21 februari - Eerste verjaardagsfeestje Daar is het al...
22 februari - 1 jaar oud!!!!!!!!!
Maart 2010
20 maart - Andy en Veerle
Tekst van de dag
Als de weerman loog, bedenk dan: 'tussen de druppels door was het droog'
Zoeken in blog
Pepijn!
Onze kleine prins
19-01-2010
Blogwedstrijd
Bij deze roep ik een wedstrijd in het leven! Deze blog bestaat op 3 maart, een kleine week na Pepijns eerste verjaardag, één jaar. Ik zie de bezoekersaantallen maand na maand groeien, en dat maakt me natuurlijk erg gelukkig. Deze blog is er natuurlijk voor mezelf, voor Pepijn, maar waarom iets opschrijven als niemand het zou lezen? Nu ben ik - u kent me wel wat - nieuwsgierig wie er zo allemaal hier komt meelezen. Tijd dus voor een 'sausiologisch' onderzoek. Waar ik op doel is dit: Dit bericht blijft gedurende een maand bovenaan deze blog staan. Alle nieuwe berichten gaan er dus net onder verschijnen. Tijdens deze maand, krijgt u, de lezer van mijn blog de kans en ook de vriendelijke vraag van mij om te reageren op dit bericht. En niets voor niets. Door een simpele klik met de muis en een kleine reactie van u, maakt u de kans om een leuk cadeau te winnen! De aard van het cadeau zal wat afhangen van de uiteindelijke winnaar - man of vrouw, kindjes of geen kindjes, interesses, enz. Maar het zal dus leuk zijn, en u hoeft er eens helemaal niks voor te betalen, helemaal niks voor te doen, behalve te reageren. Op Pepijns verjaardag, volgende maand 22 februari, zal ik mijn kleine prins dan met zijn kinderlijke onschuld laten beslissen wie gewonnen heeft, door hem een briefje te laten trekken uit een doos met daarin alle namen van alle mensen die gereageerd hebben. U maakt dus niet meer of minder kans of u nu een regelmatige bezoeker bent van deze blog, of u maar eens in de maand langskomt, of u al veel gereageerd hebt of het nog nooit hebt aangedurfd. Dit is het ideale moment om eens te reageren! Nadat de beslissing van de winnaar gevallen is, zal ik deze contacteren, en dan krijgt u uw cadeautje tegen de week erop, 3 maart dus, in de bus. Als dat geen buitenkansje is!
Gisterenavond mocht Pepijn wat prullen met wat brood en rozijntjes. Maar echt veel at hij niet. Ik had er dus goeie hoop in dat hij een goeie slok van die groeimelk die ik gekocht had ging drinken. Hij begon met veel enthousiasme, tot het volume dat hij anders drinkt. En dan - spelen met de fles. Ik duwde zijn handjes weg en probeerde nog een paar keer. Met een beslist gebaar sloeg hij de fles weg, trok de tut uit mijn handen (die ik na het drinken van de fles meteen in zijn mondje stop), stak met een duidelijke zwaai de tut in zijn mond, pakte zijn beer en keek naar me. Ik stond recht, hij wees naar de deur. In de gang wees hij naar boven. Boven wees hij naar zijn kamer en bed. En in zijn bed legde hij zich goed en sliep. Pepijn - Fles: 1-0. Les voor mama: als ik genoeg heb, héb ik genoeg; begrijp nu toch dat ik dan wil slapen! Les voor Pepijn: maar om 23u had je dan toch honger, jongen, dat is de bedoeling toch niet!
Insani (de mama van Margo en mede-lid van de SJJ) had gelukkig wel foto's genomen in de kerk gisteren. Jammer genoeg miste ze het moment dat de priester Pepijn omhoog hield. Maar ze nam wel deze mooie foto.
Heel nauwgezet pakte hij dat kleine bruine dingetje tussen zijn vingers. Hij bestudeerde het van heel dichtbij en keek zelfs wat scheel. In dezelfde beweging ging zijn mondje open, en even snel als je 'hatsjoe' kunt zeggen, was het bruine dingetje tussen zijn lippen verdwenen. Een vreemde frons verscheen op zijn voorhoofd terwijl hij het vreemde rimpelige gevoel in zijn mondje ontdekte. En even later begon hij luid te smekken.
Bij Pepijns doop werd er een schelpje gehangen aan de wieg van de kerk van Sint-Jan. Een tijdje geleden kregen we een uitnodiging in de bus van de parochie Sint-Jan om dit schelpje op Lichtmis, vandaag dus, te gaan ophalen. Op Lichtmis vieren we dat Jozef en Maria Jezus gingen aanbieden aan God in de kerk. Dit heb ik vandaag gehoord hoor, het was geen parate kennis. Dat gebeurde in die dagen met alle mannelijke baby's. Enfin, we besloten dus dat we Pepijn gedoopt hebben, en dat we dus ook op Lichtmis naar de kerk gingen gaan met hem. Het is een plezante boel geworden. Pepijn was, op Margo, het kindje van Jan en Insani na, de oudste. Het was dan ook te zien. Terwijl de andere kindjes op het gemak in de maxi cosi of bij mama op schoot zaten, hebben Margo en Pepijn rondgekropen, gespeeld en rondgelopen. Er zat leven in. Helaas besloot Pepijn zijn eerste echte val in de kerk te doen het was even eng hoe hij met zijn tandje op de hoek van een stoel viel, het bloedde zelfs wat maar gelukkig was hij tamelijk snel getroost. En het was vlug vergeten. Zijn schelpje hebben we mee. En voor de rest zijn we, toen we toch 'op de streek waren', nog binnen gewipt bij oma en opa en bij mammie en pappie. Ik dacht er vanavond pas aan, dan heb je heel de dag je fototoestel mee, en neem je nog geeneen foto. Jammer. Maar dit is het schelpje van Pepijn zijn doop.
Het vervolg van het verhaal. Nadat hij gisterenavond dus een broodje met smeerkaas had gegeten, en amper zijn melk had gedronken, legde ik hem in bed. Hij is tot we gingen slapen een paar keer wakker geworden maar viel telkens weer in slaap. Toen wij gingen slapen, rond 22u30, hoorde ik hem in de kamer ernaast heel de tijd 'rabbelen', en brabbelen. Ik dacht, hij is nu toch wakker, ik probeer het toch eens om een fles te geven. Dus maakte ik 210ml melk, en ging het hem geven. Hij lag op zijn zijde, zoals altijd en zijn mondje was rap gevonden. Hij heeft met grote slokken heel de fles leeggedronken . En in zijn slaap, want bij de eerste slok zag ik zijn oogjes wegdraaien en bij de 2e slok was zijn ademhaling al helemaal rustig. Als de fles leeg was, heb ik hem snel zijn tut gegeven en ben ik weggegaan. Ik heb hem niet meer gehoord tot 3 u. Dan ging ik de kamer binnen, hij stopte meteen met lawaai maken en zei 'Tutje!'. (kan hij ook al ) En dan om 6u was hij wakker, hij zat recht in bed, ik heb hem weer neergelegd. En om 7u was hij definitief wakker. Iets beter dan gisteren dan toch.
Deze voormiddag gingen we met Pepijn naar de Auchan. Dat is hier niet ver vandaan, en ze verkopen er heel wat interessante dingen. Zo kopen we er altijd water, baby dry pampers, brood (superlekker!). Ook hebben ze veel keuze van charcuterie die je hier niet kunt krijgen. De kaas is er ook lekker. De wijn goedkoper. Ze hebben erg mooie babykleertjes voor weinig geld. Zo hebben we een volledig tenuetje (trui, trui met kap en broek) voor 12 euro. Er zijn ook altijd bepaalde dingen die in solden zijn. De ene keer is dat wijn, de andere keer boeken. Dit keer was het vanalles van servies. We hebben ervan geprofiteerd om meteen een nieuw dagelijks servies in te slaan voor ons nieuw huis. 9,90 voor 6 grote borden, 6 dessertborden, 6 diepe borden en een slakom. Geen geld! En een erg mooi modern eenvoudig wit servies. We hebben meteen 2 dozen mee. Pepijn had deze voormiddag dus niet veel geslapen. We hebben dat zo gedaan in de hoop dat hij dan deze namiddag een goeie dut ging doen. Na zijn middagmaal legden we hem in bed. Na wat protest is hij in slaap gevallen, hij heeft geslapen tot 15u45, mammie en pappie waren er al! Pepijn was dan ook erg content. Zijn fruit ging er goed in, en dan nog een koek en eens een amandelkoekje om te proberen. Hij heeft gedemonstreerd hoe goed hij al met zijn stoel stapt en had heel wat te vertellen.
Daarna zijn we nog eens met mammie en pappie naar de grond geweest en dan nog vlug naar de supermarkt. Daar stond Pepijn vooraan in de kar en het was leuk hoor! De dag was misschien niet zo goed begonnen, maar het is leuk geëindigd!
Een weekendknop, dat zou er moeten zitten op Pepijn. Zo'n knop die hem duidelijk maakt dat het not done is om wakker te worden om 5u10 - zoals in de week. Hij was al eens wakker om 3u maar is dan weer in slaap gevallen. Om 5u10 hebben we hem nog een tijd laten liggen, omdat we dachten dat hij misschien weer ging vertrekken. Dan de babyfoon afgelegd want het geblèr stak wat tegen. Om hem dan tenslotte om 6u toch uit te halen omdat we toch niet konden slapen daar we het door de muur hoorden. Tegen dan was hij al serieus aan het huilen. Na een half uur wat klaaglijk wriemelen in bed hebben we hem om 6u30 de fles gegeven. Hij had grote honger. Ik zal toch maar eens kijken voor een aanpassing van het programma 's avonds, want hij heeft niet genoeg meer met de melk. Ofwel moeten we hem eerst een avondmaaltijd geven en dan nog zijn fles. Ofwel moeten we hem wakker maken als we gaan slapen en nog een fles geven. Iemand een suggestie? En nu is hij weer wakker, van 8u. *Geeuw*
We hadden deze avond bezoek van de mensen die ons huis hebben gekocht. Ze wilden wat komen opmeten zodat ze genoeg info hadden voor hun brandverzekering, en ze waren natuurlijk ook nieuwsgierig om het nog eens te zien. Ze hebben een zoontje van 8 maanden, Sybren. Pepijn was erg blij met een nieuwe speelkameraad. Al was hij op een laatste wel erg moe want het was al ver over bedtijd voor hem. Tijdens het drinken van de fles is hij dan ook in een diepe slaap gevallen, volledig slap en vertrokken hing hij in mijn armen toen ik hem naar bed droeg. Hopelijk vertrokken voor een uur of 12. (We wish)
Ondanks het miserabele weer deze morgen, hebben de grondwerkers vandaag heel de dag goed doorgewerkt. Een toekomstige buur van ons zei deze namiddag dat ze om 6u30 al met de kraan aan het werken waren . Toen we deze namiddag zelf eens gingen kijken, was de regenwaterput al gestoken en bijna gevuld. Ze hadden net de kelder in de grond gestoken, en waren bezig mortel aan het maken om dan het 'dak' op de kelder te plaatsen.
We zijn dan even gebleven om te kijken hoe dat in zijn werk ging, het was behoorlijk indrukwekkend! Het deksel werd met een zware ketting door de kraan omhoog gebracht.
Met een heel secuur manoeuvre werd het deksel in de juiste positie gebracht, en de grondwerkers sprongen erop (boven die put brrrr).
Bovenop dat zwaaiende dak van de kelder, smeerden ze dan de mortel die ze net hadden gemaakt op de rand van de kelder, waar het dak moest komen.
En even later lieten ze dan dat dak erop zakken, nog even wat in de juiste positie brengen en het was gedaan!
Zo hebben ze op een dag een regenwaterput en een kelder gestoken!
Nadat de keerwand volledig geplaatst was, hebben ze de grond achteraan al opgevoerd tot het nodige niveau. En verder ligt alles klaar om morgen de kelder en de regenput te steken. De definitieve lijnstelling is ook gebeurd, en er zijn kabels gespannen om het juiste niveau aan te geven. En, leuk! Het zal mooi weer worden!
Binnenkort hebben we hier officieel een peuter in huis. En het laat zich merken. Pepijn verandert nu snel, heel snel. Dat baby gaat er helemaal af sinds hij zichzelf kan verplaatsen. Ook zijn karakter wordt gevormd. We hebben echt een lid van ons gezin, die erbij is. En waarvoor ook niet alleen gezorgd moet worden, zoals daarvoor. Hij 'neemt deel' aan gesprekken, speelt en toont dat hij wil spelen, werkt zijn willetje uit en is erg leergierig. Ik ben de laatste dagen wat bezig met 'oude' foto's van Pepijn. Je ziet hem dag op dag veranderen, en op de laatste foto's van de laatste weken, sinds het begin van het jaar eigenlijk, is hij weer erg veranderd. Papa zijn tante zei het ook maandag, dat hij al helemaal geen baby meer toont op foto... Ook met andere, vaak oudere kindjes, kan hij echt spelen, en hij zoekt het ook op, waar het vroeger misschien toevallig was. Ik vind het allemaal wel leuk om te zien. Hij wordt nu misschien wel snel groot en langs een kant is dat ook wel jammer want die eerste maanden komen nooit terug. Maar de wereld die nu voor Pepijn open gaat, is ook erg mooi - en als ik zie hoe het Fiona vergaat, dan is dat ook een mooie leeftijd (buiten de peuterpuberteit dan ).
Er is iets gaande met Pepijn. We kunnen nog niet echt zeggen wat. Een blik in Oei, ik groei! toonde me dat er vanaf een week of 50 weer een hangerige periode aankomt, dus het zou misschien dat kunnen zijn. Alleen is het niet echt zoals de vorige groeispurten. Deze week slaapt hij al heel de week niet goed overdag. Hij 'skipt' eigenlijk bijna zijn namiddagslaap. Vandaag probeerden ze dan in Mini Muis zijn voormiddagdut af te schaffen, in de hoop dat hij dan in de namiddag goed ging slapen, maar het heeft ook niet geholpen. Vreemd. Want desondanks die mindere slaap was hij wel niet neuterig, zoals hij ander in groeispurten wel is. Hij zat kalm rond te kijken (Pepijn? Kan niet). Ook zijn eten is niet zoals anders. Normaal gezien, als Pepijn zijn eetstoel ziet, of een slab, of een ander kindje zien eten, kan het niet snel genoeg gaan. Dan zit hij te draaien en te zwaaien met zijn handjes en laat hij met korte kreetjes weten dat het zijn beurt is. Nu niks. 2 kindjes mochten eten krijgen, en nog geen drama van onze man. Ook zijn melk smaakt hem plots niet meer. Gisterenavond had hij amper iets gedronken, het was véél interessanter om met zijn fles te spelen. Eens omkeren, eens voelen aan die tut, eens eraan trekken, eens ronddraaien in zijn mond. Natuurlijk hebben we hem dan vannacht rond 3 uur een fles mogen geven omdat hij rammelde van de honger. Dat zijn slapen niet dat is, dat zijn we gewend. Pepijn slaapt op zijn bijna jaar nog steeds niet echt door. Sommige dagen lukt het, maar er zijn meer dagen dat we wel 1 of 2 keer moeten opstaan. Vaak is hij dan gestoord door een hoestje of een tandje - hij slaapt niet erg vast. Of soms wil hij gewoon spelen. Maar zijn eten? Dat is toch niet echt normaal. Dan zou je beginnen denken dat hij ergens ziek wordt, maar er is absoluut niks dat we zien... Als het een aankomende groeispurt is, dan is er toch iets veranderd in vergelijking met andere keren. Hij is mobieler en zorgt dat hij zelf geraakt tot waar hij wil. Hij kruipt tot waar hij iets vindt waar hij zich aan recht kan trekken en hup, hij staat. Dan speelt hij met één hand, terwijl hij zich met de andere vasthoudt. Soms laat hij los. Dan blijft hij ofwel even staan en houdt zich dan weer vast. Ofwel valt hij om. Moet hij ook leren, hé...
En dan kan ik deze week - tegen alle verwachtingen in - toch nog dit bericht plaatsen.
Ik passeerde deze avond, wanneer ik naar Mini Muis reed, aan onze grond. Er stond een kraan, er waren grote putten gegraven, en de keerwand stond er al bijna volledig! Ondanks de vele regen de laatste dagen was de grond eigenlijk niet echt nat. Ze hadden al proper werk geleverd.
Ik ben blij dat dit verhaal nu eindelijk écht gestart is!
Eventjes wat kalm hier vandaag: eens een spelleke spelen en wat prutsen aan een filmpje dat ik aan het maken ben over Pepijn. Jammer wel dat we vandaag geen nieuws kregen uit Gent: 2-02-2010 leek me wel een mooie geboortedatum.
zichzelf optrekken vanuit kruipen: hij grijpt iets vast (mijn broek, een hek), dan heft hij zichzelf op zijn knieën, dan verzet hij eerst zijn ene been zodat hij op zijn voet rust en dan zijn ander. En dan, hop, recht!
gisteren dronk hij zelf uit zijn beker! Hij morste nog veel maar het is mooi om te zien.
eindelijk ook het bedje moeten verlagen. Hij is er gisteren in geslaagd vanuit liggen recht te staan in bed. Meteen heeft papa dan maar zijn schroevendraaiers bovengehaald.
...om een grondwerker door te jagen. De bouw is nog niet begonnen, of het loopt al vertraging op door het weer. Het is niet die koude, maar het is te nat om grondwerken te doen. De planning is al wat opgeschoven. Hopelijk droogt het deze week wat, maar ik vrees ervoor. Het bericht van 'ze zijn begonnen' kan ik hier dus nog niet plaatsen...
Nu Pepijn wat ouder is, kunnen hij en Fiona al heel wat beter spelen. Fiona was vandaag op bezoek - na de rotnacht van Annelies en Samuel . Er was nog heel wat werk in hun huis, dat af zou moeten zijn voor het kleintje geboren wordt. Dus oma ging Fiona halen en kwam ermee naar hier. Onze kleine prins was in de wolken. En ook Fiona kon niet zwijgen over 'papijn'.
De buikgriep die de ronde deed op het werk heeft mij ook te pakken. Het is nu zo pfff dat ik niet weet of ik me op de pot dan wel voor de pot moet zetten (om over te geven). Veel liever verkouden hoor - ik ben echt mottig. Hopelijk vangt Pepijn het niet.
Dit verhaal komt uit de tweede hand, ik was er zelf niet bij - maar wat was ik er graag bij geweest. Vandaag in Mini Muis. Pepijn zit naast Arne, een jongetje dat een paar maanden ouder is. Alletwee in een schoolbank-achtig tafeltje. Pepijn trekt aan Arne's haar. Arne heeft pijn en huilt. Griet gaat naar Pepijn, zegt nee, en legt zijn handje op de tafel voor hem. Pepijns reactie... Niet een hoop gehuil, maar gewoon, zijn hoofdje op tafel gelegd, achter zijn armpje verstopt. Een hele tijd. En daarna, een pruillip. Een hele tijd.
Hij snapt al veel meer dan we soms denken. Veel meer.
Zo'n goede maand geleden had papa me goed beet. Hij had naar het stadhuis gebeld, om te vragen hoe het met de bouwvergunning zat. Hij had antwoord gekregen, en belde daarvoor naar mij. Ik nam op. Papa: 'Ik heb nieuws ivm de bouwvergunning.' Ik; 'Ah? En?' Papa: 'Pff niet goed hé.' Ik: 'Waarom?' Papa: 'Die boom hé'. (voor diegenen die niet mee zijn, op onze grond stond een grote boom waarvoor een kapvergunning vereist was, die hebben we aangevraagd samen met de bouwvergunning) Ik: 'Wat met die boom.' (een koud gevoel nestelde zich in mijn borstkas) Papa: 'We moeten helemaal opnieuw beginnen met onze plannen, die boom moet blijven staan, we moeten ons huis errond bouwen.' Ik: 'Maar dat kan niet...' (en nog een hele rij) Tot ik plots zei: 'Je bent aan het zeveren.' Ja dus. Grmbl. Papa vond dit het uitgelezen moment om mij eens 'te doen gaan'. Ik dus niet. Maar we hebben wel eens goed gelachen.
Vandaag. Er is een grondsondering uitgevoerd op onze grond. Om te kijken wat de kwaliteit ervan was zodat we weten of onze fundering voldoende zal zijn. Papa: 'Ze hebben me gemaild ivm die grondsondering.' Ik: 'Ja, en?' Papa: 'Pfff niet goed hé.' Ik: 'Waarom?' Papa: 'De stabiliteit van de grond is niet goed genoeg. We gaan moeten werken met een volledige onderkeldering.' (nota: betekent een kost van 25000 euro zonder BTW) Ik: 'Niet met mij hoor, je bent weer aan het zeveren.'
Wel, papa, chapeau dat je je zo serieus kunt houden terwijl je zo'n praat uitslaat. Ik zou het niet kunnen.
Papah: u-weet-wel-wie Mmm(a)mmmma: zaaaaalig om te horen. Be, Bwe, Beee, Béééé: Beer, meestal vergezeld van een aantal kreetjes van geluk en wat schoppen met zijn beentjes Atj: Aaitje, gecombineerd met het handgebaar, meestal aan zijn Beer, of aan een foto van een poes Peh, Pwoe, Epe: Poes, zonder voorkeur voor rost of zwart Da, bwa: daar wil ik heen, vergezeld van een uitgestoken arm en/of vinger Ja: Mét geknik erbij - maar dit is enkel na-apen. Bij nee schudt hij zijn hoofdje.
Het is me wat dit jaar. Gisteren hebben we 3 enveloppes met groene briefjes voor de ziekenkas ingediend. Met in elke enveloppe een brief of 3. Voor Pepijn, voor papa, voor mij. Daarnet zaten we ons gedrieën bij de dokter, jochei! Het mag nu wel gedaan zijn, voor dit jaar...
Op de trein is het ook erg. Je hoort jezelf amper denken doorheen het rochelen, hoesten, kuchen, snotteren. In Mini Muis zijn er ook veel kindjes ziek. En de dokter zei dat er erg veel zieken zijn. Vanalles wat: keelontstekingen, de longen, buikgriep. Bij deze verklaar ik het snotterseizoen voor beëindigd! Dat alle kiemen vannacht maar goed doodvriezen!
Dezer dagen is het in om een pronostiek te maken. Zo heb ik er héél recent nog een gemaakt voor het 'verse' kindje, van mijn zus. Ik zal er trouwens nog wat werk in mogen steken - ik word meter! Dat was het superleuke nieuws dat ik eind vorige week had gekregen. Ik ben natuurlijk heel blij en zal die taak/verantwoordelijkheid/ dat geschenk met veel plezier vervullen... Maar pronostiekjes dus. Het verleden heeft me geleerd dat ik niet goed ben in het voorspellen van andermans kindjes. Ik slaag er zonder uitzondering in van telkens het verkeerde geslacht te raden. Vandaar dat er een groot staat achter mijn pronostiek dat het deze keer een jongetje wordt. Ik zal wel weer verkeerd gokken, zeker? Verder denk ik dat het op 11 februari geboren zal worden, het 3,666kg zal wegen en het 51 cm groot zal zijn.
Sommigen, zoals de winnaar ervan, denken misschien dat ik onze pronostiek uit het oog ben verloren. Dat is echter niet zo. Een lange zoektocht naar iets voor de fiets/ een T-shirt dat nergens nog te koop was / iets, wat dan ook, heeft me eindelijk bij iets aanbeland waar ik van denk dat de winnaar mee tevreden zal zijn. Nu nog eens eraan denken dat ik (1) erom moet en (2) het mee moet hebben als we mijn schoonbroer S zien. Misschien iets om bij de geboorte van nummerke 2 te geven? Het zal bijna een jaar later zijn maar kom, de tijd vliegt hé.
Indertijd, een jaar geleden, polste ik bij familie en wat vrienden wat wanneer en hoe het met ons kleintje zat. Dit kwam er dan uit: 7/12 dachten dat het een meisje was. Samuel zat er klets op met zijn 22/02/09. 2 mensen dachten dat Pepijn op 12/03/09 ging ter wereld komen. Zijn gewicht werd geschat van 3,1 kg naar 4,15kg. (omg!) Zijn lengte van 47,5cm naar 52cm. Annelies gokte zelfs 1 van de namen die op ons lijstje stonden!
Ik ging daarnet naar de huisarts, op controle voor mijn keelonsteking. Kwestie dat ze volledig weg is - want ze was een beetje te erg. Een uur - een vol uur heb ik moeten wachten in de wachtkamer! Mét Pepijn bij me. En ik versta het ventje wel, dat is best saai. Het was dan ook meer dan tijd daarna dat hij in bad en in bed zat. Met mij alles in orde, trouwens. Moe wel, na dat wachtkameravontuur.
...hebben jullie dat ook? Zo'n Bongo bon, dat is allemaal wel leuk om te krijgen, héél leuk zelfs. Want je kunt kiezen wat je wil, waar je wil, wanneer je wil. En je doet nog eens iets dat je anders niet zou doen, zoals gaan eten (heel weinig sinds onze prins er is). Maar... Wachten jullie ook tot de bon bijna vervalt om nog snel iets te boeken? Dat blijft hier maanden liggen en we zeggen altijd, we hebben nog een bongo hé. Maar het komt er nooit van om te boeken. We weten vaak wel al waar we willen gaan eten. Maar het komt er gewoon niet van. Nog één, moeten we opgebruiken voor 28 februari.
Hoe het ons vrijdag vergaan was, dat hebt u hiervoor al kunnen lezen. Zaterdagmorgen begon al vroeg omdat Pepijn nog steeds zijn weekritme volgt . Dus we stonden op, papa vertrok naar de grond om takken op te kuisen en naar het containerpark te brengen met de hulp van een goeie vriend. De grondwerker ging ook langskomen, en iemand om de laatste wortel nog uit te 'frezen'. Ondertussen ruimde ik wat op en deed ik wat was en zo. Het huishouden, met andere woorden. En ik ruimde mijn auto op en ben nog eens tot het kuisen ervan gekomen. Ik heb dan Pepijn naar oma en opa gebracht terwijl papa zijn auto opruimde. Pepijn zag Fiona en het was koekenbak. Als 2 partners in crime stonden ze samen aan het park te schudden. Fiona was duidelijk in haar nopjes met een speelkameraadje dat eindelijk meer deed dan daar gewoon maar zitten. Ik bracht Pepijn naar oma en opa omdat we gisteravond moesten gaan eten naar een vriend van papa. Nu Pepijn meer en meer last heeft van een 'vreemde' omgeving om te slapen, lukt dat niet meer echt om hem mee te doen. Het is bovendien laat geworden, en Pepijn was goed en content bij oma en opa, dus het was het beste zo. Deze voormiddag geslapen tot 8u30, nu we er eens niet uitmoesten om 5u30 wegens een wakkere prins. En daarna vertrokken naar Grand Hotel Damier in Kortrijk om onze volgende bongo bon op te gebruiken (ontbijt met bubbels, die papa kreeg voor zijn verjaardag van tante Joke). We hadden daar al eens een vorige bon ingeruild, en dat was zo goed meegevallen dat we besloten daar weer te gaan. Het was weer overheerlijk en veel te veel. Daarna vertrokken we om Pepijn op te halen, en we gingen dan naar mammie en pappie om mammies verjaardag te vieren die eraan komt deze week. Omdat ze donderdag geopereerd moet worden, hebben we nu al wat vooraf gevierd. Pepijn is bijna heel de tijd superblij geweest. En een super lieve jongen.
Kwijlemans voor de trapeze.
Kwijlemans en fruitpapspugemans.
Mama doet de was, ik zorg wel voor de wasspelden!
Wassspeld voor wasspeld legde hij voorzichtig in die mand, bovenop de was die ik er net had ingelegd. En dan nam hij speld voor speld er ook weer uit.
Thor is terecht! Zou hij een soort van midlifecrisis doormaken, want na 2 dagen zoek geweest te zijn, kwam hij daarnet dan toch af. Wat nat maar hij zag er niet buitengewoon hongerig uit. Net nu ik alle dierenartsen in de buurt al heb opgebeld en net terwijl ik in de tuin nog eens aan het zoeken was of ik hem niet dood zag liggen. Gelukkig. Ze zijn nu misschien wat op de 2e plaats gekomen sinds Pepijn er is, maar onze katers zijn toch nog deel van het gezin.
Sinds donderdagavond is onze kater Thor verdwenen. We hebben er niet echt een goed voorgevoel bij, want Thor verdwijnt nooit. Onze roste kater Loki heeft dat al af en toe gedaan, om te bewijzen dat hij nog steeds een kater is, ook al is hij gecastreerd. Maar Thor niet. Thor is bang van vreemde dingen, en blijft daarom nooit verder van ons dan 5 minuten stappen. Donderdagavond stak ik ze uit medelijden nog eens buiten, want het was weer zo laat eer ik thuis was, en zo konden ze zichzelf nog eens verluchten. Ik heb hem naar buiten zien gaan, en daarna niet meer. We hebben hier al heel de tuin en de garage doorzocht, maar we vinden hem niet. En langs de straat zien we hem ook niet liggen. We kunnen maar hopen dat hij ergens binnen opgesloten zit of zo - al lijkt me dat onwaarschijnlijk want hij is te bang om ergens binnen te gaan. Zolang we hem niet vinden, kunnen we niks doen.
Pepijn werd vandaag 11 maanden oud. Daarmee komt dé datum, zijn eerste verjaardag, altijd maar dichter. Het gaat toch zo snel. Op zijn 11 maanden heeft Pepijn
5 doorgebroken tandjes, eentje dat nog zit te duwen en waarvan het niet lang meer zal duren.
een dikke buik gekregen. Niet echt vet, eerder een harde bol. Het ziet er niet echt uit, maar het zal wel weggaan zeker eens hij loopt?
de wil om alles te bekijken, vooral dingen die op de kast staan en aan de muur hangen. Dan zegt hij 'da' of bij meer dringende gevallen 'bwwwa', en dan wijst hij ernaar. Dan moeten we zeggen wat het is.
een duidelijke voorkeur om te stappen aan de hand, hoewel hij steeds beter kruipt nu. Maar tijdens het stappen kraait en lacht hij steeds, bij het kruipen komt er soms een pruillip aan te pas.
Wij spendeerden deze dag zoals gezegd deze namiddag op een vergadering. Pepijn was in de crèche, omdat een vergadering van een uur of 3 niet bevorderlijk is met een klein manneke bij ons. In de voormiddag deden we wat boodschappen, én verzilverden we een bongobon die ik vorig jaar voor mijn verjaardag van mijn zus kreeg. Het was 'brasserie' en we gingen eten in Gare Bizarre in Wevelgem. Het was erg lekker, we aten een salade van scampi als voorgerecht en een kabeljauw op Oostendse wijze als hoofdgerecht.
Dit is ook weer achter de rug. De uitvoerende bepaling, de allerlaatste stap voor de start van onze bouw. Deze namiddag hadden we een vergadering met de bouwcoördinator, de werfleider, de architect. Daarin hebben we alles nog eens overlopen dat de werfleider moet doorgeven aan alle aannemers. Dat hield vanalles in: waar moest de dampkap, wat voorzien, hoe de afwerking van de ramen, zo'n dingen. Ook hebben we een voorlopige planning gekregen. Zoals het er nu naar uitziet en zonder vertragingen om van alle soorten redenen, is onze bouw op 20 augustus af. Uiteraard pinnen we ons nog niet op die datum vast. Rond mei, wanneer de ruwbouw is afgewerkt, zullen we al veel meer weten. Volgende week beginnen ze dus. En staan er 2 weken grondwerken gepland wegens de aard van de grond (sterk aflopend) en het soort grondwerken (met kelder).
De blije pieken blijven hier op elkaar volgen deze week! Na een rottig begin op het werk maandag (don't ask) - eerst de leuke reacties op mijn blogwedstrijd. Dan werd ik plots moderator op het forum waar ik vaak vertoef. (een hele eer en ik ben dan ook trots dat ik gevraagd werd ). En dan net nog weer leuk nieuws - waarvan ik niet weet of ik het al publiek mag maken dus ik wacht nog wat.
Pepijn en ik lagen daarnet samen te dollen op de mat (waarvan fotografisch, gelukt, bewijs onderaan dit bericht); toen me opviel hoeveel hij in zijn imiteren is. Ik was mijn dag aan het vertellen, over papa, en hij zei papa en keek naar de deur zoals hij altijd doet. En ik vertelde wat ik deed, en zei af en toe "Ja, Pepijn?" - terwijl ik knikte. Hij deed me na, zei ja en knikte (met heel zijn lijfje). Tata zwaaien doet hij nu ook (als hij zin heeft), en als we zitten te eten zit hij vol overtuiging mee te smekken. (tafelmanieren ver te zoeken). Zo heeft Pepijn wel nog van die gewoontes. Als hij in bad zit, vraag ik altijd "Wil je eruit, Pepijn?". Dan heft hij zijn armpjes een beetje op, neem ik hem onder de oksels en zeg ik "1,2... drrrrrriiiiieeeee" en haal hem met een grote zwaai eruit. Dat vindt hij heerlijk. Hij staat dan altijd een minuutje te springen van blijdschap op het kussen. Daarna krijg ik, elke avond opnieuw, 2 héél dikke knuffels van hem, waarbij hij rechtstaat tegen mij en hij zijn hoofdje tegen mijn schouder begraaft. Ook 's morgens moet mama een knuffel krijgen, erzonder wordt hij boos. Dat vind ik uiteraard helemaal niet erg en zelfs erg leuk. Als ik met hem thuiskom is het altijd 'da' en dan moet ik eerst de toer van het huis doen, in de volgorde waarnaar hij wijst. Als hij dichtbij papa's bloot hoofd komt, moet hij er altijd eens op slaan en aan likken. En zo zijn er wel nog dingen waar ik momenteel niet opkom. Dit vind ik zo leuk hé, die kleine dingetjes waar je kindje zo aan vasthoudt. Het is toch zo schattig.
Tijdens deze donkere dagen zou je wel eens een serieuze vloek laten knetteren. We hebben een goeie camera, maar geen professioneel materiaal. De flits is dus bijlange niet toereikend, en bovendien 'trekt' hij behoorlijk traag. Daardoor mislukken er heel wat foto's van Pepijn. Ofwel is het wazig. Ofwel heeft hij ondertussen alweer bewogen, bezig als hij is. De papa antwoordt dan altijd iets van spiegelreflexcamera, maar we zullen maar doen alsof we dat niet horen, zeker?
Daarnet zomaar even vastgelegd op de gevoelige plaat - Pepijn die kruipen gaat! Reden voor een zonnetje in zijn schriftje van Mini Muis, en voor ons natuurlijk ook. Het is goed dat hij nu zelf kan geraken waar hij wil. Niet dat dat per sé moet, maar als de wil er is en het lukt lichamelijk niet, dan is dat lastig. Dat hebben we hier zo een maand of 2 -3 kunnen zien. Echt super gelukkig is hij niet altijd als hij kruipt. Eigenlijk stapt hij liever aan de hand. Dan zie je hem altijd lachen. Maar mama en papa kunnen hem niet altijd overal rond wandelen hé, dus het kruipen is een goede oplossing. Kan hij eindelijk aan al dat speelgoed dat toevallig buiten handbereik ligt.
Deze namiddag een bezoekje gehad van Fiona !!! Mijn zus kwam langs om nog wat babyspullen op te halen, en ze wilden nog eens in Waregem gaan kijken naar hun bijna-huis. Een paar mooie, koddige foto's en momenten waren het gevolg. Geniet maar mee... Fiona is duidelijk klaar voor een broertje of zusje, al vrees ik wel dat ze het speelgoed wat af zal nemen.
Gek. Pepijn die stapt graag aan het handje en trekt zich graag op. En toch is de uitkomst van deze groeispurt... vooruit kruipen! Na bijna 3 maanden achteruit schuiven en frustratie heeft hij zijn vooruit gevonden! (net nu we dachten dat het er niet meer van ging komen )
Héhé - de groeispurt is over, denken we. Geen chagrijnige man meer, weer heel de dag leute in het leven in plaats van enkel als hij net wakker is. 's Nachts slaapt hij weer (bijna) door, overdag weinig problemen meer. Hij lacht hier natuurlijk op bijna elke foto die ik hier plaats, en geloof me, er zijn niet veel momenten waarop onze kleine prins niet lacht. Ze hebben ermee 'geboft' in Mini Muis vrijdag, een mama of oma die zei dat dat kindje nu toch wel eens altijd lachte als ze hem zag. Ook bij de andere kindjes in Mini Muis is hij geliefd, ze kennen allemaal zijn naam - waarschijnlijk ook omdat hij altijd zo enthousiast blij is als hij andere kindjes ziet. Lieve man. Eén van onze koosnaampjes .
Ideaal speelgoed: een wasmand.
Nog steeds wordt het houten speelgoed gebruikt om zich aan op te trekken - papa zal de bouten wat mogen aanspannen. Binnenkort zal tante Annelies het echter beter kunnen gebruiken.
Ik ben nooit ziek. Het is zelfs zo dat de dokter hier mijn naam moest vragen toen ik ging om mijn bloed te trekken als ik zwanger was. Maar zeg dus nooit nooit. Na nog een koortsnacht ben ik dan maar naar de dokter geweest. Het verdict: angine oftewel keelontsteking. Hoewel ik geen pijn heb als ik slik, is het helemaal veretterd in mijn keel. Waar ik dacht dat mijn klieren pijn deden, is het ook blijkbaar mijn keel. Jeuj, antibiotica!
Soms is het met de trein nog een beetje extra reizen. Vanavond deelde ik namelijk de coupé met Wouter Deprez! Ik zag hem reeds 2 keer live, en reeds van heel dicht ook toen we in Gent op de eerste rij zaten (en hij plots het publiek inging) - maar dit was nu toch nog héél wat dichter, hoor. Super groot is hij niet, en kleine voetjes. Maar het ziet er wel een lieveke uit, en zo'n mooi haar.
Grappig hoe vreemd mensen reageren als ze een bekend persooon zien. Ik heb veel mensen verdoken zien staren, zonder schroom zien staren, snel zien wegkijken. Maar niemand durfde het aan hem lastig te vallen. Gelukkig maar - ik denk dat dat het ergste moet zijn aan bekend zijn. Nooit op je gemak, altijd in het oog gehouden, en iedereen heeft een mening, zoals ik nu.
Btw, zeker eens gaan bekijken als je de kans krijgt, zo'n show van hem.
...Goed, eigenlijk, nu u het vraagt... Volgende week vrijdag is er de 'uitvoerende bepaling'. Dan zitten we samen met de bouwcoördinator, de architect, de werfleider en onze contactpersoon bij de bouwcoördinator voor de volgende maanden. Alles wordt nog een laatste keer besproken, want de week erop beginnen ze eraan!
Dan ga je eens vroeg slapen met de gedachte 'dan gaan we ons beter voelen'. ...Not... Papa heel de nacht hoesten en snotteren Pepijn wakker door papa's gehoest Ik wakker door papa's gehoest en Pepijn die wakker is Ik vanaf 3 u weer koortsaanvallen met kippenvel tot op mijn rug en doornat beddengoed
Deze morgen, van hetzelfde: papa zit te hoesten en te snotteren ik nog meer moe en opgezwollen klieren
We zijn 'teinden', ken je dat woord? Vertaling naar het algemeen Nederlands: op, kapot. Er is eindelijk een einde gekomen aan heel dat Nederland-project - en het was geen dag te vroeg. We hebben al heel de winter allebei veel verkoudheden, die telkens maar half genezen en dan door ons klein krutje weer aangestoken worden. De stress, de drukte, het gekoers en gejaag van de laatste 8 weken begonnen al maar meer door te wegen, en nu, met het afsluiten van het project, is het nog maar eens uitgebroken. Vorige nacht - Pepijn schonk me een goede nacht door, nu zijn groeispurt langzaamaan over gaat, nog eens door te slapen - heb ik helaas ieder uur, nee, ieder half uur van de klok gezien door 'koude koorts'. Ken je dat? Je rolt je in een bolletje omdat je ijskoud hebt, en zo'n half uur later word je puffend en badend in het zweet weer wakker. Deze namiddag op het werk is het weer herbegonnen. Zelfs met 4 lagen dikke kleren aan, heb ik hier nog steeds kippenvel, tot op mijn rug en mijn benen. Ik heb ook wat spierpijn, en al een goeie week het snot. Papa, die is naar de dokter geweest vanavond met ferme oorpijn en een erge verkoudheid. Een hele winkel aan medicatie staat hier klaar voor ons. Het is dus maar best dat dat project 'ten einde' is.
Is er iets mooier, koddiger, leuker, dan je kindje die zijn hoofdje op je schouder legt als je hem naar boven draagt om hem in zijn bedje te stoppen?
En hopelijk nu meer slaap dan gisterennacht, want ik heb niet teveel moeten slapen. Enkel het tweede deel van de nacht voor een uurtje of 3. Daarvoor had Pepijn last van zijn hoest.
Toen ik klein was, werd er weleens geschreven over 'Moeder, waarom leven wij?'. Dat was een boek, naar ik me herinner. Of was het nu een televisieserie? Het is een vraag die ik mezelf wel af en toe heb gesteld. Mijn moeder heb ik er niet mee lastig gevallen.
Vandaag flitste er een paar keer een andere zin door mijn hoofd: In wat voor een wereld leven wij?
Een wereld waarin een leraar, voorbeeld voor vele jongeren, plots iemand anders blijkt te zijn? Een brave buurman plots een boeman blijkt? Ik hoef niet te herhalen met hoeveel afschuw die feiten me vervullen. En toch ga ik er niks meer over schrijven, want ik vind ook dat er reeds teveel papier gevuld is met verslagen en invalshoeken en veronderstellingen en gissingen. Ik heb al vaak mijn bedenkingen gehad bij artikels in de kranten, de laatste tijd. Nu ook weer. Ik stel me gewoon steeds de vraag 'wat met de mensen die erbij betrokken zijn, die dit kunnen lezen?' Zoals de ouders van Annick die nu weer op elke straathoek, overal gewoon, de foto van hun dochter afgebeeld zien. Zoals de ouders van Shana en Kevin die moesten lezen 'dat het hun kinderen hun eigen schuld ging zijn, want dat ze hem gepest hadden'. Toppunt, of eerder dieptepunt, zag ik daarnet in de supermarkt, waar een roddelblaadje uitpakte met een paginagrote foto van het jonge koppel. En daarbij de koppen 'Exclusief! Hun levensverhaal!' 'Doodgeschoten in de fleur van hun leven' 'Shana & Kevin, hun tedere liefde, hun laatste dagen'. Bah! Schaam jullie! Schaam jullie allemaal om geld proberen te slaan uit zo'n trieste gebeurtenis!
Zo ver als deze man wil ik echter niet gaan. Maar ik neem hier toch even de vrijheid te zeggen dat iedereen nu best luistert naar de oproep van de ouders van Annick, dat ze de tijd moeten krijgen het allemaal te verwerken. Daarbij bied ik de ouders van deze drie jongeren mijn oprechte medeleven aan.
Te weten dat Pepijn in zo'n wereld moet opgroeien, maakt me vaak bang. Vooral ook omdat je het niet kunt vermijden. Toevalligheden leiden je ergens naartoe, en je hebt alleen maar geluk of pech als er daar iets goed of slecht gebeurt. Als ik zie hoe vrolijk en gelukkig Pepijn kan zijn, zijn oogjes steeds lachend, dolcontent met kindjes rond hem, knuffelend, spelend - dan leg ik een knoopje in mijn hart. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk een beschermende cocon voor Pepijn kan blijven, dat hij kan blijven lachen en spelen, en dat hij nog niet snel moet beseffen dat er in de wereld zo'n dingen kunnen gebeuren. Tot de dag dat hij groot en sterk genoeg is om ertegenaan te kunnen - dat zijn huid een harde korst mag zijn zodat hij niet vaak pijn zal moeten hebben. Maar dat onder die harde korst dat vuur mag blijven branden dat nu in hem zit, die 'pleutigheid', die deugnieterij , die ik hou van alles en iedereen. Ach, een knoopje...Zeg maar een knoop...
Zonet toch maar even naar de kinderarts geweest. Ik moest zowiezo één dezer eens langsgaan om de werking van die Zantac te bespreken, en Pepijn heeft sinds goed een week last van wat eczeem. En vannacht heeft hij erg veel liggen hoesten. Omdat de vorige ervaring van met Kerst ons geleerd heeft dat je het niet altijd ziet als Pepijn ziek aan het worden is - kon het geen kwaad dat de kinderarts eens naar zijn longetjes luisterde. Qua Zantac mogen we verder doen zoals we bezig zijn: 2x1ml per dag. Blijkbaar zien de dokters in de winter steeds een piek in de eczeemgevallen bij baby's. Kindjes waarbij er reeds aanleg is om eczeem te krijgen, zullen door de koude eerder eczeem ontwikkelen. Hij schreef een lichte zalf voor om er nu op te doen, een week, en raadde aan om enkel Le Chat te gebruiken (dit doe ik reeds, al kan het zijn dat er eens een truitje of broekje tussen de andere was is geraakt, toch op letten dus). Ook moeten we opletten als we hem zijn badje geven: niet wrijven maar deppen, en niet te lang in bad. In de longetjes zitten er wat slijmpjes dus we moeten weer even Lysox geven. Maar voor de rest is het ok. In de wachtkamer was Pepijn weer levendiger dan alle andere 3 kindjes samen. Hij heeft rondgestapt, het speelgoed rondgesmeten, kindjes én mama's en papa's ingepakt, leren puzzelen (aha, hij kan de stukjes mooi tussen duim en wijsvinger nemen), de dokter ook ingepakt én een compliment gekregen omdat hij al zo stevig stond en omdat hij rondstapte met de dokter zijn stoel. Een zoontje om trots op te zijn.
Zaterdag moesten we helaas het gure weer door om nog 2 offertes te tekenen voor ons huis. Bij de tweede moest ik echter niet aanwezig zijn, dus ik ging naar huis met Pepijn. Zo kon hij zijn groentjes eten en was hij op zijn gemak in de warmte. Want Pepijn vindt leveranciers bezoeken helemaal niet erg. Al die vreemde mensen, super! Ik deed het huishouden terwijl papa 's namiddags even weg was voor zijn werk. 's Avonds was het echt wel tijd voor wat warme chocolademelk en voor sandwiches, zo koud! We beseften nog maar eens welkeen geluk we hebben met onze haardcassette hier. We gaan het missen in ons nieuw huis. Vandaag was het kalmpjes aan. In de namiddag sprongen oma, opa en nonkel Bart even binnen om Pepijn nog eens te zien. Pepijn, die heeft nog steeds last van zijn groeispurt. Hij slaapt moeilijk in en doet maar korte tukjes. Ik hoop dat hij er bijna vanaf is...
Grote beer en kleine beer
Zie je de 2 onderste tandjes?
Het park is véél interessanter nu hij rechtstaand kan spelen.
Mooie oogjes.
Sissy de slang. Nota aan oma... Daarnet sprak papa over Sissy de slang, en Pepijn keek meteen weer naar de kast waar dat boekje lag.
In Pepijns buikje kan er ook iets erg eenvoudig zitten, maar daarom niet minder lekker: 200g pompoen, 100g aardappel en 20g kip, en je hebt een potje groenten waar onze kleine kerel zijn vingers van aflikt!
Pepijn bestudeert de sneeuw. We zullen hem alvast kunnen vertellen dat het in zijn eerste winter veel gesneeuwd heeft... Nu zal hij er zich niks van herinneren. Al ziet hij wel dat er iets vreemd is.
het was even eng hoe hij met zijn tandje op de hoek van een stoel viel, het bloedde zelfs wat maar gelukkig was hij tamelijk snel getroost. En het was vlug vergeten. 
Jammer.
. En in zijn slaap, want bij de eerste slok zag ik zijn oogjes wegdraaien en bij de 2e slok was zijn ademhaling al helemaal rustig. Als de fles leeg was, heb ik hem snel zijn tut gegeven en ben ik weggegaan.
staat achter mijn pronostiek dat het deze keer een jongetje wordt. Ik zal wel weer verkeerd gokken, zeker?
