door Thomas Deflo, 17/06/2006, Antwerpen

Pedofilienetwerken met 'hooggeplaatsten' bestaan wel degelijk. De netwerken bestaan in verscheidene landen en verrichten gelijkaardige gruweldaden. We behandelen in onderstaand artikel achtereenvolgens België, Australië en de Verenigde Staten. Pedofielen in hoge plaatsen zijn evengoed in Groot-Brittannië en Portugal actief bezig. Een gemeenschappelijk kenmerk is dat de betrokkenen de doofpot in stand kunnen houden dankzij hand- en spandiensten van corrupte elementen binnen de gerechtelijke en inlichtingendiensten.

B e l g i ë

De verdwijning van Stacy en Nathalie op 9 juni 2006 herinnert ons pijnlijk aan het pedofiliehoofdstuk in België. Amper twee maand geleden, op 16 april, kwam Michel Nihoul vrij onder voorwaardelijke invrijheidstelling. Het lijkt wel alsof de kindontvoerders sinds de vrijlating van Nihoul nieuwe moed hebben verzameld en ons willen herinneren aan hun invloed. Het is onwaarschijnlijk dat Stacy en Nathalie levend terug zullen gevonden worden. Andere meisjes zoals Estelle blijven vermist. Slachtoffers van pedofilienetwerken zijn overgeleverd aan de zielloosheid van hun misbruikers, vooral als ons gerechtelijk apparaat zelf moreel en sexueel corrupt blijkt.

In augustus 1996 slaagt onderzoeksrechter Jean Marc Connerotte er op heroïsche wijze in uit de kelder van Marc Dutroux twee ontvoerde kinderen te bevrijden. Connerotte volgt in zijn onderzoek de piste van de netwerken. Hij wil uitstrijkjes en DNA van de lijken van de vermoorde kinderen analyseren. Zijn superieuren laten dat echter niet toe: Connerotte wordt omwille van een futiliteit van het onderzoek gehaald en vervangen door een debutant. Niet het pedofiel netwerk rond Nihoul, maar Marc Dutroux moet de focus worden van het onderzoek.

Dat het pedofilieproces absoluut de piste van de netwerken niet mocht inslaan, wordt duidelijk wanneer verscheidene cruciale getuigen in de aanloop naar de rechtszaak in vreemde omstandigheden om het leven komen. In chronologische volgorde:

• Francois Reyskens: zei begin juli 1995 informatie te hebben over de verdwijning van Julie en Mélissa. Nog voor hij het politiestation kon bereiken werd hij door een trein overreden.
  
• Bruno Tagliaferro, een ijzerventer uit Charleroi en kennis van Dutroux, liet weten dat hij info kon verschaffen over de auto waarin Julie en Mélissa werden ontvoerd. Hij zei ook een lijst te bezitten van namen die met Dutroux verbonden waren. Hij werd op 5 november 1995 dood aangetroffen, schijnbaar na een hartstilstand.
  
• Zijn vrouw Fabienne Jaupart kon dat moeilijk geloven en zocht een secundaire lijkschouwing. Bloedstalen zouden hebben aangetoond dat haar man vergiftigd werd. Kort daarop werd ook zij echter dood aangetroffen, half verbrand achtergelaten op een nasmeulende matras. Op de matras werden sporen van een brandversneller gevonden.[1 (midden pagina)]
  Het essentiële spoor van de autozwendel wordt verder efficiënt van het proces afgesplitst door algemeen openbaar aanklager Anne Thilly. Die heeft er veel voor over om het proces te dwarsbomen. 
• Simon Poncelet, politiespeurder naar dezelfde autozwendelpiste werd op 22 januari 1996 neergeschoten. Vader Poncelet benadrukt dat hij in de moord op zijn zoon een verband ziet met het Dutroux-proces.[2]
  
• Brigitte Jennart, tandarts van Michel Nihoul en diens vrouw Anne Bouty, pleegt zogezegd zelfmoord op 5 april 1998. Jennart is wellicht de belangrijkste omgekomen getuige. Ze wist dat het paar-Nihoul een zwendel onderhield met Afrikaanse vluchtelingen waarin pedofilie een sleutelrol speelde.[3]
  
• Anna Konjevoda meldt zich in 1996 tijdens de opsporing van de meisjes telefonisch aan als getuige. De vrouw weet meer over het verband tussen de ontvoeringen van de kinderen en de autozwendel in Charleroi. Op 7 april 1998 wordt ze uit het kanaal van Luik gevist. Een autopsie wijst uit dat ze door wurging is omgekomen.[bron]
  
• Guy Goebels, politiespeurder naar de verdwijning van Julie en Mélissa pleegt met zijn dienstwapen op 25 augustus 1995 officiëel zelfmoord. De ouders van de meisjes kenden de speurder goed en achtten moord waarschijnlijker.[4]
  
• Jean Marc Houdmont, kennis van Dutroux, sterft op 25 februari 1997 in een auto-ongeluk, terwijl hij op weg was naar Namen om zijn getuigenis over Dutroux af te leggen.[5]

Het merendeel van bovenstaande getuigen belde zijn of haar belangrijke nieuws door aan de rijkswacht of de rechtbank alvorens kort daarop het leven te laten. De opzettelijk gebrekkige mate waarin het onderzoek naar deze sterfgevallen werd behandeld, en de vrijwel volledige mediastilte over deze overleden getuigen, is veelzeggend. 

Een gebroken Jean-Marc Connerotte vatte het tijdens zijn verschijning op het Dutroux-proces goed samen: dat nog nooit zo veel energie werd verspild aan het tegenhouden van een onderzoek. Hijzelf kreeg van politie te horen dat er huurcontracten klaar lagen om indien nodig de magistraten uit te schakelen. Connerotte zelf moest getransporteerd worden in een kogelvrije auto. Nihoul genoot volgens hem dan weer van een zekere onaantastbaarheid.[6]

De cover up wordt bevestigd door een getuigenis van een bekend slachtoffer van de pedofilenetwerken. Tijdens de arrestatie van Dutroux herkent pedofilieslachtoffer Regina Louf op de televisie Michel Nihoul als één van de kinderbeulen die ze over haar heen kreeg.[7] Volgens haar had Nihoul een centrale rol in het organiseren van de Roze Balletten: bijeenkomsten in de jaren '80 waarin minderjarige meisjes door verscheidene heren gruwelijk werden misbruikt. Ze getuigt dat Michel Nihoul samen met Anne Bouty in 1984 de rituele moordenaars waren van een ander slachtoffer, Christine Van Hees. Ze beschrijft alle details van de moord exact zoals de onderzoekers die hadden uitgepluisd.[8] Regina kende ook de slachtoffers van het netwerk Carine Dellaert en Catherine De Cuyper en verscheidene andere vermoorde meisjes.

Regina herkende tijdens haar mishandeling bekende politici; ze vernoemt hooggeplaatste rechters, politieofficieren en zakenlui. De ondervragingen van Regina en van andere pedofilieslachtoffers X2 en X3 brengen namen naar boven als Paul Van den Boeynants, Maurice Lippens, Melchior Wathelet, Wilfried Martens, leden van het koningshuis en verscheidene andere 'notabelen'. De originele (schokkende) politieverhoren van Regina als getuige X1 (pp. 8 tot 1083), alsook die van X2 (pp.1083 tot 1100) en X3 (pp.1100 tot 1105), incusief de namen van de deelnemers en hun perversies, zijn uitgelekt op het internet.[downloadbaar via deze bron]

Michel Nihoul rolde tijdens het onderzoek enkele keren zijn spierballen en vernoemde inderdaad Paul Van den Boeynants.[9] Nihoul was ooit diens campagnefinancier en hield zich op in dezelfde neofascistische milieus rond het CEPIC.[10]

Dat de notabelen met hun naam genoemd worden als aanwezigen op de seksfuiven betekent niet dat al deze mannen wrede pedofielen zijn. Sommigen kunnen door Nihoul met valse beloften in de val gelokt geweest zijn om vervolgens met minderjarigen op compromitterende foto's of video's te belanden. De chantagetactiek van Nihoul was inherent aan zijn organisatie en was lucratief. Aan buitenlandse media zoals der Spiegel en Canal+ trachtte Nihoul meermaals de verkoop van compromitterende foto's te regelen om zo zijn woorden kracht bij te zetten.[11] Indien Nihoul inderdaad dergelijk materiaal bezat, valt het te begrijpen waarom de netwerkpiste rondom zijn persoon in de pan werd gesmoord; men heeft zijn chantagespel meegespeeld.

Dat valt echter onmogelijk goed te keuren: de verdwijning van weer twee nieuwe meisjes in Luik indiceert wellicht dat de pedofilienetwerken onverminderd hun misdaden voortzetten. Het is raadzaam dat heren die van dergelijke perversies genieten in eigen hart kijken en beseffen dat ze fout zijn.

A u s t r a l i ë

Dat geldt ook voor pedofielen aan de andere kant van de werld. Dr. Reina Michelson is de directeur van het Child Sexual Abuse Prevention Program (CSAPP) in Victoria, zuid-Australië en sinds decennia bekroond voorvechtster van kinderrechten over de hele wereld. Haar verhaal begint in 1995 wanneer ze de alarmbel rinkelt over pedofilienetwerken die worden gerund vanuit een kostschool in Victoria en een dagopvangcentrum in Melbourne. Geen van deze zaken wordt opgehelderd. Sindsdien ontmoet Dr. Michelson regelmatig gelijkaardige slachtoffers die getuigen van sadistische praktijken met kinderen van 2 tot 14 jaar oud, tot en met het onderwijl draaien van pedofiele pornofilms en zelfs het vermoorden van kinderen. Dit onrecht stamt reeds uit de jaren '80 en duurt ongestraft voort.[12][13][14]

Mediamagnaten, zakenlui tot en met verscheidene politici worden door pedofilieslachtoffers bij naam genoemd als deelnemers aan de wanpraktijken. Niemand wordt vervolgd. De cover up in Australië is dan ook extensief:

• De zaak in verband met een kinderopvangcentrum in Mornington, met kindermisbruik op minstens 19 jonge kinderen, wordt door de politie van Victoria totaal verwaarloosd. Noch de ouders, noch de slachtoffers worden zelfs maar één keer door de instanties verhoord.[15]
• De klacht in april 2002 tegen een mediamagnaat uit Melbourne die een 3 jaar oude jongen herhaaldelijk verkrachtte -- misbruik dat werd geconfirmeerd door het Royal Children's Hospital's Gatehouse Centre -- wordt twee dagen later al geseponeerd.[16] 
• De klacht in maart 2004 van een pedofilieslachtoffer uit de jaren '80 tegen een bekende TV-persoonlijkheid wordt door de politie van Victoria later in het jaar kortweg vernietigd.[17] 
• Een pedofiele onderwijzer in Melbourne geeft nog steeds les in het secundair onderwijs. Hij werd nooit verhoord of gestraft.[18] 

De doofpotoperatie van het Australisch pedofilienetwerk heeft alles te maken met de medeplichtigheid van de veiligheidsdiensten. Verscheidene slachtoffers getuigen dat ze bij bepaalde gelegenheden door politieofficieren zelf werden misbruikt. Hetzelfde staat te lezen in een brief naar het CSAPP uit april 2004 van een vrouw die getuigt hoe hooggeplaatste politieambtenaren in Victoria van de lokale kinderprostitutie gebruik maakten. Deze vrouw wordt door politiepatrouilles geïntimideerd en vreest 'gezelfmoord' te zullen worden. Ook Dr. Michelson wordt niet gespaard: bij haar werd ingebroken, een familielid werd bedreigd en zijzelf is regelmatig het voorwerp van intimidaties.[19][20][21]

We herkennen hetzelfde fenomeen in België: Marie-France Botte, een internationaal befaamde Waalse kinderrechtenactiviste, en fervent aanklaagster van pedofilienetwerken, spreekt in augustus 1996 van bescherming van hooggeplaatste pedofielen. Haar vereniging wordt voortdurend ondermijnd en moet uiteindelijk de deuren sluiten. Ze trachtte zich eind 1998 zogezegd te zelfmoorden door een brandend middel in te slikken.[bron] Gina Pardaens, Vlaamse kinderrechtenactiviste, komt om bij een verkeersongeval in november 1998. Ze onderzocht de verdwijning van kinderen binnen een pedofilienetwerk en was net voor haar dood op informatie gestoten in verband met het netwerk van Nihoul. Voor haar ongeval werd ze bij herhaling geïntimideerd via telefoon en op de openbare weg.[bron]

Dat zelfs kinderrechtenactivisten door corrupte veiligheidsdiensten het leven riskeren is eigenlijk te gek om los te lopen. Het is nochtans wat we aan beide kanten van de wereld constateren. Ook het pedofilieschandaal in de Verenigde Staten toont opmerkelijke analogieën met dat in België.

V e r e n i g d e   S t a t e n

Paul Bonacci klaagt in 1999 een reeks notabelen aan in Nebraska voor het misbruik dat hij tijdens de jaren '80 als pedofilieslachtoffer onderging. Hij beschuldigt met naam genoemde vooraanstaanden uit het politieapparaat, de zakenwereld, de media, de kerk en de plaatselijke school voor weeskinderen. De zwarte Republikein Larry King, manager van het Community Federal Credit Union in de stad Franklin, zal veroordeeld worden tot het betalen van één miljoen dollar schadevergoeding.[22]

Dit proces, net zoals in België en Australië, toont aan hoeveel vertegenwoordigers van de staatsstructuur aan het kindermisbruik deelnemen. Een terugkerend thema is blijkbaar ook het profiteren van scholen, opvangcentra en weeshuizen om kinderen te ronselen, en dat kinderen vanaf jonge leeftijd worden 'geconditioneerd' om het misbruik als normaal te beschouwen.

Het proces in Nebraska doet oude wonden openrijten. Een onderzoek van het onderzoekscomité in Franklin toont aan dat het kindermisbruik er dateert van 1984 en waarschijnlijk zelfs van vroeger. Lisa, een meisje uit Franklin dat op haar veertiende in dit pedofilienetwerk werd geduwd, ondergaat een FBI-leugendetectortest, omdat haar getuigenis zo schokkend is. Ze vertelt dat ze als veertienjarige samen met minderjarige jongens door hoger vermelde Larry King naar een seksfeest in Chicago werd getransporteerd, en daar onder meer toenmalig presidentskandidaat en CIA-directeur George H.W. Bush herkende. Dat staat onder andere te lezen in een befaamde biografie over de president. De leugendetectortest wijst uit dat Lisa de waarheid spreekt.[23]

Eerdere onderzoeksartikels uit de New York Times van 15 en 22 december 1988 doen uit de doeken dat minderjarigen van Franklin tot in Washington sinds jaren verplicht werden sadistisch getinte seksuele diensten te verlenen aan vooraanstaande pedofielen.[24] Op 29 juni 1989 verschijnt een artikel in de Washington Times getiteld (mijn vertaling, nvda): "Onderzoek naar Homoseksuele Prostitutie strikt VIPs rond Reagan, Bush".[25] In het artikel stond te lezen dat jonge prostituees waren meegevoerd tot in het Witte Huis en misbruikt werden tijdens perverse feestjes met de meest hooggeplaatste politici, militairen, en zakenlui. Craig J. Spence, een homoseksuele Republikeinse lobbyist, had daarbij minstens bij één gelegenheid minderjarigen in het Witte Huis binnengeloodst.

Craig Spence is een spilfiguur in de seksschandalen rond Washington. Het is een Amerikaanse versie van Michel Nihoul. Hij organiseerde elitaire seksfuiven in zijn eigen buitenverblijf waarbij tal van hooggeplaatste deelnemers discreet werden gefilmd en de videotapes werden bewaard. Zoveel blijkt uit een Washington Times follow-up artikel van 30 juni 1989.[26] Craig Spence zou tot een vriend gezegd hebben (mijn vertaling, nvda): "Ik heb jongens en meisjes nodig voor mijn feestjes met regeringsleden, hooggeplaatste zakenlieden, andere individuen, al wat zich aandient."[27]
Interessant is dat de chantagepraktijk volgens Spence een langdurige CIA-operatie was waarbij call boys en minderjarigen systematisch geronseld werden om vervolgens in compromitterende feestjes met binnen- en buitenlandse gasten te figureren.  De lobbyist annex pooier liet daarbij verstaan dat hij uiteindelijk wellicht door de CIA zou verraden worden en zou omkomen in een schijnzelfmoord. Hetgeen ook gebeurde.[28]

S y n t h e s e

Uit getuigenissen van pedofilieslachtoffers aan beide kanten van de oceaan blijkt dat de georganiseerde seksuele wandaden vaak van een onvermoede perversie zijn -- de details hebben we in bovenstaand artikel uit goede smaak weggelaten. De betrokkenen geven zich over aan verkrachtingen, marteldaden en zelfs moorden van jonge mensen. De taferelen worden soms gefilmd in zogeheten snuff movies. Er zijn satanische rituelen mee gemoeid.

Het ontstellende is niet enkel dat dit soort ziekelijkheden werkelijk gebeurt, maar dat er vaak een goed geoliede organisatie achter schuil gaat. De chantagepraktijk, maar ook het succes van de doofpotoperatie wijzen uit wie de ruggegraat van deze organisatie vormt. Het schrijnende kindermisbruik in België, Australië, en de Verenigde Staten, toont aan hoe pedofilieslachtoffers en kinderrechtenactivisten door het veiligheidsapparaat zelf worden geïntimideerd en bedreigd. Intimidaties die gebeuren op een systematische en deskundige wijze. Indien chantage of bedreiging niet succesvol zijn, oefent het uitvoerend orgaan rond de machtige pedofielen zwaardere middelen uit. Het indiceert dat corrupte veiligheidsdiensten overal ter wereld actief meewerken om de cover up van pedofiele netwerken in stand te houden.

Er valt in dit dossier ook een argument te bouwen voor medeplichtigheid tussen inlichtingendiensten aan beide kanten van de oceaan. Uitgenodigde gasten worden in de val gelokt, gefilmd en indien nodig gechanteerd met foto's van de pedofiele taferelen. Het filmen van vooraanstaanden in dergelijke situaties is een efficiënte chantagetechniek die door inlichtingendiensten overal ter wereld wordt gehanteerd: Craig Spence zette dit middel in als machtselement voor de CIA, Michel Nihoul naar alle waarschijnlijkheid in samenwerking met de toenmalige Staatsveiligheid. Madani Bouhouche en Martial Lekeu waren lid van de Staatsveiligheid. Hun aanwezigheid wordt gesignaleerd op Nihouls feestjes. Van Bouhouche is geweten dat hij zelf dergelijke chantagepraktijken had op poten gezet.[29][30]

Samenwerking tussen beide inlichtingendiensten in het seksueel chantagespel lijkt aannemelijk. De Staatsveiligheid werkte tijdens de jaren '80 zowat in onderaanneming bij de CIA, hetgeen uitkomt doordat de Belgische inlichtingendiensten betrokken bleken bij de organisatie van politieke schijnterreur binnen het Gladio-programma.[31] Dat deze samenwerking tussen CIA en Staatsveiligheid ook chantagetactieken met minderjarigen betrof, is niet uitgesloten.

-------------------------
Verdere links:

• Alleged Paedophiles Helm Blair's War Room
• Arrest of Portugal's elite in paedophile scandal
  
• New Leads Implicate CIA, Government Officials In Child Prostitution Ring
  
• The CIA, the Finders, and a legal avenue to acquire children?
• Thanks For The Memories...The Truth Has Set Me Free. The Memoirs of Bob Hope's and Henry Kissinger's Mind-Controlled Slave

door Thomas Deflo, 13/06/2006, Antwerpen

Tijdens mijn postgraduaat-studies Human Ecology (V.U.B. 2004) zocht ik naar een praktische stage bij een interessante milieu-NGO of -overheidsinstelling. Na enig zoeken via allerhande illustere vacaturebanken viel mijn oog op The Bellona Foundation met zetel in Brussel. Ik stuurde een sollicitatiemailtje, kreeg een afspraak en werd aanvaard als stagiair. Het zou het begin worden van een riskante periode.

Deze Bellona-stichting houdt zich binnen het Europees Parlement bezig met milieuconferenties. De focus ligt op fossiele brandstoffen en nucleaire energie. Mijn enthoesiasme, als student ecologie, was dus redelijk groot. De lobbying werd in de praktijk gedaan via rondetafelconferenties in zijvertrekken van het imposante Europese parlementsgebouw aan het Leopoldsplein. Mijn taak bestond erin het verslag van deze conferenties neer te schrijven. Mijn rapport over de gevaren van olietransport op de Barentszeeën valt terug te vinden op de website van Bellona.(1) Kortom, voor mij zou deze stage vast een goede leerschool worden om het politieke reilen en zeilen binnen de Europese instellingen te leren kennen, vooral op milieugebied...

...tot ik wat meer ging grasduinen in het verleden van deze Bellona Foundation. Ik was namelijk wel wat vertrouwd met de milieu-sector, maar van Bellona had ik nog nooit gehoord. Wat er allemaal uit de mand zou vallen tijdens mijn opzoekingen deed mijn mond openvallen van verbazing.

In Rusland bracht Bellona de wankele veiligheid van de kernduikboten aan het licht. De NGO droeg daardoor een hele rompslomp aan rechtszaken met zich mee. Bellona werd door de FSB (Federal Security Service) meermaals beticht van spionage-activiteiten.(2) Bellona-medewerkers hadden vermoedelijk connecties met de westerse inlichtingsdiensten.(3) Dit staat opvallend genoeg op de Bellona-website te lezen.

De affaire-Nikitin kwam in bovenstaand spionage-verband het meest in de schijnwerpers. Alexander Nikitin was een kapitein in het Russische leger die er door de Russische inlichtingsdiensten FSB van beticht werd voor Bellona, onder betaling, inlichtingen te verzamelen. In september 2000, na jarenlang juridisch getouwtrek, werd de rechtszaak tegen Nikitin door het Russisch Hoog Gerechtshof uiteindelijk in zijn voordeel besloten. De Russische officier fungeert sindsdien wereldwijd als kruisvaarder tegen de ontransparante werking van het Russische gerecht en als eerste bekende aanklager van de befaamde roestende duikzeeboten  en radioactieve besmetting van de noord-Russische vloot.(4)

Rond Bellona hangt inderdaad heel wat rook die deze NGO in een ander daglicht stelt. Aanklagers en journalisten in Rusland opperden meermaals de beschuldiging dat Bellona indirect werkte voor de westerse inlichtingsdiensten, en de dekmantel van een milieukruisvaart gebruikt om o.a. militair spionagewerk te verrichten.(5) Het is een teken aan de wand dat de spionageklachten aan het adres van Bellona in Rusland meermaals herhaald werden.

In Rusland houdt zich ongetwijfeld een resem niet-goevernementele organisaties op, organisaties die zich effectief inzetten voor mensenrechten of milieuproblemen, maar ook vaak nauwe banden onderhouden met Amerikaanse en Britse ambassades. De Russische FSB meldt in 2006 dat, van de duizenden NGO's in Rusland, slechts 92 volledig autonoom werden bevonden. Andere NGO's bleken fondsen te ontvangen van Amerikaanse of Britse ambassades.(6) Recent brak nog een schandaal uit toen bleek dat Britse diplomaten in Moskou aan spionage deden.(7)

Tijdens mijn eerste kennismakingsgesprek in het Brusselse kantoor van Bellona was me inderdaad een benauwd gevoel overkomen. Je moest er door een drukkerij lopen om de Bellona-kantoren te betreden. De twee zetelende employées hadden iets intelligent en gedreven over zich, maar hadden helemaal niet de uitstraling van ecologische lobbyisten. Tot daar geen probleem: ikzelf beschouwde mezelf evenmin als ecologisch extremist -- eerder als een bruggenbouwer die over het milieu met de politieke en bedrijfswereld wou gaan samenwerken.

Naarmate ik echter op meer nieuwe informatie stootte over het verleden van Bellona in Rusland ging mijn mening over deze stageplaats zienderogen veranderen. Wat onrustbarend werd, was dat die Russische informatie perfect gerijmd kon worden met het lokale profiel van het Bellona-kader, met het reilen en zeilen van Bellona in de Europese hoofdstad. Het kantoorinterieur zelf, om te beginnen, liet al weinig aan de twijfel over: de lokatie, in de achterkamer van een Elsense inktdrukkerij, leek wel uit een film noir te komen, ware het niet dat dit eerder een discreet dekmantelgevoel achterliet.

Wat des te meer moeilijk te verklaren viel, was de vaststelling dat door het trio Bellona-leden volstrekt geen plastic of papier gerecycleerd werd; er kwamen evenmin ecologische tijdschriften binnen met de post; diplomatieke magazines lagen er daarentegen wel op tafel. Het had een sfeertje over zich dat niet klopte.

Inhoudelijk schortte wel wat aan de NGO. Er werd schamper gedaan over de groene parlementsleden. Toen ik vroeg naar de fondsen waarmee Bellona haar werk deed, kwam als antwoord dat de NGO zo'n 3000 bijdragende leden telt (ben er nooit één tegen gekomen) en de touwtjes aaneenknoopte via administratieve donaties. De ecologische plannen van Bellona waren heel ontypisch voor een ecologische drukkingsgroep. Bellona-plannen om bv. de industriële CO₂-uitstoot te beperken leken recht uit de jaarstrategie van de oliebedrijven te komen. Dat Bellona een hoofdkantoor in Washington DC bezit, vervolmaakt het plaatje.

Europa fungeert sinds jaren als het speelveld van allerlei bedekte operaties door inlichtingsdiensten, van infiltraties over afluisterpraktijken tot opgezette terreuracties. In 1996 brak nog een schandaal uit toen bleek dat Amerikaanse bedrijven van hun routertechnologie hadden gebruik gemaakt om informatie uit het Europees Parlement door te sluizen naar de CIA.(8)

De aanwezigheid van externe inlichtingsdiensten dateert natuurlijk uit de Koude Oorlog, toen het Europa aan beide kanten van de Berlijnse Muur een echt wespennest van klandestiene operaties en spionage vormde. Die strijd tussen communisme en kapitalisme zou de tweede helft van de twintigste eeuw blijven overheersen. De bloedige Gladio-operaties van de CIA tijdens de jaren '70 en '80 om Europese politieke administraties te verrechtsen moesten een nakende communistische revival op het oude continent afremmen. Volgens Olav Gordievsky, een Deens KGB officier, blijkt dat de KGB Italiaanse, Spaanse en Franse communistische partijen financierde, en zich via medeplichtige agenten in de Europese instellingen trachtte te nestelen om Europa verdeeld te houden. Robert Dougal Watt, een auditeur van het Europese Rekenhof, achtte zichzelf in levensgevaar toen hij de infiltratie van de Europese instellingen door allerlei machtsgroepen wou aanklagen. (9)

Daar kan ik intreden. Het riskante aspect van deze stage voor mij, was dat ik tijdens dezelfde periode een webstek over de Central Intelligence Agency onderhield -- een webstek die nogal wat bezoekers genoot. Het zou geen gelukkige combinatie blijken met mijn werk in deze NGO. Toen ik kwansuis en eerder gekscherend liet uitschijnen dat Bellona volgens mij wel eens een spionagebedrijf zou kunnen zijn, kwam dit ter ore van het Bellona-kader. Door mijn profiel als CIA-onderzoeker, alsook door mijn betrokkenheid bij de groene partij en bij andere milieu-NGO's, ontstond een vervelende situatie.

De volgende lugubere zijanekdote doet uitschijnen hoe ernstig Bellona haar werk in zo'n geval opvat. De jonge milieu-activist Runar Forseth, één van Bellona's Noorse werkkrachten, overleed in 2003 aan een plotse hartstilstand. Hij droeg tijdens zijn leven volgens een Brussels Bellona-kaderlid een pacemaker. Een doodsbericht voor de overledene op de Bellona website liet bovenaan lezen (mijn vertaling, nvda): "Eindelijk was hij alleen, met niemand rond hem." Een openingszin met vrij schokkende ondertoon. In april 2004, kort nadat ik mijn verbazing had geopperd over de vreemdheid van een dergelijk overlijdensbericht (doch hierover nooit met het Bellona-kader had gesproken), werd deze zin geschrapt en werd een nieuw beginstuk voor het artikel verzonnen en gepubliceerd.(10)

Na een maand heb ik deze NGO verlaten. Want ik heb geen zin om Runar Forseths weg op te gaan.

---------
Bronnen:

(1) Thomas Deflo, Protecting the Barents and Baltic seas from oil spills, The Bellona Foundation, 19 maart 2004.
(2) Russian security police announces new arrests in the espionage case against Bellona, The Bellona Foundation, datum onbekend.
(3) Russian secret services block sociological study, The Bellona Foundation, 13 december 2004.
(4) Peter Michielsen, Overwinning voor milieu en recht Rusland, NRC Handelsblad, 30 december 1999.
(5) Russian Repression against Bellona Foundation, Wise, 27 oktober 1995.
(6) Russia accuses groups of spying, BBC News, 8 december 2005. & European Press Review, BBC News, 24 januari 2006.
(7) UK diplomats in Moscou spying row, BBC News, 23 januari 2006.
(8)  American spies hack into Euro computers to steal trade secrets, London Sunday Times, 4 augustus 1996.
(9) CIA and freemasons among dark forces in Europe: an exclusive JUST Response report from the Dougal Watt Dossier, Just Response, 20 augustus 2002.
(10) The Warrior who fell, The Bellona Foundation, 5 november 2003.

door Thomas Deflo, 27/05/2006, Antwerpen

Het wordt steeds duidelijker dat zich overal ter wereld bij verkiezingen 'onregelmatigheden' voordoen. Noem ze maar fraude. Dat werd in 2004 en ook dit jaar vastgesteld bij gemeenteraadsverkiezingen in Lancashire, Birmingham, Bristol en elders in Engeland. Wat in deze klassiek voorbeeldige democratie kan gebeuren, is een betreurenswaardig specimen van fraude op het Europees vasteland.

Door de mazen van het medianet sijpelden namelijk ook berichten dat er fraude was gebeurd bij gemeenteraadsverkiezingen in Nederland.

Vervalsingen spreiden als een plaag over heel het Europees continent. In 2004 spreken Roemeense NGO's van een potentiëel massieve verkiezingsfraude.

Naar het voorbeeld van de memorabele Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2001, blijken ook bij ons stemmen via de post potentiëel het meest frauduleus te zijn. Meer daarover blijkt uit dit onderzoek van het Brits Hooggerechtshof -- er wordt gesproken van genoeg fraude om een volledige verkiezing 'te stelen'. Dat schijnt ook tot delen van de Britse regering door te dringen.

Andere departementen moeten echter in die fraude hebben meegespeeld. En daar knelt het schoentje.

Binnenlandse Zaken controleert normaliter de verkiezingsprocedure. Iedereen herinnert zich nog het débacle in de Italiaanse parlementsverkiezingen van 2006, toen ongetelde stembiljetten bij het vuilnis belandden. Voormalig Premier Berlusconi had toen stevig de teugels van de binnenlandse diensten in handen. Hoe kan het dat in Europa, in de bakermat van de democratie, zo'n fraude heerst? Hoeveel fraude speelt zich af buiten ons weten? En vooral: wie pleegt die fraude?

Verkiezingsfraude is niet zomaar een geïsoleerde kwaal van onze 21ste-eeuwe democratieën. De vervalsing gebeurt niet sporadisch of lokaal, door individuen of politieke partijen. Uit historisch onderzoek blijkt dat geheime diensten er systematisch in geslaagd zijn democratieën bij te sturen. Dit niet enkel in 'bananenrepublieken'; het is een mythe dat westerse landen immuun zouden zijn voor grootschalige verkiezingsfraude. Toch kunnen we veel leren uit onderzoek dat gebeurd is van verkiezingsoperaties in landen waar de inmenging door de inlichtingendiensten duidelijk aanwijsbaar was.

• Ex-CIA agent Philip Agee over de inmenging bij Venezolaanse verkiezingen.


• Vergelijkende studie tussen verkiezingsfraude in de Verenigde Staten en Oekraïne.


• Parallellen tussen de verkiezingen in Oekraïne en Roemenië.


• Journalist Robert Parry over de verkiezingsfraude.


• Demonstratieverkiezingen opzetten is voor de CIA een vaste opdracht.


• Een summier historisch overzicht van binnen- en buitenlandse CIA-verkiezingsoperaties.
  

België is allerminst immuun voor stemvervalsing. De introductie van het automatisch stemmen doet daar weinig goed aan. Wat in het Belgisch stemhokje gebeurt is onomwonden boerebedrog: het afdrukken van een individueel confirmatiebiljet met je stem op laat wellicht een sussende bedoeling achter bij de stemmer, maar is totaal irrelevant op controlegebied. Want het hart van de fraude gebeurt vermoedelijk daarna, op een andere plaats: daar waar de stemmen uit de stemcomputers verzameld, daadwerkelijk opgeteld en vervolgens meegedeeld worden (gewoonlijk in het gemeentehuis). Dit optelsysteem is opvallend vatbaar voor inmenging. Omdat:

• dat systeem volledig losstaat van de eigenlijke stemcomputers
  
• dit procédé achter gesloten schermen gebeurt, afgeschermd van elke externe controle
  
• het optelsysteem door partijdige adminstraties wordt gedaan.
  

Het totale gebrek aan transparantie, alsmede de partijdigheid van de verantwoordelijken van dat optelprocédé, kon ik persoonlijk gewaarworden als toezichter tijdens de meest recente federale parlementsverkiezingen. Nu de Belgische gemeenteraadsverkiezingen naderen graag de volgende herinnering... aan de onwettige gebeurtenissen van 18 mei 2003 in het optelbureau van Schaarbeek.

In België wordt de hele stemketen, bij koninklijke wet, gecontroleerd door Binnenlandse Zaken. Onder het mom van ‘veiligheid’ wordt de stemoptelling helemaal onttrokken van extern, parlementair overzicht. Tijdens de verkiezingsdag van 18 mei 2003 nam ik dit persoonlijk waar als officieel afgevaardigde voor de groene partij Agalev in de gemeente Schaarbeek. Schaarbeek is één van de grootste kieskantons in België.

Partijafgevaardigden werden niet toegelaten de telling te observeren: het was strikt verboden de kamers te betreden waar zich het telproces afspeelde. Waarom? Partijleden moesten simpelweg wachten op een blad papier met de vermoedelijke resultaten op.

De aanwezige administratie, waaronder niet op zijn minst de zetelende rechter, waren zo ver verwijderd van enige neutraliteit als maar kon -- victorie kraaiend bij het ‘lezen’ van de resultaten van de partij van hun voorkeur. Ik was stomverbaasd om te zien hoe duidelijke partijsympathisanten verantwoordelijk waren voor het tellen van de stemmen.

Gelukkig is er een laatste hoop voor een partijgetuige om enige impakt te hebben op het stemsysteem: hij kan zijn opmerkingen laten noteren in een officiëel document, dat door de partij, indien gewenst, kan gebruikt worden om protest aan te tekenen en een hertelling te vragen. Dit officiële document is het zogenaamde Proces-Verbaal. Op het einde van deze heuglijke 18 mei weigerde de rechter het document op te maken.

Deze verbazende weigering om het Proces-Verbaal op te stellen was niet enkel in overtreding met de correcte verkiezingsprocedure, het was kortweg frauduleus. Het PV is een fundamentele vereiste om de verkiezingsdag te legitimeren. Zonder het door de partijgetuige ondertekende document kan een politieke partij onregelmatigheden in de verkiezingsprocedure niet aanvechten. Maar de rechter weigerde met al haar macht om het document op te maken; ze weifelde, ze loog, ze deed alsof een officieus blaadje papier het Proces-Verbaal was, ze maakte aanstalten om het bureau onverrichterzake te verlaten...

Waarom ? Het was duidelijk dat het PV ten allen koste moest vermeden worden. Toen ik uiteindelijk het partijhoofdkwartier van Agalev belde om versterking, wist de rechter niet beter dan politieagenten te bevelen me uit het gebouw te escorteren. Dit was een finaal en nogal schokkend bewijs dat er iets belangrijk verborgen werd, vermits niets zo’n ingreep kon wettigen.

Uiteindelijk bleek dat de groene partij Agalev verpletterd werd in de Belgische verkiezingen. De ecologische partij verloor twee derde van haar kiespubliek en al haar zetels in het federaal parlement. Ook haar Waalse tegenhanger moest een significant verlies optekenen en werd van een invloedrijke politieke speler tot een kleine parlementaire partij gereduceerd.

Net zoals in de V.S. stemmen Belgen voornamelijk via toetsschermmachines. De stemmers krijgen magnetische kaarten die in de gleuf van de stemmachine moeten worden gestoken. De kaarten registreren de stem, worden uit de machine gehaald en worden teruggebracht naar de lokale stembureaucomputer, die alle kaarten inslikt en schijnbaar hun resultaten op een floppy disk registreert. Na sluiting van het stembureau worden alle floppy disks van alle stembureau’s dan gecentraliseerd in het lokale gemeentehuis om er achter gesloten schermen behandeld te worden. Dit systeem, zo is in de Amerikaanse verkiezingen ruimschoots aangetoond, is opvallend vatbaar voor fraude.

In de kleinere, landelijke streken waar met papier gestemd wordt, moeten stemresultaten per telefoon naar de (partijdige) centrale provinciegouverneur worden meegedeeld, die dan hun ‘correctheid verifiëert’ en het uiteindelijke resultaat aan de partijleden meedeelt. De keten van de stemoptelling is zo geperforeerd en ontransparant dat fraude simpelweg één van de onderdelen moet binnensijpelen om succesvol te zijn.

Goede timing om de publieke opinie te beïnvloeden: de verkiezingen van 18 mei 2003 werden voorbereid door een vreemde poll in een conservatieve krant, zowat één week voor de stemdag. Plots, als bij donderslag, indikeerde deze De Standaard-VRT poll minder dan 5% van het stemaandeel voor Agalev (nl. 4,9%), op basis van een statistisch weinig overtuigende sample van een duizendtal opgebelden. Iedereen sprong op de kar om deze poll als bron van waarheid te bestempelen -- slecht nieuws doet het immer beter dan goed nieuws. Dat alle andere polls voor de groenen tot boven de 8% hadden opgeleverd werd vlot vergeten.

Een weekje later werden de verkiezingen gehouden en zakte Agalev inderdaad net onder de kiesdrempel. De partij moest het parlement en dus ook de regering verlaten. Het betekende het einde van een progressieve, linkse maar vooral groene Vlaamse partij in de Belgische politiek. Het jaar daarop, in de verkiezingen van 2004 voor de Vlaamse regering, klom Agalev op mirakuleuze wijze weer naar bijna 8% van de Vlaamse stemmen (7,6%). Zou je voor de Vlaamse parlementaire verkiezingen ook geen +/- 5% hebben verwacht? Hoe kon het dat de Vlaamse publieke opinie plots dubbel zo veel voor Agalev stemde dan de Belgische kiezers in 2005?

...

Voor een persoonlijker toedracht verwijs ik u graag naar het volgende artikel op de VoorEva Website. Het bevat de uitwerking van de hypothese (voor mij een zekerheid geworden) dat de Staatsveiligheid inderdaad, onder Amerikaanse impuls, in België een propaganda-operatie tegen de groenen heeft op poten gezet, en vervolgens een verkiezingsfraude heeft georganiseerd. Met als doel zogenaamd extreem-linkse partijen uit de Westerse politiek te weren. Op 18 mei 2003 werd vooral Agalev daarvan het slachtoffer.

Het is natuurlijk moeilijk te bewijzen, maar wie de lijn doortrekt kan enkel besluiten dat de Staatsveiligheid een dergelijke bijpassing kon forceren. We moeten goed begrijpen dat de Staatsveiligheid veel meer doet dan wat in de media terecht komt (en dat zijn dan meestal zogenaamde blunders). Er is de theatrale façade, en er is het echte vuile werk. Wie de geschiedenis van de illegale acties door de Staatsveiligheid erop na slaat, kan merken dat deze veiligheidsdienst zijn boekje telkens te buiten ging tijdens periodes waarin het gedomineerd werd door uiterst rechtse, conservatieve of streng neoliberale personen. En wie nog verder kijkt, weet dat deze verandering telkens werd uitgevoerd tijdens de regeringen Reagan-Bush (1981-1993).

Overal ter wereld zorgden deze administraties ervoor dat ze voet aan huis kregen bij buitenlandse inlichtingendiensten. Het was hun toegangspoort om een lange reeks klandestiene operaties uit te voeren. Daarvoor werden veelvuldig personen geronseld voor wie de eigen ideologie primordiaal is, voor wie de eigen visie absoluut de enige juiste is. Personen die bereid zijn buiten de lijntjes te kleuren om deze visie politiek door te drukken en het democratische beslissingsprocédé even op koud ijs te zetten. Door gebeurtenissen die na 18 mei optraden, bleek dat er meer aan de hand was. Wanneer je dreigtelefoontjes krijgt en geschaduwd wordt, rest weinig twijfel dat een bepaalde officiële instantie bij de verkiezingen gemoeid moest geweest zijn.

De treinaanslagen in Madrid van 11 maart 2004 eisen 200 mensenlevens. In een videoboodschap die enkele dagen later wordt aangetroffen (foto) eist een onbekende terreurgroep verantwoordelijkheid op voor de terreur. Bij de planning van de aanslagen werd echter betrokkenheid van Rafa Zouhier en Emilio Suarez Trashorras aangetoond, twee Spaanse geheimagenten die in explosieven gespecialiseerd zijn.

In de klassieke maritieme oorlogsvoering was het varen onder valse vlag een veelgebruikte strategie. Schepen hesen andermans vaandel om ongemerkt een vijand te benaderen. Of om aanslagen te plegen op onschuldige konvooien, aanslagen die van een externe partij leken te komen. Waardoor deze laatste kon worden gedemoniseerd en tot militair doelwit worden uitgeroepen.

Het aannemen van de kleuren van de tegenstander wordt in de twintigste eeuw volop door militaire denktanks overgenomen en verfijnd. Via klandestien georganiseerde terreur en navenante mediacampagnes wordt een vijand verdacht van de geweldpleging, waardoor de eigen regering publieke legitimiteit krijgt om tegen die vijand ten oorlog te trekken. De daadwerkelijke organisatie van de terreur -- binnen de terreurgroep of achter de schermen -- is afkomstig van inlichtingen- of gespecialiseerde politiediensten.

De voorbije decennia tracht een dergelijke campagne van terreur onder valse vlag de weg te openen naar Westerse geopolitieke dominantie. Gladio betrof een geheim Europees netwerk dat na de Tweede Wereldoorlog onder NATO-voogdij dergelijke false flag-operaties hield. Tijdens de Koude Oorlog specialiseerde het netwerk er zich in de schuld voor zelf opgezette terreuraanslagen op de communistische vijand te schuiven. Verknocht aan deze dialectische strategie, werden dergelijke onfrisse gewoonten weer opgerakeld nadat het communisme al op de knieën was gedwongen. Tijdens de jaren tachtig organiseerden CIA-agenten door heel Europa terreurcampagnes die van een communistische vijand leken te komen. Zo konden de Verenigde Staten legitimiteit winnen om in te grijpen en ten strijde te trekken tegen elk overblijvend rood gevaar. Daarom werd dit netwerk ook 'stay behind' genoemd: nazinderende linkse sympathieën in Europa moesten voorgoed ontmoedigd worden[1].

Eind jaren tachtig - temidden de tumultueuze rakettencrisis - werden dergelijke acties vooral in België weer opgekrikt. Via 'linkse' terreur (de CCC) en 'zinloos' geweld (de Bende van Nijvel) poogde het vernieuwde Gladio-netwerk de bevolking in een rechtse, meer pro-Atlantische richting te duwen, meer precies om een Amerikaanse nucleaire defensie tegen de USSR op Belgische bodem te kunnen concretiseren. Gelijkaardige operaties vonden plaats van Turkije over Italië tot in Duitsland. De valse vlag-strategie werd immers ook als noodzakelijk euvel gezien om burgers ervan te overtuigen dat Amerikaanse bescherming voor Europa onmisbaar was. Dat tientallen tot honderden mensen bij die aanslagen het leven lieten, was volgens de VS-doctrine gewettigd.

De valse vlag-operaties worden voorafgegaan door een periode van infiltratie en indoctrinatie. In de praktijk betekent dit dat extremistische groeperingen geïnfiltreerd en zelfs gecommandeerd worden door agents provocateurs -- clandestiene agenten die poseren als extremisten of fundamentalisten, maar eigenlijk via achterpoortjes op Amerikaanse, Britse of Israëlische loonlijsten staan. Deze agenten dienen als trekpleister om nietsvermoedende terreurkandidaten te ronselen en hen ertoe aan te zetten aanslagen te plegen. Indien het aan kandidaten ontbreekt organiseren de agenten desnoods zelf de bloedbaden en zorgen ze ervoor dat de sporen dan naar hun rekruten leiden.

Vandaag is het vechten onder valse vlag weer helemaal terug van weggeweest. In een De Morgen-artikel over Gladio besluit journalist Georges Timmerman:

"In het licht van de nieuwe oorlog, dit keer tegen het moslimterrorisme, blijft de geschiedenis van Gladio wel bijzonder leerzaam en relevant" [2].

Het is duidelijk dat, na de communisten, de Islamwereld de nieuwe vijand is in de ogen van de Amerikaanse rechterzijde. Omdat de neoconservatieve, zeg maar reactionaire Amerikaanse 'realisten' ervan overtuigd zijn dat de Islamcultuur de Westerse cultuur bedreigt, maar vooral omdat de Islamwereld op het gros van de energiebronnen zit, moet de mensheid tot de visie gebracht worden dat moslims een groot gevaar voor de vrije wereld vormen. Er zijn voldoende aanwijzingen dat de Gladio-strategie daarvoor weer uit de kast wordt gehaald. De slachtpartijen die door terroristen sinds 2001 worden uitgevoerd, van Bali over Madrid tot Londen, vertonen telkens parallellen met de terreur onder valse vlag uit de jaren tachtig.

Zouhier en Trashorras, medeplichtig in de organisatie van de treinaanslagen in Madrid.

Een chronologisch overzicht.

Aanvallen opzetten onder valse vlag is een truuk zo oud als de straat, maar wordt sinds de tweede helft van de twintigste eeuw door het Westers veiligheidsapparaat met veel verve gehanteerd. De false flag-strategie biedt de mogelijkheid de volksgemeenschap te overtuigen van een zeker gevaar, en aldus de noodzakelijkheid van politionele/militaire bescherming af te dwingen. In het achterhoofd van de inlichtingendiensten - vooral bij de talrijke extremistische elementen die er zich sinds 2001 in bewegen - speelt voortdurend de gedachte dat hun nut in een vredevolle wereld nihil is: ze hebben liefst vijanden, en om ons daarvan te overtuigen gaan ze een heel eind op gebied van mensenlevens.

Of al dat bloedvergieten ook de moeite loont, is betwistbaar. De moderne, vrijgevochten burger is beter ingelicht dan tijdens de vorige eeuw en doorziet de trucs van het spel. Bovendien valt de wereldgemeenschap minder makkelijk met geweld te chanteren. Ten derde luidt de vraag of de westerlingen inderdaad bereid zijn in de oog-om-oog-tand-om-tand logica van de inlichtingendiensten te stappen en een hele cultuur te diaboliseren... tot en met genocide-taferelen goed te dunken.

Dat de terreur onder valse vlag desondanks nog steeds als efficiënte strategie wordt gebruikt, heeft veel te maken met de rol van de Westerse massamedia, die helaas bijna even ver van neutraliteit zijn verwijderd als media onder totalitaire regimes, en zich eraan gewennen de waarheid secundair te vinden tegenover interne bedrijfsbelangen, overheidscontacten, en ideologie.

Philip Agee, ex-CIA agent, formuleert het als volgt (mijn vertaling, nvda):

"Van bij het begin van haar bestaan werd de CIA gebruikt om in het geheim tussenbeide te komen in de interne zaken van andere landen. Haast geen enkel land vormde daarop een uitzondering (...) Er was behoefte aan controle. De geheime Amerikaanse politiek bestaat erin niets aan het toeval over te laten, lees: aan de wil van het volk -- in welk land dan ook. Het volk moet onderricht worden, geleid worden, zodat het vatbaar wordt voor Amerikaanse controle. Controle was de sleutelterm. Niets werd gedaan uit altruïsme of idealisme" [14].

De scheepvaartstrategie van de valse vlag is eigenlijk een archaïsche militaire tactiek die enkel nog bij hoofde van geweldenaars legitimiteit bezit. Zelfs vanuit het standpunt van CIA, MI-6 en Mossad moet men zich toch de vraag durven stellen over de efficiëntie van dergelijke bloedbaden. Als methode om de moslims in een kwaad daglicht te stellen steekt het succes van één krantencartoon alvast schril af tegen de immer voortdurende bommencampagnes.

--------------
[1] Thomas Deflo, De Bende van Nijvel: de CIA's 'greatest hit'.
[2] Georges Timmerman, Het Spiegelpaleis van de Gladiatoren, De Morgen, 14 mei 2005.
[3] Michel Chossudovsky, Who was behind the Bali 2002 bomb attack?, Global Research, 14 oktober 2005.
[4] Naomi Klein, De Rebellen van Manilla, Nologo, 13 augustus 2003.
[5] Operatie Greenbase: Strategie van de Spanning (1), Kleintje Muurkrant, 13 oktober 2004 & Operatie Greenbase: Strategie van de Spanning (2), Kleintje Muurkrant, 18 oktober 2004.
[6] Michel Chossudovsky, Madrid 3/11 train bombing suspects linked to Spanish Security Services, Global Research, 20 juni 2004.
[7] Spain suspects 'were informants', BBC News, 29 april 2004.
[8] Britain recruited terrorists, Meacher claims, Asian News, 30 september 2005.
[9] Michael Meacher, Britain now faces its own blowback, The Guardian, 10 september 2005.
[10] Michel Chossudovsky, London 7/7 Terror Suspect Linked to British Intelligence?, Global Research, 1 augustus 2005.
[11] Frank Morales, The provocateur state: is the CIA behind the Iraqi insurgents - and global terrorism?, Global Research, 10 mei 2005.
[12] Michel Chossudovsky, Who is Abu Musab al Zarqawi?, Global Research, 11 juni 2004.
[13] Syed Saleem Shahzad, US fights back against 'rule by clerics', Asia Times Online, 15 februari 2005.
[14] Philip Agee, USA & International Terrorism, speech in ABF House in Stockholm op 24 september 2001.

door Thomas Deflo, 23/05/2006, Antwerpen

De vader van Hans Van Themsche blijkt lid te zijn geweest van Voorpost, meer dan zomaar 'de ordedienst van het Vlaams Belang'. De geschiedenis leert ons dat extreem-rechtse netwerken -- inclusief schietgrage handlangers -- tijdens politiek kritieke momenten werden ingeschakeld om de Belgische politiek te chanteren. U zal zich ongetwijfeld het Front de la Jeunesse, WNP en dergelijke herinneren.

We ondergaan sinds 2001 niet toevallig een zelfde Atlantisch overwicht als tijdens de Reagan-Bush bewinden van 1981-1993. Toen fungeerde de NATO en in de praktijk de Central Intelligence Agency als opdrachtgever voor onze Belgische Staatsveiligheid. Diplomatie was nooit het sterke talent van deze administraties, dat is duidelijk. De maffieuze alternatieven die werden -- en nu weer worden -- gehanteerd om politieke beslissingen af te dwingen zijn minder geweten.

Onderstaande opfrissing is daarom aangeraden. Op 16 augustus 1983 komt de politie van Vorst tussenbeide in een ruzie tussen Marcel Barbier en diens broer. Barbier staat met een revolver te zwaaien en burgers te bedreigen - iets dat niet meteen legio is in de Belgische hoofdstad. Tijdens het onderzoek betreden de politieagenten, na Barbier te hebben gearresteerd, binnen in zijn woning in de Parmastraat, en vinden daar iets verbijsterend: de agenten stoten tijdens de huiszoeking op een zak met tientallen telexberichten waarop de vermelding 'NATO' en 'Confidential' staat, afkomstig uit het NATO-centrum van Evere. Wat een routineklusje had moeten zijn, leidt tot de ontdekking van één van de meest opvallende indicatoren dat de Bende van Nijvel zijn orders kreeg uit de kringen van de Amerikaanse veiligheidsdiensten.

Barbier gaf onder druk van het politieonderzoek de dag erna toe van lid te zijn van het Front de la Jeunesse, een notoire militie met diepe neonazistische overtuigingen en paramilitaire activiteiten. De van de kook gebrachte Barbier voegde er aan toe van deel uit te maken van een netwerk met machtige internationale organisatie, waarvan hij de naam niet wou toegeven. Het lijkt aannemelijk dat hij daarmee de NATO of de CIA bedoelde, de twee betrokken organisatorische reuzen, met de gelijkende Gladio-strategie op het menu. Marcel Barbier maakte ook deel uit van de nieuwe Westland New Post-groep, een overtuigd fascistische organisatie opgericht door Paul Latinus en Christian Smets - twee belangrijke agenten van de Staatsveiligheid. Latinus (die zichzelf in 1981 tot maarschalk van de WNP had gekroond) was tijdens zijn carrière in opdracht van de Staatsveiligheid vaak linkse en pacifistische bewegingen geïnfiltreerd, en Christian Smets (die in de WNP de rang van kolonel had) was jarenlang commissaris bij de Staatsveiligheid. Beide zijn in het Bende- en CCC-dossier hevig geïmpliceerd. De losbol Barbier gaf dat allemaal toe tijdens zijn arrestatie, de morgen na het gênante voorval met zijn broer in Vorst.

Dat de Belgische Staatsveiligheid betrokken is in de organisatie van de moordende Bende-aanslagen staat welhaast buiten kijf. Jean Bultot -- ongetwijfeld één van de leden van de Bende -- was ervan overtuigd dat sommigen in de Staatsveiligheid betrokken waren bij de organisatie van de Bende: toen Bultot in zijn schuiloord Paraguay werd verhoord, preciseerde hij dat sommigen bij de Staatsveiligheid behoorden. Hij voegde eraan toe, hoewel hem dat niet gevraagd werd, dat de activiteiten van de CCC hetzelfde stramien volgden. Bij zijn terugkeer in België was hij duidelijk minder rad van tong, en trok hij die verklaringen weer in. Robert Beijer, die ook bij de waarschijnlijke Bende-leden behoort, zou later onder druk van het onderzoek gelijkaardige verklaringen afleggen. Hij zei letterlijk: "Er moet een soort organisatie bestaan onder leden van de Staatsveiligheid, de rijkswacht en de parketten. De aanslagen van de CCC maakten naar mijn idee ook deel uit van een zelfde plan. Eén van de schuilplaatsen van de CCC werd gehuurd door een broer van een lid van de Staatsveiligheid."

Dit zijn slechts enkele concrete indicaties van hoe de Westerse samenleving kan uitgehold worden door ideologieën die macht als hoogste goed beschouwen, en er prat op gaan over lijken te willen gaan om die machtsideologie kracht bij te zetten. Via schijnterreur en ander zinloos geweld wordt beslissingsmacht afgedwongen over bepaalde thema's die normaliter via een parlementair procédé verlopen. De 'organisatie' waarover Beijer het heeft is dus een fascistoïde bolwerk dat -- onder een aura van democratisering -- macht vergaart om een extreem-rechtse ideologie af te dwingen. Vijanden zijn respectief communisten, linksen, religieuze fundamentalisten, ecologisten en iedereen die moreel tegen deze terreurmethodes in opstand komt.

Vandaag is de achterliggende gedachte van deze 'organisatie' om:

• het kapitalistisch economisch systeem te conserveren
• te vermijden dat niet-kaukasische Europeanen een demografisch en cultureel overwicht verkrijgen binnen de Westerse samenleving
  
• religieus fundamentalisme af te moedigen en neer te slaan.
  

Doelen die niet noodzakelijk tot bloedvergieten moeten lijden. Maar toch gaat deze 'organisatie' onvermijdelijk steeds weer die toer op. Onnodig: één cartoon in een Deense krant bereikte vanuit rechts standpunt meer dan het dozijn moordende bommencampagnes via infiltratie van terreurgroepen. Het moslimfundamentalisme werd voor iedereen duidelijk toen internationale protestacties het islamitisch gebrek aan vrijdenken blootlegden.

Indien het de bedoeling is het Westen te vrijwaren van niet-Europese invloeden, kan dat best door een strenge migratiefilter te organiseren. Op politieke wijze dus. Maffieuze praktijken, inclusief moord, als strategie van de spanning, doen de Westerse samenleving steeds meer opschuiven naar de stalinistische en fundamentalistische regimes waarvan we überhaupt bespaard wensen te blijven. Deze praktijken zijn kostelijk op het gebied van mensenlevens en hun efficiëntie is onzeker. Wat dan overblijft is de pathologie van hun daders.

---------------------
Bronnen:
Jan Willems (ed.), Gladio, EPO, 1991.
Jos Van der Velpen, De CCC: de staat en het terrorisme, EPO, 1988.
Hugo Gijsels, Netwerk Gladio, Kritak, 1991.
David Hoffman, A strategy of tension, The Oklahoma City Bombing and the Politics of Terror, Feral House, 1998.
Google search Gladio WNP

door Thomas Deflo, 22/05/2006, Antwerpen
Bronnen

O o r s p r o n g

Na WOII werden door het Amerikaanse CIA (Central Intelligence Agency) zogenaamde 'stay behind' groepen op poten gezet, die binnen de NATO (North Atlantic Treaty Organisation) moesten waken over de Amerikaanse invloed in Europa, en communistische/linkse bewegingen moesten counteren indien deze te veel invloed zouden krijgen. Aldus moest de Amerikaanse invloed op het wereldgebeuren, vooral tegen de invloed van Rusland, in Europa intact gehouden worden. Deze 'stay behind'-groepen werden geconstrueerd in het noorden in de Scandinavische landen; in het zuiden in Griekenland en Italië; in Duitsland, en gezien zijn pivotale rol kon België niet achterblijven. De Europese groepen kregen de Italiaanse naam 'Gladio' of 'zwaard', een klassiek politiek fascistisch symbool.

Slechts weinigen binnen de Belgische regering waren van het bestaan van de Gladio-netwerken op de hoogte. En de geheimhouding was absoluut. Aldus Eerste Minister Wilfried Martens tijdens een persconferentie op 9/10/1990: "Ik ben al elf jaar premier, maar ik wist hoegenaamd niets van het bestaan in ons land van zo'n geheim netwerk." Toenmalig Defensieminister Guy Coëme voegt eraan toe: "Natuurlijk is het abnormaal dat ik bij mijn ambtsaanvaarding niet ben ingelicht over dit netwerk. De Koude Oorlog is al lang voorbij en de recente gebeurtenissen in de landen van het Oostblok tonen overduidelijk aan dat zo'n geheim netwerk volkomen achterhaald is. Het is een anachronisme dat best kan worden opgedoekt." Het Agalev-parlementslid Hugo Van Dienderen voelt nattigheid: "Dat geheime netwerk deed meer dan zich voorbereiden op de strijd tegen een communistische bezetter. (...) Medewerkers ervan probeerden de vredesbeweging te infiltreren. Bepaalde Amerikaanse groepen zochten toen contact met hen. (...) Een voormalige directeur van de CIA laat er geen twijfel over bestaan dat hun inlichtingendiensten aan de basis liggen van de netwerken." Zoveel werd inderdaad toegegeven door William Colby, ex-directeur van de CIA, in zijn autiobiografie. Het bestaan van de Gladio-groep wordt bovendien in dezelfde periode erkend door de Italiaanse regeringsleider Giulio Andreotti. Deze geeft toe dat de militaire diensten van de NATO dergelijke operaties al lange tijd in stand houden, en dat deze groepen zich laten financieren door de CIA.


S t r a t e g i e

Doorheen de praktische resultaten van de Gladio-netwerken voltrekt zich een lang spoor van zinloos bloedvergieten, dat enkel bij hoofde van de wereldvreemde en gevoelloze Amerikaanse veiligheidsdiensten een vlaag van legitimiteit kan bezitten. Zo valt in het rapport van de Italiaanse geheime diensten over Gladio te lezen: "De reactie moet op twee parallelle methoden berusten: de psychologische actie en terrorisme. Zo'n reactie wordt gedefiniëerd als de contra-revolutionaire oorlog." Met andere woorden, hier komt het op neer: hou de bevolking onderling verdeeld, angstig en onzeker, zodat zij vervolgens de noodzaak van sterke veiligheidsdiensten beter zou appreciëren, en vooral: zodat zij vrijwillig de volkssoevereniteit aan het staatsapparaat zou afstaan.

In 1968 wordt op Sardinië een NATO-basis ingericht, in de Marrargiukaap, waar de eerste groepen anti-communistische agenten tijdens het komende jaar worden opgeleid. Ze worden gedrilld in propaganda, desinformatie, guerillatechnieken en sabotagedaden. De handtekening van de CIA is duidelijk. In de zalen van het trainingscentrum hangen borden met de leuze 'Ik dien de vrijheid in stilte'. Er wordt geschat dat er op zes jaar tijd niet minder dan 4000 Europese agenten hun opleiding voltooien. In de Italiaanse onderzoekscommissie naar terrorisme zal later het bestaan van de basis erkend worden, en zal een document opduiken van het Amerikaanse Department of Defense uit 1970, ondertekend door Generaal Westmoreland, stafchef van het Amerikaanse leger, dat de precieze Gladio-strategie beschrijft. De strategie bestaat erin van via nationale veiligheidsdiensten zowel acties van extreem-linkse als van extreem-rechtse groepen op poten te zetten, teneinde de publieke opinie duidelijk te maken dat de communistische ideologie enkel met militaire middelen kan gecounterd worden. In het document staan de volgende aanbevelingen: "In tal van landen hebben de superieuren de conservatieve strekking, omwille van hun familiale afkomst of omwille van hun opvoeding. Daardoor zijn ze bijzonder ontvankelijk voor de antirevolutionaire doctrine. De geheime diensten van het Amerikaanse leger moeten over de middelen beschikken om special operations te starten die de regering en de publieke opinie overtuigen van de noodzaak tot actie. Ze moeten trachten de opstandige milieus te infiltreren en met de meest extreme elementen speciale acties op te zetten." De paranoïa van de Amerikanen is te snijden, want in het geval dat de Europese regeringen het communistische gevaar niet erkennen, "moeten de groepen tot de actie overgaan op een al dan niet gewelddadige manier, naargelang het geval." Tenslotte staat er: "Indien de infiltratie in de revolutionaire kringen niet geslaagd is, kan de manipulatie van extreem-linkse organisaties het vooropgestelde doel toch verzilveren."

Het Italië van 1969 zou een perfect voorbeeld voor de komende terreur in België worden. In de loop van dat jaar wordt Italië door maar liefst 145 aanslagen geteisterd. Onschuldigen verliezen het leven bij hopen. De SID (Servizio Informazione Difesa) jaagt jarenlang achter linkse en anarchistische rebellen om de aanslagen op te helderen. Tevergeefs. Uiteindelijk volgen onderzoekers de extreem-rechtse piste, hetgeen in 1974 tot beschuldigingen leidt aan het adres van de directeur van de staatsveiligheid zelf, generaal Miceli.

Vervolgens verschijnt, netjes volgens het Amerikaanse draaiboek, de bloedige episode van de extreem-linkse terreur onder naam van de Rode Brigaden (een zelfde clichéterm als de Cellulles Communistes Combattantes). Hun politieke moord op Aldo Moro in 1978, iemand met een progressieve, linkse overtuiging, is verbazend, en sommige rechters verdenken openlijk betrokkenheid van de Italiaanse staatsveiligheid in de aanslagen. Verder wordt bij bomontploffingen vastgesteld dat explosieven worden gebruikt die enkel in militaire milieus voorkomen. Dat wordt ook bevestigd door berouwvolle insiders. Generaal Maletti, die hoofd was van de Italiaanse contra-spionage tussen 1971 en 1975, laat er in maart 2001 in een interview met de Britse krant The Guardian geen twijfels over bestaan:

Kortom, de hele terreurgolf die Italië overspoelt past perfect in het Gladio-draaiboek. Dat er een band is tussen de Italiaanse terreur en de CIA, zoals generaal Maletti aangeeft, stond al eerder bekend. In 1976 vindt een Amerikaanse onderzoekscommissie over de CIA plaats, onder leiding van senator Pike. Daarin valt te lezen dat de Amerikaanse ambassade in Rome een hoge functionaris van de Italiaanse geheime diensten omkocht opdat een extreem-rechtse groep de regering kon omver werpen en vervangen door een gunstiger regime. In 1983 publiceert de Italiaanse inlichtingsdienst een studie over internationale wapenhandel. Daarin staat te lezen dat, met toestemming van Alexander Haig en Henri Kissinger (op dat ogenblik adjunct en hoofd van de Amerikaanse National Security Council), de Italiaanse staatsveiligheid in 1969 vierhonderd militaire officieren had gerecruteerd voor de zogenaamde P2-loge. Later zou Richard Brennecke, een ex-CIA agent, dat in een TV-interview bevestigen. De ex-agent kan het weten, want hij heeft zelf binnen de cel gewerkt. Brennecke voegt er aan toe dat de Amerikaanse regering maar liefst 10 miljoen dollar per maand aan de operatie uitgaf. "We hebben de loge gebruikt (...) zodat in de jaren '70 het terrorisme kon uitbarsten in Italië, en in andere landen. Deze loge is nog steeds actief."

In 1980 vielen met de bloedige bomaanslag in het treinstation van Bologna 85 slachtoffers. Het onderzoeksteam naar de aanslag formuleert, na jaren dwarsboming door de staatsveiligheid, pas in 1986 zijn conclusie: dat in Italië een private structuur bestaat van militairen en gelijkgestemde burgers met als doel in te werken op de democratie via ondemocratische middelen. De groep bedient zich onder meer van terreur via neofascistische organisaties. "Het is een soort onzichtbare regering, waarin de loge P2, bepaalde afdelingen van de geheime diensten, de georganiseerde misdaad en het terrorisme nauw verbonden zijn," besluiten de rechters. "Een duistere groep met extra-institutionele banden heeft jarenlang in ons land geopereerd met als doel de politieke conditionering van de democratie en de persoonlijke macht te verwerven. Om zijn doelstellingen te verwezenlijken, maakte deze groep gebruik van het terrorisme."

Essentiëel was de getuigenis van Vincenzo Vinciguerra, een lid van de neofascistische Avanguardia Nazionale, die in 1984 letterlijk tot de onderzoekers zei: "We moesten burgers aanvallen, gewone mensen, vrouwen, kinderen, onschuldigen, onbekenden ver van elke politieke betrokkenheid. De reden was eenvoudig: het was de bedoeling de mensen, het Italiaanse publiek, de staat, om meer veiligheid te doen vragen. Dit is de politieke logica die achter alle slachtpartijen en bomcampagnes  lag die onbestraft blijven, omdat de staat zichzelf niet kan veroordelen of zichzelf verantwoordelijk verklaren voor wat gebeurd is."

B e l g i ë

Op 16 augustus 1983 komt de politie van Vorst tussenbeide in een ruzie tussen ene Marcel Barbier en diens broer. Marcel staat met een revolver te zwaaien en burgers te bedreigen - iets wat niet meteen legio is in de Belgische hoofdstad. Tijdens het onderzoek treden de politieagenten binnen in Barbiers woning in de Parmastraat, en vinden daar iets verbijsterend: de agenten stoten tijdens de huiszoeking op een zak met tientallen telexberichten waarop de vermeldingen 'NATO' en 'Confidential' staan, afkomstig uit het NATO-hoofdkwartier in Evere. Wat een routineklusje had moeten zijn, leidt tot de ontdekking van één van de meest opvallende indicatoren dat de Bende van Nijvel zijn orders kreeg uit de kringen van de Amerikaanse veiligheidsdiensten.

Barbier gaf onder druk van het politieonderzoek de dag erna toe van lid te zijn van het Front de la Jeunesse, een notoire militie met diepe neonazistische overtuigingen en paramilitaire activiteiten. De van de kook gebrachte Barbier voegde er aan toe van deel uit te maken van een netwerk met machtige internationale takken, waarvan hij de naam niet wou toegeven. Het lijkt aannemelijk dat hij daarmee de NATO of de CIA bedoelde, de twee betrokken organisatorische reuzen, met de gelijkende Gladio-strategie op het menu. Marcel Barbier maakte ook deel uit van de nieuwe Westland New Post-groep, een overtuigd fascistische organisatie opgericht door Paul Latinus en Christian Smets -- twee belangrijke agenten van de Staatsveiligheid. Latinus (die zichzelf in 1981 tot maarschalk van de WNP had gekroond) was tijdens zijn carrière in opdracht van de Staatsveiligheid vaak linkse en pacifistische bewegingen geïnfiltreerd, en Christian Smets (die in de WNP de rang van kolonel had) was jarenlang commissaris bij de Staatsveiligheid. Beide zijn in het Bende- en CCC-dossier hevig geïmpliceerd. De losbol Barbier gaf dat allemaal toe tijdens zijn arrestatie, de morgen na het gênante voorval met zijn broer in Vorst.

Dat de Belgische Staatsveiligheid betrokken is in de organisatie van de moordende Bende-aanslagen staat welhaast buiten kijf. Jean Bultot klapte daarover uit de biecht: toen Bultot in zijn schuiloord Paraguay werd verhoord, preciseerde hij dat sommigen van de Bendeleden bij de Staatsveiligheid behoorden. Hij voegde eraan toe -- hoewel hem dat niet gevraagd werd -- dat de activiteiten van de CCC hetzelfde stramien volgden. Bij zijn terugkeer in België was hij duidelijk minder rad van tong, en trok hij die verklaringen weer in. Robert Beijer, die ook bij de waarschijnlijke Bende-leden behoort, zou later onder druk van het onderzoek gelijkaardige verklaringen afleggen. Hij zei letterlijk: "Er moet een soort organisatie bestaan onder leden van de Staatsveiligheid, de rijkswacht en de parketten. De aanslagen van de CCC maakten naar mijn idee ook deel uit van een zelfde plan. Eén van de schuilplaatsen van de CCC werd gehuurd door een broer van een lid van de Staatsveiligheid."

Het is een goed bewaard geheim dat de CIA buitenlandse inlichichtingsdiensten onder haar paraplu tracht te brengen. Dat leidde overal ter wereld tot een ongeziene golf van bloedige operaties in Zuid-Amerika, Azie, en Afrika, maar ook in Europa. De neofascistische Gladio-netwerken zijn daarvoor aansprakelijk. Het doel is van het Europese volk ervan te overtuigen dat links niet deugt, en dat de staat meer orde en gezag nodig heeft om van de terreur gevrijwaard te bijven. Het terrorisme in Italië en België wordt door de inlichtingsdiensten steevast in de schoenen van extreem-links geschoven, terwijl het duidelijk is dat het veiligheidsapparaat er zelf verantwoordelijk is. Deze 'strategie van de spanning', uitgedokterd door de Amerikaanse National Security Council, en uitgevoerd met een heel netwerk aan Europese handlangers, zal de geschiedenisboeken in gaan als één groot bedrog. Dat zovele mensenlevens moesten sneuvelen om Europa van communistische invloeden te vrijwaren, zal dan weer herinnerd worden als een grote schande.

---------------------
Ter nagedachtenis aan Hugo Gijsels (1950-2004) en Sergio Carozzo (1959-2004), onderzoeksjournalisten over de Bende van Nijvel, mede als andere dossiers over de inlichtingsdiensten. Beiden overleden hetzelfde jaar aan een hartstilstand. Beiden waren alleen thuis.

---------------------

Bronnen:

• Daniele Ganser, (PDF) Terrorism in Western Europe: An Approach to NATO's Secret Stay-Behind Armies, Frank Cass, London, 2004. Synopsis.
  
• Jan Willems (ed.), Gladio, EPO, 1991.
• David Hoffman, A Strategy of Tension, The Oklahoma City Bombing and the Politics of Terror, Feral House, 1998.
• Mark Zepezauer, The CIA's Greatest Hits, Operation Gladio, Odonian Press, 1994.
• Jos Van der Velpen, De CCC: de staat en het terrorisme, EPO, 1988.
• Terrorists 'helped by CIA' to stop rise of left in Italy, The Guardian, 26 maart 2001.
• Het Spiegelpaleis van de Gladiatoren, Georges Timmerman, De Morgen, 14 mei 2005 (PDF).
• Gladio bronnen op Wikipedia (Engels), Wikipedia (Nederlands), Parallel History Project en Statewatch.
• CCC artikel op Wikipedia
  
• Buro Jansen & Janssen, Er zat een mol in de CCC
  
• Walter de Bock: 11 jaar na dato, Weergave uiteenzetting van 5 september 1996 in het IISG
  
• Hugo Gijsels, Netwerk Gladio, Kritak, 1991.

door Thomas Deflo, 16/05/2006, Antwerpen

De moord op de jonge Joe Van Holsbeeck op 12 april 2006 en op Luna, Oulemata en Songul op 11 mei 2006 lijken van een absurde zinloosheid. Van waar komt die plotse opwelling van zinloos geweld -- temidden een relatief tolerante Belgische samenleving, die een goede economische conjunctuur meemaakt en een relatief stabiel politiek klimaat (althans qua aanschijn). Is het sterk gemediatiseerd geweld op deze onschuldigen louter een reeks toevalligheden? Een plotse, eigenlijk onverklaarbare criminologische anomalie?

We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de raciale teneur van deze slachtpartijen niet uit de lucht komt gevallen. De mediatieke hysterie en politieke ondertoon van de terreur in Brussel en Antwerpen worden door de volgende personen gedeeld. Tijdens het televisiedebat 'De Zevende Dag' van zondag 30 april 2006 meent Jos Colpin (woordvoerder van het Parket van Brussel) dat de mediatieke berichtgeving over de moord dan wel de moord zelf op Joe van Holsbeeck van politieke recuperatie getuigt.

12 april 2006. De Poolse moordenaars in Brussel-Centraal waren niet uit op een diefstal, maar waren van plan iemand neer te steken, zo blijkt uit interviews met de vader van Joe Van Holsbeeck.

Adam G. had het moordwapen al klaar nog voor Joe werd aangemaand z'n mp3-speler af te geven. De daden van de Poolse zigeuners zijn die van jonge moordenaars -- niet die van jonge dieven. Men stak niet om te straffen, of uit woede, maar om te doden. Niet één maal, maar meerdere malen deed het scherpe mes zijn werk, net zo lang tot Joe verbaasd op de grond neerzeeg.

David G.; de oudere broer van messteker Adam G., belde meteen daarna met mededader Mariusz. De in Brussel verblijvende David G. wordt als opdrachtgever of go between beschouwd voor de moord. Vreemd dat hij toch vrijgelaten wordt -- hij zou minstens medeplichtig zijn. Mijns inziens moet het onderzoek naar de moord zich op de invloed van deze man concentreren. Adam G., die als twee druppels water op zijn oudere broer lijkt, houdt zelf opvallend genoeg zijn onschuld staande: hij zegt wel betrokken te zijn bij de moord, maar niet de moordenaar te zijn van Joe. Hij liet ook weten onder invloed van medicatie of drugs te hebben gehandeld.

Opvallend is de nuchtere gelaatsuitdrukking van de daders, geregistreerd op de camera's -- 'missie volbracht'. Voor een prul dat amper een retourtje Warschau waard was werd op een uitgerekend publieke plaats, vol toeschouwers en camera's, een gemediatiseerde steekpartij gehouden.

Experten uit het strafrecht (o.a. Jos Colpin in de Zevende Dag van zondag 30 april 2006) menen dat de moord zelf mogelijk een politiek motief heeft gediend. De buit was inderdaad inferieur aan het mediaeffect. Politici werden machteloos in de hoek gedrumd, overgeleverd aan het politieapparaat. "Meer veiligheid!" klonk het weer. Dat roept herinneringen op aan ouder raadselachtig geweld in onze samenleving.

11 mei 2006. We schrijven een maand later. Weer zo'n vreemde misdaadpiek. Ene Hans Van Themsche trekt een bloedspoor door de straten van Antwerpen. Omdat hij plots leed aan zinsverbijstering? Extreem-rechtse politici haastten zich om Van Themsche als een gek te bestempelen teneinde de daders fascistische achtergrond niet te moeten belichten. Media beschaamden zichzelf door naar voor te schuiven dat pc-spelletjes de moorden zouden geïnspireerd hebben. Over de mysterieuze schutter zegt auteur Tom Lanoye, Antwerps schrijver, in de uitzending 'Morgen Beter' van maandag 15 mei 2006 dat deze 18-jarige jongen volgens hem tot een subcultuur behoort.

Van Themsche wist wat hij zou gaan doen. Iets -- of iemand -- had de déclic geactiveerd voor zijn wrede gedrag en dat spookte door z'n hoofd. Precies die voorbedachtheid had hem geënerveerd (een knagend geweten, voor de daad) en had hem aangezet tot dat buitensporige rookgedrag: hij wist dat er een point of no return naderde en had tegenover z'n internaat dus niets te verliezen.

Het schrijven van de brief indiceert hetzelfde: voorbedenking. Bij de aankoop van het jachtgeweer benadrukte de wapenhandelaar ten slotte hoe kalm en alledaags Van Themsche zich gedroeg.

De dood van het 2-jarige kind Luna noemde hij een geval van 'op de verkeerde plaats en de verkeerde tijd'. Net zoals bij de steekpartij in Brussel-Centraal ging het om een dader die goed wist wat er stond te gebeuren; voorbereid was voor wat zou komen. De moorden in Brussel en Antwerpen zijn daden die enkel door voorbedachtenis vallen te verklaren.

Hoewel de media er alles aan deden om ons zoveel te doen slikken, was die vreemde moordgolf tijdens de Belgische lente geen kwestie van roofmoord of nog minder van psychotische opwellingen. Het waren terroriserende acties met een politieke inslag -- wellicht niet voor de beïnvloedbare uitvoerders, maar wel zeker bij hoofde van de aanstekers ervan. We zijn nog zo ver niet, maar het klimaat van zinloze terreur uit de strategie van de spanning wordt herkenbaar.