijn verdriet

in druppels

open op

jou

als water vallend op steen

na de hoogte meteen

het sombere dal 

ik donder

daver

 kraak

en

braak mijn gal

machteloos

uit over

jou

als water vallend op steen

één natuurfenomeen

ik sla je niet stuk

ik klater

jubel

juich

en

streel mijn geluk

als balsem

uit over

jou

Kijk mama, zonder hersenen!

Opnieuw was ik één van de “Dichters in het gras”. Ik had het geluk helemaal aan de ingang/uitgang te staan: iedereen die toekwam of vertrok, moést langs mij passeren. Als een soort visboer moest ik mijn waar aanprijzen en zo kon ik vaak enkele mensen “strikken” voor een voordracht. Ik liet hen altijd kiezen: gedichten in vrije vorm, sonnetten of gezongen gedichten. Tot mijn groot plezier kozen ze zonder uitzondering om te starten met gezongen gedichten. Het was dan ook het geschikte weer om te zingen: de zon scheen, er was een effen blauwe lucht, iedereen was in lentestemming. Wat me ook opviel: dat ze zo'n waardering hadden voor de sonnetten. Toen ik na de voordracht kaartjes uitdeelde waarop mijn weblogs vermeld staan, vroeg men steeds wat “gorgelrijmen” waren. De naam Cees Buddingh' deed bij niemand (?) een belletje rinkelen, maar toen ik de Blauwbilgorgel begon voor te dragen, kenden ze het zogoed als allemaal (één iemand kon zelfs een deel van de tekst meezeggen.) en toen wilden ze mij er als toemaatje graag enkele horen zingen.

Samengevat: geen grote drommen publiek tegelijk, maar wié naar me kwam luisteren deed dat met gemeende belangstelling, vroeg steeds zélf naar nog meer gedichten, vroeg hier en daar uitleg, gaf complimenten én bedankte me achteraf voor de voordracht. Ik vind het een goede formule met veel interactie.

Misschien was de locatie minder goed dan in de grotere parken: de dichters zaten te dicht bijeen en er was teveel hinder van het nabijgelegen podium waar de muzikanten aan het optreden waren. Hoe dan ook vond ik het een geslaagde namiddag en een mooie afsluiter van de evenementen rond Poëzie in het Park.

Voor en na Dichters in het gras waren er o.a. voordrachten (gedichten) van studenten die aan een uitwisselingsprogramma hadden deelgenomen (Nederland/Vlaanderen/Duitsland), optredens van muziekgroepjes, interviews met schrijvers,... én de voorstelling van de bundel "Het beste uit Poëzie in het Park", waarin ook mijn gedicht "Geduld" opgenomen werd. Alle aanwezigen kregen de bundel gratis mee naar huis.

Het volledig programma kunt u vinden op de website van Amsterdam Wereldboekenstad: http://www.amsterdamwereldboekenstad.nl/ onder "Culturele Bazaar".

Het leven kleefde mij niet aan,
de dagen gleden van me af.
Was dit mijn welverdiende straf
na almaar stil te blijven staan

bij wat aan tijd teloor moet gaan?
Wat elke ademtocht mij gaf,
was de gedachte aan het graf,
als een barrière op mijn baan.

Ik heb dat hek niet neergehaald,
maar klom erover, bond een lint
van zwarte uren rond het slot.

vogelvriend in Clingendael

vertel nou niet dat u er wel kunt slapen
dat u tot rust komt in zo’n vredig bos
u maakt een peluwtje van mollig mos
en weldra volgt een zeer hardnekkig gapen?

mij is dat voorrecht nooit te beurt gevallen
als ik mij neervlij tussen het struweel
begint een duif met opgezette keel
mijn zo begeerde dagrust te vergallen

word ik gestoord door luid gekras van kraaien
beginnen mezen aan een druk gesprek
hun vals gekwetter maakt mij knettergek
en hoor ik sappig Vlaams van domme gaaien

al snel begin ik van de kook te raken
dan tjift een blije tjiftjaf lustig tjaf
en zeer geïrriteerd vraag ik mij af:
hoe zou tjaptjoi met vlees van tjiftjaf smaken?

tjielp  tjielp, tjif  tjaf, tjilp tjilp … een hels kabaal
en ik ging voor mijn rust naar Clingendael

(c) Daan de Ligt
http://daandeligt.blogse.nl/


Wellicht zijn het enkel de domme gaaien die uitgeweken zijn naar Nederland, de slimme zijn hier gebleven...

'k Ben tegendraads: ik dump een blanco regel,
hoe ongehoord!, temidden van dit blad.
Zijn inhoud zit nog vorstelijk in bad,
het koningsblauw, u weet wel, met als zegel

de pelikaan. Geen achtste vers, geen wegel
waar schone beeldspraak bloesemt, dus geen pad
dat u naar de terzinen brengt. So what?
.

Die lege regel blijft hierboven staan!
En al wat volgt, dat hou ik nét zo leeg
want IK beslis en kies voor hol geleuter,

het resultaat van pennensnotgepeuter.
Of dacht u soms dat u iets beters kreeg?
Met woorden wordt het niets geen recht gedaan!

29 februari,

dit jaar een onbestaande dag. Wat zou ik doen als mij vannacht, na de twaalfde slag, een extra etmaal werd gegeven en als geen ander dan ikzelf dit wakker zou beleven?   Waar zou ik gaan? Wat zou ik willen zien? Wie zou ik kussen in zijn slaap? Bij wie zou ik de suiker vervangen door het zout?   Of zou ik blijven liggen naast hem, die van mij houdt, tot aan het tweede ochtendgloren waarin de nieuwe maand geboren.

               ik vernevel sterren rond hun hoofd 
               glinsterende dromen die doen twinkelen 

                           die 

                                    doen 

                         d       n       e 

                            a         s        n 

               dan lopen ze niet wijdbeens 
               achter verre, ongrijpbare wensen aan 
               maar dansen ter plekke, schuifelend 
               brengen stil, ssst!, stil 
               de handen naar het hoofd 
               zodat ze er soms eentje kunnen 

                               vàngen! 

(pardon, een broertje dood). En tot mijn spijt
wordt er wat afgefucked ('t is géén beminnen!)
en worden muilperen verkocht aan kin en
bakkes, menig smeerlap sneuvelt in de strijd.

Ach kut, 'k help dit sonnet echt naar de kloten
want in het vloeken ben ik niet bedreven
en suggestieve taal is nooit ontsproten

bij 't voelen van mijn harde, stijve pen.
Ik heb nog nooit een geil gedicht geschreven,
misschien dat ik een preutse dichter ben...