de lucht ruikt naar poëzie
zoenlucht
Inhoud blog
  • Op stap met Didier, een prentenboek op maat !
  • uitnodiging voorstelling dichtbundel Patricia De Landtsheer
  • Persbericht STEAMING door Nele Dooms in Het Laatste Nieuws
  • recensie STEAMING van P. De Landtsheer door Frank De Vos
  • Uitnodiging Gedichtendag en Project 'Bird' L'oiseau qui vole sans ailes
  • UITNODIGING BOEKPRESENTATIE 19/12/12
  • voorstelling en recensie boek KRONIEK VAN EEN KRANT, Louis Davids & co-auteur P. De Landtsheer
  • recensie STEAMING van P. De Landtsheer
  • recensie 2 Bewaar altijd een stukje brood
  • recensie Bewaar altijd een stukje brood van P. De Landtsheer
  • Bird Project, L'oiseau qui vole sans ailes
  • Recensie: Auschwitz 13917, Mirjam Blits door Patricia De Landtsheer
  • recensie
  • zomaar
  • De gruwel kreeg een gezicht...
  • Prutske
  • een dag als 'geen' ander...
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Een interessant adres?
    02-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op stap met Didier, een prentenboek op maat !
    In 7 projectweken, gespreid over het schooljaar, organiseren we activiteiten waarin onze leerlingen zich present kunnen stellen in datgene wat ze graag doen. We brengen onze leerlingen in beeld voorbij de stereotiepen, we willen tonen dat deze kinderen kind kunnen zijn zoals de anderen en toch ook een tikkeltje anders. We bundelen dit in een verhaal en maken een prentenboek. Onze leerlingen hebben hierbij een grote inbreng samen met een aantal professionelen: Patricia De Landtsheer (schrijfster), Gunter Segers (vormgever en uitgever) en Mong Rosseel (muzikant). Op 8 oktober 2015 vieren we feest en stellen we het boek voor. In november 2015 trekken we naar de Boekenbeurs in Antwerpen waar iedereen die het wil ons verhaal kan lezen! We willen onze inclusieve boodschap aan zoveel mogelijk mensen laten horen. Elk kind is boeiend en de moeite waard! Rozemarijn in beeld wil hiervan een getuigenis zijn!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    02-11-2015, 18:08 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    16-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Een nieuw spannend project waar we ons in vastbijten! GENT - Het is nooit eerder gebeurd in Vlaanderen: kinderen met een ontwikkelingsvertraging die zélf een boek schrijven én daarmee ook nog naar de Boekenbeurs gaan. Dat is het ambitieuze en… wel heel erg straffe plan van de Gentse basisschool Rozemarijn. Een heel schooljaar lang gaan ze er keihard voor. Ze doen dat met de hulp van een professionele auteur en illustrator. Die dompelen zich trouwens ook een jaar lang onder in de school – ook al een primeur voor ons land. Doel: tonen dat deze kinderen tot een megaprestatie in staat zijn, ondanks of misschien net dankzij hun extra noden. Lees snel hieronder en kom naar de persconferentie voor de unieke getuigenissen van kinderen, ouders en auteurs. Rozemarijn is een basisschool voor leerlingen bij wie de ontwikkeling vertraagd verloopt (type 2-onderwijs). Dit jaar starten we met ons project ‘Rozemarijn in beeld’. Ons doel is een inspirerend en vernieuwend verhaal brengen waarin onze leerlingen de hoofdrol spelen. We zetten onze deuren open voor talrijke externe partners die in verschillende projectweken met onze leerlingen aan de slag zullen gaan (kleefgraffiti, circus, fotografie, keramiek, dans,toneel...). Onze leerlingen krijgen de kans om zich present te stellen en zich te tonen in datgene wat ze graag doen. De bekende schrijfster, Patricia De Landtsheer , zal zich een schooljaar lang onderdompelen in het leven op Rozemarijn. Samen met onze leeringen, het schoolteam, ouders en Gunter Segers (illustrator/uitgever) zal ze een kinderboek schrijven. Een kinderboek, bedoeld voor iedereen die het lezen wil, geïnspireerd door onze leerlingen. We zetten het verhaal kracht bij door een poppenspel en muziek van Mong Rosseel op een bijhorende CD waarop ook de ingesproken versie van het verhaal te vinden zal zijn. In november 2015 gaan we met ons boek naar Boekenbeurs in Antwerpen en zullen we een groot apotheosefeest geven voor alle betrokkenen. We vieren Rozemarijn in beeld! Op 18 september om 9u (tot ongeveer 9.40u)geven we met onze leerlingen en ouders het startschot van ons project. Patricia De Landtsheer, Gunter Segers, Mong Rosseel en schepen Christophe Peeters zullen aanwezig zijn. Op onze binnenspeelplaats onthult onze schoolpop ons project. Muziek, zang en dans maken er een feestelijke start van! Christophe Peeters zal het lint doorknippen om het project officieel van start te laten gaan. We nodigen u graag uit om op dit moment er bij te zijn. We willen ons inclusief en uniek verhaal verspreiden. Rozemarijn in beeld is er voor iedereen! Contactgegevens: BubaO Rozemarijn www.rozemarijn.org Kloosterstraat 6D 9031 Baarle - Drongen 09 282 09 34 Directie: Caroline Van Dorpe school@rozemarijn.org
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    16-09-2014, 16:31 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    21-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.uitnodiging voorstelling dichtbundel Patricia De Landtsheer
    Patricia De Landtsheer & uitgeverij C.de Vries-Brouwers nodigen u van harte uit 
    op de voorstelling van de dichtbundel Doorheen de duisternis, het licht met kunstfotografie van Etienne Van den Bulcke (Nijlen + 6 nov. 2013) 
    in Kunsten & Literaire Taverne De Kleine Notelaar, Vlassenbroek 222 (ong. 250m voorbij het kerkje de weg naast de dijk volgen) 

    op zondag 15 december 2013 om 11.00 u (deuren vanaf 10.30u) 
     
    Programma 

    Verwelkoming door Marc Leboeuf; 
    Korte beschouwing door Patricia hoe het boek tot stand kwam; 
    La Petite Bande de Poésie-musique (Paule Vandendriessche, piano/Melissa Leboeuf, stem/ Bernard Bertoni, viool) brengt 
    'Lamentaties' uit de bundel op Poème van Chausson & De laatste uren op Perth en Doina (Joodse Klezmer) 
    ∞∞∞ 
    Tijdens de voorstelling wordt u een glas aangeboden door de auteur. 

    Zij die wensen in te schrijven voor de kaastafel achteraf kunnen dit tot 12 dec. (Franse & Belgische kazen + diverse broodjes + assortiment groentjes & fruit) 15 € p.p. (kindermenuutje à 7 €) Dranken niet inbegrepen. 

     U kunt tevens een bundel reserveren en afhalen op onderstaand adres. prijs 15.90 € (+ verzending 2.50 €) 
     Foon 0494 60 19 61 
    e-mail landtsheer@yahoo.com 

    Alle info vindt u ook onder www.dekleinenotelaar.be 

    Vlassenbroek, 222 te 9200 Dendermonde-Baasrode/Vlassenbroek

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    21-11-2013, 17:24 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    09-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Persbericht STEAMING door Nele Dooms in Het Laatste Nieuws
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Nele Dooms schreef naar aanleiding van de boekpresentatie van STEAMING dit artikel in Het Laatste Nieuws. (klik op de foto om het artikel te lezen)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    09-01-2013, 09:44 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    24-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.recensie STEAMING van P. De Landtsheer door Frank De Vos

    Voorstelling STEAMING! van Patricia De Landtsheer op 19.12.2012

    TEKST groter lettertype kleiner lettertype

    vrijdag 21 december 2012 om 14:59 uur. | Terug naar Proza
    Dit werk werd reeds 64 maal bekeken.


    STEAMING, geef me wat ik vraag of…

    Dames en heren, beste Patricia, ik sta hier voorwaar bedremmeld aanwezig te wezen. Want als recensent is dit mijn maidentrip en ik hoop dat ik niet met " Titanic" als epitheton zal moeten verder leven.

    Patricia De Landstheer is vooral gekend als jeugdauteur en schreef de afgelopen decennia tientallen succesrijke boeken, waarvan enkele werden bekroond. Vermits ik haar pas op zeer late leeftijd heb leren kennen zal zij me vergeven dat ik haar jeugdboeken niet heb gelezen. Dames en heren, ongetwijfeld weet u dat zij bij het jonge publiek vooral gekend is van de ‘Heikje heks’-cyclus, en ‘Ploef’.
    Bij Berghmans Uitgevers, dezelfde stal waar ik als dichter onderdak heb gevonden, verscheen in 2008 haar poëziedebuut: ‘De zoete zucht der dingen”.

    Van haar las ik vorig jaar “ De engel en geheimen’. Het is deels een autobiografische novelle op de achtergrond van de overstromingen in 1953 door een catastrofale dijkbreuk. Patricia schreef ook themaboeken over de tweede wereldoorlog, heksenvervolging, rouwverwerking bij jongeren en drugs.

    De thema’s die zij bewandelt wijzen op een sterke maatschappelijke betrokkenheid. Als voorbeeld geef ik hier graag het in 2009 verschenen: ‘Genummerd voor het leven’ waarin zij de laatste en aangrijpende getuigenissen van de Holocaust verzamelde. Dit boek verscheen bij het Davidsfonds.

    Deze betrokkenheid kan men ook nu weer in haar nieuwe boreling vaststellen. Patricia laat ons kennis maken met een ranzig en groeiend fenomeen dat zich stilaan in onze samenleving begint te nestelen. Steaming dat letterlijk stomen betekent is een Engels slangwoord voor afpersen. Dit jaar werden we opgeschrikt door de hallucinante beelden op You tube van een “gesteamde’ of gepeste . Het werd door de moeder op facebook gezet.

    ‘Steaming, geef me wat ik vraag of…’ is het verhaal van de veertienjarige Fie die verliefd is op Jo, haar jonge leraar Geschiedenis aan wiens lippen ze hangt. Deze verliefdheid wordt door Jo beantwoord. Het wordt ontdekt door Benny, haar klasgenoot en het ‘Steamen’ begint. Angst regeert en haar polshorloge, een kostbaar geschenk van haar vader moet ze afgeven. Stap voor stap gaat voor de lezer het raam op Fie open en krijgen we inzicht in het denken en voelen van deze puber. Ze is een nakomertje en leeft onder het overbezorgde juk van haar ouders en dan nog speciaal haar moeder. Zij zijn inmiddels op middelbare leeftijd gekomen. De klassieke generatiekloof is te groot om hun dochter te begrijpen. Haar loslaten is moeilijk. De eerste maal dat zij alleen uit mag gaan is naar het verjaardagfeestje van een vriendin aan zee. Daar wordt zij door de leider van een motorbende op het strand verkracht. De ogen van de verkrachter gloeien in haar na. Jo wordt haar vertrouwenspersoon en begeleidt haar tijdens de politieverhoren. In het volle besef dat hij op het slappe koord van pedofilie balanceert zal hij Fie uiteindelijk loslaten.
    Op het einde van het verhaal schrijft zij twee brieven. Een is gericht aan Rasta, een allochtone klasgenoot met dreadlocks, die recent aan een overdosis is gestorven. Ze noteert deze in haar dagboek. De andere brief scheurt ze uit haar agenda met als datum 8 mei. Ze legt deze op haar bureau naast de foto van haar ouders.
    We lezen:”Bevrijdingsdag. Herdenkingsdag. Oorlog afgelopen, maar niet voor mij. Hier begint het pas. Geen tranen en liefst geen schuldgevoelens. Voor niemand. Zoek me nergens, tenzij in de wolken
    Ik hou van jullie.
    Fie”

    Hierdoor kent dit boek niet alleen een open maar eveneens een enigmatisch einde.

    Dames en heren,
    Begrijpen is van een andere orde dan voor iets begrip opbrengen. De Landtsheer verdedigt niets, zij praat niets goed, zij gaat niets uit de weg. Zij heeft geen begrip maar zij begrijpt. Steeds blijft ze mild. Zij slaagt erin om met een zeer groot inlevingsvermogen haar personages te schetsen. Benni, de afperser en Faith, de vriendin van Fie die verslaafd is aan coke. Het zijn twee voorbeelden van losgeslagen adolescenten.

    Zo blijft de auteur mild voor Benni door hem in zijn sociale achtergrond met een dronken en nymfomane moeder te situeren. Hij is op een overlevingspad ontworteld.

    Zo is er ook Faith, het verwende en vrijgevochten rijkeluisdochtertje waar het nihilisme van druggebruik toeslaat.
    Zo is er Jo de eenzaat, een klungel van een sympathieke leraar en zijn gevecht met zijn verliefdheid die hij als pedofilie ervaart. Zo is er bovenal Fie, dat kwetsbare, verliefde meisje met al haar zielenroerselen, met al haar gevoelens onderweg om deze een plaats te geven. Zij wordt uiteindelijk zwaar gelittekend. Misschien om uiteindelijk, uiteindelijk is een woord zoals een loper, een sleutel die altijd past, haar afscheidsbrief te schrijven? Dit met een groot vraagteken.

    STEAMING is een knap geschreven boek, ook stilistisch. Laat me even enkele opmerkelijke zinnen citeren:
    - zijn stem heeft de klank van wegtrekkende bubbelbellen in een afvoerpijp
    - de kudde heeft haar getal en als je niet meeloopt ben je gezien
    - vreemd is de dimensie die zich tussen hun beide leeftijden bevindt
    - Zwarte gaten in zijn hersens. Onopgevulde schijfjes basalt die nooit iets zullen betekenen
    - Zijn gezicht is een landkaart van gesprongen adertjes door de drank

    STEAMING is een vlot geschreven jeugdboek met een voor jonge mensen herkenbare naamgeving zoals Benni, Faith, Fie, Rasta, Fie. Een boek dus voor mensen van 14 à15 jaar maar ook tot 99 jaar.

    STEAMING is door het specifieke taalgebruik van de auteur eveneens een boek dat tot in het hoge Noorden van ons taalgebied kan worden gelezen. Met woorden als: biertje, mam en pap, gezeur, jokken, tengels vermoed ik niettemin de oranje ingreep van een Noord-Nederlandse redactie.

    Wat het politionele aspect betreft vermoed ik eveneens dat Patricia geen ervaringskundige is wanneer zij cokegebruik beschrijft of wanneer er sprake is van het audiovisuele politieverhoor of het gebruik van de SAS( seksuele agressie set). Het is natuurlijk handig wanneer er thuis een commissaris op rust rond loopt. Met zo iemand binnen handbereik is de research dan ook gratis. Dank u Marc Leboeuf.

    Alles van waarde is weerloos, schreef Lucebert in een van zijn meest beklijvende verzen. En die waarde wordt vandaag nog weerlozer.

    Dames en heren, u moet weten dat dit boek een lange lijdensweg langs enkele uitgeverijen heeft afgelegd. Uiteindelijk is het dan kunnen verschijnen bij Boekscout. Diegenen die niet gehypt worden door de media, niet in het verschroeiende voetlicht mogen treden, geen kookboeken schrijven of Astrid Bryan heetten, hebben het bijzonder
    moeilijk om iets te publiceren. Het is dank zij het l’archanement désesperé van Patricia dat we dit boek in onze handen houden.

    Een stevig proficiat, Patricia

    Frank De Vos

    Dendermonde 19.12.12



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    24-12-2012, 17:39 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    15-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uitnodiging Gedichtendag en Project 'Bird' L'oiseau qui vole sans ailes

    Gedichtendag 2013 in de Kunsten- en Literaire taverne

    DE KLEINE NOTELAAR

    Op zondag 27 januari 2013 houden de Vrienden van de Kleine Notelaar hun jaarlijkse ‘Ode aan de Poëzie’ waarop u van harte wordt uitgenodigd.

     Het poëzieproject ‘Bird’ dat vanaf die datum een start neemt naar de poëziezomer 2013 onder de vleugels van ‘de Notelaarse Kunst- en Poëziedagen’ wordt alsdan officieel ingewijd met een aperitief, gevolgd door een literaire brunch in De Kleine Notelaar, Vlassenbroek 222 te Baasrode/Vlassenbroek (ongeveer 200 m voorbij het kerkje de weg volgen – parkeren langs de dijk)

    Programma

    Johan en Lize Wijnants bijten de spits af met de herneming van alles wat u wilt weten rond Italiaanse Opera en Literatuur, ideaal want het nationaal thema van gedichtendag is ‘Muziek’

    Democratische bijdrage voor de artiesten: 5 €

    Vrij podium voor de deelnemende dichters vanaf 14.00 u

    Deuren: 10.30u start 11.00u

    Inschrijving aperitief + lichte brunch (verse waterzooi van kip of vegetarische waterzooi met artisanale broodjes van de warme bakker + dessert)  20 €

    Reservaties deadline op 25/01/2013

    of  email: landtsheer@yahoo.com

    storting kan op BE19 0682 4555 4012 van De Kleine Notelaar met vermelding ‘gedichtendag 2013’

    Johan en Lize of literaire brunch, of beiden

    Verdere info op www.dekleinenotelaar.be    /    www.bloggen.be/patricia52

    Uw gastheer is: Frank De Vos, auteur/dichter

    Algemene coördinatie: Patricia De Landtsheer

    Tijdig inschrijven is de boodschap

    Wij klinken op die dag niet alleen op de poëzie maar ook op het nieuwe jaar

    VAN HARTE WELKOM

    (gelieve dit bericht verder door te sturen, waarvoor onze dank)


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    15-12-2012, 09:16 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    12-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    INFO over Herdenkings- herinneringseducatie.

     

    Lezingen over Wereldoorlog II.

     

    -          Kunnen  aangevraagd worden, samen met een getuige van de laatste overlevenden

    van de Holocaust;

    -          Voor grote groepen kan een gesubsidieerde lezing FvL worden gecombineerd met de vertoning van de fotoreportage Auschwitz van kunstfotograaf Etienne Van den Bulcke  uit Nijlen (www.etiennevdbulcke.be) op teksten van Patricia De Landtsheer;

    -          Indien u voor deze formule kiest, gelieve te vermelden of u in het bezit bent van een beamer, projectiedoek, muziekinstallatie;

    -          De lezing kan ook worden voorafgegaan door de monoloog ‘De laatste uren’ van Patricia De landtsheer, opgevoerd door duo Dialoog, Poëziemuziek, stem en viool; info 052/211180 (enkel voor scholen, verenigingen, CC’s, bibliotheken)

     

    De auteur praat over de boeken:

     

    De grote oorlog van Martinus:  (uitg. C. de Vries-Brouwers) verhaal voor jongeren over de 15-jarige Martinus die de oorlog meemaakt in Antwerpen. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten uit het krantenarchief Gazet v. Antwerpen 1943;

    Mimi : (uitg. C. de Vries-Brouwers) verhaal voor jongeren vanaf 10 jaar, gebaseerd op de getuigenis van wijlen Myriam Lipsitz-Wolkowicz, die als zesjarig joods kind uit haar 6de onderduikadres in Antwerpen bij een razzia werd gedeporteerd naar de Kazerne Dossin in Mechelen en vandaar in een joods weeshuis terechtkwam in Wezembeek-Oppem. Myriam werd samen met haar vader en tante gedeporteerd. Haar vader en grootmoeder overleefden de kampen niet. Haar tante en haar oom kwamen terug. Van de ongeveer 120 personen tellende familie overleefden er slechts een 7-tal de Holocaust. De auteur schreef Myiams beklijvende verhaal op kindermaat.

    Bewaar altijd een stukje brood: (uitg. C. de Vries-Brouwers) is de getuigenis van Dov Nasch, een joodse man die in 1944 op 14-jarige leeftijd op 6 juni vanuit Hongarije, samen met zijn moeder, zijn broer Emil en drie zussen naar Auschwitz-Birkenau werd gedeporteerd. Vader Nasch, moeder en de kleine Emil overleefden de kampen niet. Na een omzwerving van vele jaren kwam Dov in 1962 in contact met het joodse ondergedoken kind Charlotte, huwde haar en woont sindsdien nog steeds in Antwerpen. Zijn verhaal is waar gebeurd, bestemd voor jongeren en volwassenen;

    Genummerd voor het leven: (uitg. Davidsfonds/Leuven) 37 getuigenissen. Geïllustreerd met verschillende zwart-wit foto’s van Etienne Van den Bulcke;

    Samu: kortverhaal in opdracht van Kameleonbiebreeks/die Keure/Brugge.

     

    Uitkoopsom: niet-gesubsidieerde lezing auteur 100 €. (indien gesubsidieerd: enkel verpl. bijdrage zie info Fonds voor de Letteren + 0,30 €/km verplaatsing. Geschikt voor grotere groepen. Doelgroep: L.O. (enkel 6de lj) secundair, hoger en volwassenen. Tel. 0494/601961

    Mail: landtsheer@yahoo.com   web: www.patriciadelandtsheer.be 

    Lezingen kunnen ook worden gecombineerd met een bezoek aan de vernieuwde Dossinkazerne in Mechelen. De auteur ontmoet de lln ter plaatse. Info over het Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten vindt u onder                                                      www.kazernedossin.be
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    12-12-2012, 16:07 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    PROGRAMMA  SCHOOLLEZINGEN

     

    door                                                               door

    auteur : Patricia DE LANDTSHEER                      THEATERGROEP EDELWEISS

                  Spoorwegstraat 69                          p/a Spoorwegstraat 69

                   9200 DENDERMONDE                9200                  DENDERMONDE

     

                    Tel/ 052 21 11 80                           Tel/ 052 21 11 80

     

    Ter attentie van de Directie en leerkrachten Lager Onderwijs

    Ter attentie van de Directie en leerkrachten Secundair Onderwijs

    Ter attentie van de Bibliothecarissen-Cultuurfunctionarissen-Verenigingen

     

    Mevrouw, Mijnheer,

     

    Als jeugdauteur wens ik U mijn diensten betreffende diverse schoollezingen aan te bieden.
    Deze lezingen omvatten volgende activiteiten :

     

    Doelgroep Eerste leerjaar

    Door de auteur : vertellen over eigen werk:  Prijs gewone auteurslezing: 100 euro + verpl.onkosten à 0,30/km; Ploef, Ploef en het Ruisbeest, Ploef in de Kerstnacht, Ploef vist het uit, Egel Snuit.

    Combinatielezing : Verteltheater PLOEF (naar de gelijknamige boeken) - auteur-verteller gecombineerd met acteur/actrice. Kinderen worden in de opvoering betrokken. Nadien kunnen de kinderen vragen stellen over het boek en maken zij kennis met de acteurs. Prijs : 200 euro (spelers) + 100 euro (auteur) + 0,30 euro/km of gesubs.lezing +30 Euro/verplichte bijdrage FvL.

    Opmerking: voor de opvoering Ploef: Groepen aantal onbeperkt. Gewone auteurslezing: max. 60.

     

    Doelgroep Tweede leerjaar

    Door de auteur : vertellen/voorlezen of combinatielezing:  Ploefreeks, Heikje heks, Heikje heks helpt een handje, Heikje heks in het Trollenbos, Heikje reist in de tijd, Heikje en de wonderviool. Kostprijs: idem voorgaanden.

     

    Doelgroep Derde en Vierde leerjaar

    Door de auteur : Vertellen over “Hoe komt een boek tot stand” met voorleesfragmenten uit eigen werk; Groepen: max. 60. Combintielezing Verteltheater, enkel Heikje heks voor 3 en 4, voorwaarden: idem voorgaanden.

     

    Doelgroep Vijfde en Zesde leerjaar

    Door de auteur : Vertellen over eigen werk o.a. Nog even naar Jan (debuut jeugd), Ze zeggen dat ik stink, Gekke Mon, De grote oorlog van Martinus, Mimi, Het Heksenveld, De heksen van het Blaasveld, Het andere uur,  Bewaar altijd een stukje brood, De wereld van het wonder. De magische nacht van Juffrouw V. Groepen: max. 80. Idem voorgaanden.

     

    Voor 5de en 6de lj workshops poëzie. 125 € (2 lesuren) + verpl.

    Verteltheater combinatie: De wereld van het wonder, uitkoop: spelers + auteur 350 € + verpl.onkosten.

    Verteltheater De Fruitfuif (Melissa Leboeuf): info bij melis2000_2000@yahoo.com. (een aanrader!!!)

     

    Voor afspraken Patricia: tel 052  21 11 80  gsm  0494  60 19 61  mail: landtsheer@yahoo.com

    Web:  www.patriciadelandtsheer.be    www.bloggen.be/patricia52  

     

    NOTA : Wie snel reserveert kan genieten van een gesubsidieerde lezing bij het Fond voor de Letteren.

     

    De auteur is lid van SABAM

     

     

    Opmerking: alle lezingen en performances in verband met herinneringseducatie WOII vindt u apart en gestructureerd voor doelgroepen: secundair, hoger, verenigingen, bibliotheken enz.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    12-12-2012, 16:05 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    06-11-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.UITNODIGING BOEKPRESENTATIE 19/12/12
    Steaming Geef me wat ik vraag of...

    Boekscout.nl , 2012, 155 p.

    Patricia De Landtsheer & de Openbare bibliotheek van Dendermonde nodigen u van harte uit op de
    boekpresentatie van STEAMING;

    Verdere en doorgedreven info vindt u onder: www.dekleinenotelaar.be of http://patriciadelandtsheer.skynetblogs.be/romans. U vindt er ook het inschrijvingsformulier voor het boek.

    Log in om te stemmenLog in om te stemmenLog in om te stemmenLog in om te stemmenLog in om te stemmen 1 stemmen


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    06-11-2012, 17:31 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voorstelling en recensie boek KRONIEK VAN EEN KRANT, Louis Davids & co-auteur P. De Landtsheer

    Louis Davids - man van dialoog - schreef z'n memoires

    (foto's: Jan Smets)

    Mechelen, vrijdagavond 1943. Met de schaarse bezittingen die ze hadden, werden ze onder zware begeleiding van nazi's met honden vanuit de Dossinkazerne naar een nabijgelegen trein gebracht, die hen naar het Centraal Station zou rijden. Daar moesten ze overstappen op een andere die hen naar Auswitz zou brengen. Onder hen was de jonge Louis Davids, 14 jaar oud. Hij was zeven weken voordien gearresteerd en met een vrachtwagen van Wilrijk naar Mechelen gebracht - het doorgangskamp voor Joden. Hij kreeg er het nummer 681 en moest al zijn persoonlijke spullen afgeven. Met tweehonderd sliepen ze samen in één zaal: mannen, vrouwen en kinderen - op een brits zonder lakens, en zonder enig sanitair...

    Dagelijks kreeg men als ontbijt een stuk brood met wat koffie en s' middags wat waterige soep. De Dossinkazerne zat vol ongedierte... Het licht ging uit om 21 uur. En zo verliepen de dagen in onzekerheid en angst.

    Louis zat op het negentiende transport naar Auschwitz. Het was het laatste transport dat met een reizigerstrein zou plaatsvinden. Omdat er veel ontsnappingen waren voordien, zouden ze voortaan nog enkel met goederentreinen gebeuren. De trein vertrok uit Mechelen, en in Wespelaar - 19 km verder - zag Louis zijn kans schoon: hij wist zich uit het kleine venster van het treintoilet te wringen, en kwam met een smak in de berm terecht. Hoe lang hij bewusteloos bleef liggen weet hij niet meer, maar...hij was gered...

    Louis beseft dat hij veel geluk heeft gehad. Véél meer geluk dan zovele van zijn volksgenoten.

    Het staat allemaal te lezen in zijn memoires die de nu 84-jarige man heeft uitgegeven onder de titel 'Kroniek van een krant'. Samen met co-auteur Patricia De Landtsheer, doet hij hierin het relaas van zijn leven als ondergedoken kind, holocaustoverlevende én hoofdredacteur van het 'Belgisch-Israëlitisch Weekblad' dat hij meer dan vijftig jaar lang uitgaf. In die hoedanigheid is hij één van de bekendste Joden - misschien wel dé bekendste Vlaamse Jood geworden. Louis heeft met dit weekblad de Joods-Christelijke dialoog en verdraagzaamheid willen uitdragen. Eveneens wou hij met dit blad de Nederlandse taal binnen de Joodse gemeenschap aanmoedigen.

    Enkele weken geleden ontmoette ik Louis in Mechelen, waar hij samen met zijn dochter Terry en schoonzoon naartoe was gekomen. Op de Tinellaan werd toen een gerestaureerde deportatiewagon ingehuldigd als blikvanger voor het nieuwe museum Kazerne Dossin dat zal openen in september. Ik heb dan een fijne babbel met hen, maak wat foto's, en schrijf er later een artikeltje op Mechelenblogt over. Wat later vraagt Terry Davids, die nu in de functie van directeur, samen met haar zoon Michael Zevi Freilich, haar vader in 2007 opvolgde met het maandblad 'Joods Actueel', of ze deze tekst mag overnemen in haar blad. Natuurlijk mag ze dat. Ze stuurt me vier exemplaren van het nummer op, en nodigt me eveneens uit op de voorstelling van de memoires.

    Gisterenavond is het dan zover. In Hylitt Hotel op de Keyserlei, wordt het boek voorgesteld. Burgemeester Patrick Janssens is aanwezig, en tal van schepenen, Joodse medeburgers,en andere prominenten...

    (kleinzoon Michaël, Louis zelf en burgemeester Janssens)

    Terry Davids verwelkomt de genodigdheden in naam van haarzelf en haar vader, die sinds zijn ziekte moeilijk kan praten. Ze beschrijft haar vader als een wijs man - een man van dialoog, maar ook een man met humor. Vlaanderen noemt hij zijn vaderland, en Israël zij moederland. Hij is dit land dankbaar omdat hij beseft dat hij er ook is dankzij de naastenliefde van mensen van hier. Terry vraagt zich of hoe haar vader het in godsnaam gedaan gekregen heeft om - onvermoeibaar -elke week - dit tijdschrift af te leveren. Ze wéét dat Louis dit alleen maar kon omdat hij van mensen houdt. En dan is niets onmogelijk. Maar zonder 'mama' zou papa ook nooit de grote Louis Davids geworden zijn....

    "Alle dagen zei papa tegen mij en mijn zus Nicole: ik hou van jou! Vandaag is het mijn beurt!"

    Louis Davids is een icoon. Zo omschrijft ook Marc Eyskens hem in een woordje dat hij laat voorlezen, omdat hij jammer genoeg niet aanwezig kon zijn. 'Een reus van een man' vult schepen Philip Heylen, schepen ven Erediensten, Cultuur en Toerisme, aan. Heylen zegt het grootste respect te hebben voor al wat Louis voor de gemeenschap heeft gedaan. Hij zegt de Joodse gemeenschap erg te waarderen voor haar gastvrijheid. Wat in het verleden is gebeurt, kan en mag nooit vergeten worden. Het is onze morele plicht.. Schepen Heylen las de memoires al, en was aangenaam verrast. Het gaat over de rijke geschiedenis van het tijdschrift en de Joodse gemeenschap in Vlaanderen. Maar ook spreekt het boek over moed, rechtvaardigheid, geloof, hoop en doorzettingsvermogen. Misschien spreekt Louis nu iets moeilijker en minder: hij spreekt nog met woorden van gezag.

    (schepen Voorhamme, burgemeester Janssens, schepen Heylen in gesprek met de oudste kleindochter...)

    Louis ontsnapte uit de trein die van Mechelen naar Auschwitz zou rijden. Hij kwam in de Dossinkazerne terecht door verraad van een buurvrouw. Toch gelooft Louis Davids dat Vlamingen, de uitzonderingen niet te na gesproken, instrinsiek goeie mensen zijn. Hij dankt zijn overleven ook aan de christelijke naastenliefde van velen.

    Louis gaf in zijn blad een stem aan de Belgische Joden. De Joden van Antwerpen, werden plots de Joden in Antwerpen.

    Davids vindt dat taal een belangrijk facet van integratie is. Daarom zette hij zich erg in om de kennis van het Nederlands aan te moedigen via zijn blad. Zelf noemt hij zich een 'cultuurflamingant'.

    Maar vooral was hij de man van de dialoog. Of: trialoog... want hij gaf ook zijn steun aan gesprekken tussen Joden, Christenen en Islamieten.

    "Op zaterdag gaan wij naar de synagoge. Op zondag gaan de Christenen naar de kerk..., en maandag komen we als vrienden samen..."

    Kan het mooier gezegd worden. Kleinzoon Michaël Zevi zegt dat het geheime wapen van zijn grootvader is, dat hij zoveel van de mensen houdt...

    (echtgenote, dochter en kleindochter...)

    Co-auteur Patricia De Landtsheer, zegt dat ze geïntrigeerd was door het verhaal van Louis. Met wat aarzeling nam ze de vraag om mee te werken aan de memoires aan. Ze zegt Louis te bewonderen voor zijn vastberadenheid en doorzettingsvermogen. Ze dankt dochter Terry voor de aangeboden hulp, want tijdens het maken van het boek is Louis ook met zijn gezondheid gaan sukkelen...

    (Patricia De Landtsheer)

    De krant van Louis werd soms té links en soms té rechts gevonden - té weinig religieus of té religieus... Maar ja: de krant die iedereen tevreden kan stellen, moet nog gemaakt worden.

    Het boek is op te delen in drie stukken: Het eerste deel behandelt de oorlogsperiode met de arrestatie van de jonge Louis, de gevangenschap in de Dossinkazerne in Mechelen en de ontsnapping, en bevrijding. In een tweede deel wordt de start en ontwikkeling van de krant besproken. In deel drie zijn foto's uit het leven van Louis afgedrukt.

    Het boek is te koop aan 20 euro, en werd uitgegeven door Actualia bvba- Joods Actueel.

    telefoon: 03 233 70 94 redactie@joodsactueel.be

    www.joodsactueel.be

    Louis Davids is een familieman. Zij vrouw Mirjam wijkt niet van zijn zijde. Hij is trots op zijn kinderen en kleinkinderen. Als laatste komt zijn oudste kleindochter aan het woord - de oudste van 9 kleinkinderen, verspreid over de hele wereld. Ze kwam speciaal voor deze avond uit New-York. Ze herinnert nog heel goed hoe haar grootvader veel vertelde over het verleden, en ook denkt ze terug aan een bezoek aan de Kazerne Dossin met haar opa... Haar ogen stralen. 'Papa: we zijn zo fier op jou!'

    Binnenkort opent Museum Kazerne Dossin. Een memoriaal, maar ook een plaats waar de mensenrechten zullen centraal staan.

    Aan de overkant ligt de kazerne waar zovele Belgische Joden werden opgesloten. Voor velen begon hier de laatste reis - de rit naar de uitroeïngskampen. De jonge Louis had geluk. Hij kon ontsnappen. Hij heeft de kans gegrepen, en heeft zijn leven zin gegeven. Hij is zonder verbittering en onvermoeibaar zich blijven inzetten voor een betere verstandhouding, verdraagzaamheid en dialoog. Hij is een man met een boodschap die gekoesterd moet worden. "Want maandag zitten we als vrienden samen" - ongeacht onze achtergrond of overtuiging.

    Weer een prachtige reportage Jan! Dit soort verhalen moet zeker bewaard worden.

    Knap verslag Jan !

    de jaren dat ik werkzaam was op de Antwerpse luchthaven mocht ik deze "cultuurflamingant" regelmatig ontmoeten en hij is door dik en dun steeds zichzelf gebleven.

    @Jans, het is niet Auswitz maar Auschwitz. Met het eerste zal de Heer Davids niet kunnen lachen, want dat betekent "als grap" en dat zal het wel niet geweest zijn! Jef en consoorten verdoemden onlangs "aNoniem 7" ivm. die gerestaureerde wagon, doch volgens de Heer Davids zijn beschrijving was de anonieme tussenkomst wel degelijk correct. Zo zie je maar, met reageren is het opletten geblazen


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    06-11-2012, 17:19 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.recensie STEAMING van P. De Landtsheer
    Steaming Geef me wat ik vraag of...

    Gelezen door: André Oyen (1182 boeken)

    Citaat: "Daar is ze weer denkt Jo. Als hij ingaat op haar in sinuatie is het hek helemaal van de dam. Dan weet hij niet hoe het verder moet. En als hij weigert, weet hij nu al dat ze het verkeerd zal opnemen. Ze wil het gewoon niet verstaan."

    Patricia De Landtsheer (°1952 Dendermonde) is sinds 1979 auteur van poëzie en romans voor volwassenen. In 1993 verscheen haar eerste jeugdboek Nog even naar Jan bij uitgeverij Clavis Hasselt. Zij werd meermaals bekroond door de Kinderjury, de prijs van de stad Beringen (voor het boek De grote oorlog van Martinus), de prijs van de Koninklijke Vereniging van Limburgse dichters (poëzie) met het gedicht Dementie. Vriendschap en verdraagzaamheid zijn altijd uiterst belangrijke elementen in haar werk.

    Voor haar nieuwste werk Steaming Geef me wat ik vraag of... focust ze in op de thematiek van Steaming, een fenomeen waar ondermeer de tijdschriften Klasse en Humo flink wat aandacht aan besteedden. Steaming is de officiële benaming voor afpersen en dus een crimineel feit. Steamen kan onherstelbare letsels veroorzaken bij jongeren. Het begint vaak onschuldig, maar bouwt zich geleidelijk op.
    Soms gaat het zelfs zo ver dat de gesteamde tot zelfdoding wordt gedreven. Het probleem waaide over van Amerika naar Nederland, maar wordt nu ook meer en meer in België gesignaleerd.

    Voor de technische kant van steaming liet de auteur zich politioneel ondersteunen door haar echtgenoot Marc Leboeuf, gewezen commissaris bij de Federale Gerechtelijke Politie te Brussel en Asse. Op literair vlak verweeft Patricia De Landtsheer dit onderwerp verbluffend knap in een hedendaagse roman die heel vlot en aangenaam leest.

    Fie is een vijftienjarig meisje uit een welstellend gezin. Financieel heeft ze het goed maar op emotioneel vlak ligt het iets anders. Haar ouders waren niet meer zo jong toen ze geboren werd en dat maakt ook dat ze flink wat ouder zijn dan de ouders van haar vriendinnen. Bijgevolg wordt ze ook strenger opgevoed en daar heeft het meisje het zéér moeilijk mee. Anderzijds wordt ze minder aangetrokken door jongens van haar leeftijd maar wordt ze hopeloos verliefd op Jo, haar leraar geschiedenis, en deze verliefdheid is wel enigzins wederzijds, maar Jo gebruikt zijn verstand. Het blijft echter een problematische toestand.
    Als Benni, een medeleerling het te weten komt, grijpt hij juist dit probleem aan om Fie af te persen en het steamen naar een hoogtepunt te drijven. Wanneer Fie ook nog eens slachtoffer wordt van een verkrachting stapelen de problemen zich torenhoog op.

    De auteur schetst haar personages uitermate sterk en ze geeft ook heel veel achtergrondinformatie. Dat maakt ook dat je als lezer de personages ook milder gaat inschatten. Wanneer je de gezinssituatie van Bennie kent, ga je zijn daden niet goedkeuren maar wel in een ander daglicht bekijken.
    Een dun maar wel buitengewoon sterk boekje dat ik een aanrader vind voor én jongeren én voor iedereen die met jongeren in aanraking komt van ouders, leerkrachten tot grootouders. Het is een fris en vlot werkje dat zeker geen vermanend vingertje heft maar ook hedendaagse proleemsituaties heel acuraat in beeld brengt.

    | Reacties (0)More Sharing ServicesDelen|Share on facebookShare on netlogShare on twitterShare on hyves
    0 reacties:

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    06-11-2012, 17:10 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.recensie 2 Bewaar altijd een stukje brood

    Boekrecensie:

    Bewaar altijd een stukje broodDov Nasch – Patricia De Landtsheer Uitg.C. De Vries-Brouwers, 200 blz., 16.90 euro.

    Dov Nasch is geen onbekende in de Joodse Gemeenschap

    in Antwerpen. Hij is een bescheiden en integer

    man. Steeds met een glimlach en altijd bereid om zijn

    medemens te helpen. Hij is ook een grote vriend van de

    Centrale. Enkele jaren geleden heeft hij een vriend die

    helemaal alleen was overgebleven, kunnen overtuigen om de Centrale

    als erfgenaam te maken en het zo mogelijk heeft gemaakt om

    de minderbedeelden in onze gemeenschap te kunnen helpen. Dov

    is nog zeer dynamisch, boordevol energie en niemand zou kunnen

    denken dat hij al tachtig jaar is geworden. Men zou ook op het

    eerste zicht niet kunnen geloven dat hij zoveel heeft meegemaakt.

    Vijftig jaar heeft hij over zijn Shoah verleden gezwegen. Het is pas

    enkele jaren geleden dat hij besefte dat hij als één van de laatste

    getuigen een belangrijke taak moest vervullen.

    “Ik moest erover vertellen. Ik voel het als een noodzaak om te getuigen

    over de mensen die ik in de kampen ben verloren: mijn vader

    en mijn moeder, mijn lieve broertje Emil, mijn vele vrienden. Van

    alle leeftijdsgenoten die met mij uit mijn geboortestad zijn gedeporteerd,

    heeft niemand behalve ik het overleeft. Door te getuigen

    geef ik hen een stem. Elke getuigenis is belangrijk. De schrijfster

    Patricia De Landtsheer heeft mijn verhaal in de vorm van een jeugdboek

    neergeschreven, en dat heb ik als een bevrijding ervaren. Sinds

    enkele jaren ga ik ook in scholen spreken. Andere overlevenden zijn

    te oud geworden, of te ziek, of al overleden. Iemand moet het doen.

    Men vraagt mij vaak hoe het komt dat de Joden zich als makke

    schapen naar de slachtbank hebben laten leiden. Nu, zesenzestig

    jaar later, begrijp ik het ook haast niet meer. Dat komt doordat

    wij in een vrij en democratisch land leven. Als dezelfde omstandigheden

    zich opnieuw voordeden, zou het weer kunnen gebeuren.”

    Dov Nasch was veertien toen hij met zijn moeder, zijn jongste broer

    Emil en drie zussen vanuit Hongarije naar het vernietigingskamp

    Auschwitz-Birkenau werd gedeporteerd. Onmiddellijk bij aankomst

    werd hij van zijn moeder en broer gescheiden. Zij gingen

    rechtstreeks naar de gaskamer, de drie zussen naar een werkkamp.

    Dov zou als jonge knaap vier maanden in deze hel overleven.

    ‘’Ik was geen held, slechts een bange jongen van veertien. Toen bij

    de eerste selectie een Duitse officier mijn leeftijd vroeg antwoordde

    ik in een opwelling “Ik ben 16”. Eén kleine leugen besliste over het

    verdere verloop van mijn leven.

    Om de zoveel dagen komt de doodsdokter Josef Mengele langs en

    wijst de zwakste jongeren aan. Al mijn leeftijdsgenoten werden naar

    de gaskamers gestuurd.

    Een apotheker die familie van mij was, heeft mij ten slotte geholpen.

    Dankzij hem heb ik aan Josef Mengele kunnen ontsnappen. Ik

    ben op transport gezet naar Gleiwitz in Polen, om er te werken voor

    ING-Farben, een bedrijf dat nog steeds bestaat. Het was heel hard

    werk, cementzakken van wagons afladen.

    Maar alles was beter dan die hel. Als ik in Auschwitz was gebleven,

    had ik het niet overleefd.’’ Auschwitz is door het Russische leger bevrijd

    in januari 1945. Dov komt pas halfweg april vrij na een dodenmars

    vanuit het in Zuid-Duitsland gelegen Flossenburg, waar hij

    nog drie vreselijke maanden doormaakte.

    In 1945 werd hij, eerder toevallig, door de Amerikanen bevrijd in

    Stamsried. Hij zou zijn vaderland nooit terugzien.

    In 1962 huwde hij met de Antwerpse Charlotte Riff. Charlotte is

    tijdens de oorlog met haar familie naar Frankrijk gevlucht , ondergedoken

    en dan naar Zwitserland overgesmokkeld.

    “Maar vergeleken met Dov ben ik een geluksvogel’’, zegt Charlotte.

    “Mijn enige oorlogserfenis is het Duits waarin ik denk en droom, en

    dat ik ook met Dov spreek. Soms schaam ik mij er een beetje voor.’’

    Zij wonen nog steeds in Antwerpen.

    Zij hebben twee kinderen Ronny en Judith en nu acht kleinkinderen,

    die in Amerika en Israël wonen. Regelmatig moet Dov terugdenken

    aan de verschrikkingen die hij in de concentratiekampen

    meemaakte. Nog steeds heeft hij last van angstaanvallen en nachtmerries.

    De geur van chloor of ontsmetting maakt hem misselijk. Bij

    elk kappersbezoek komt de angst terug voor de pijn die hij voelde

    toen hij in Auschwitz werd kaalgeschoren. Als hij een mooie villa

    ziet, kijkt hij eerst naar de schouw. “Je kunt je er nooit helemaal van

    bevrijden.”

    Toch staat hij positief in het leven en heeft een groot geloof en vertrouwen

    in God. Het feit dat hij Auschwitz overleefde, zo zegt hij,

    gaf hem de plicht om namens de zes miljoen vermoorde Joden een

    getuige te zijn.

    Voor Dov is het zo helder als wat: antisemitisme - haat tegen Joden

    - is iets van alle tijden. Het kan alleen bestreden worden met goed

    onderwijs over de Holocaust (Shoah). Dov heeft onlangs zijn zoon

    Ronny en zijn kleindochter Oriah naar Auschwitz gebracht om hen

    zijn persoonlijke verhaal te vertellen. Nog nooit eerder had hij hen

    over zijn persoonlijke ervaringen tijdens de Shoah verteld.

    Deze tragische gebeurtenissen uit het leven van Dov Nasch vormen

    het onderwerp van het boek “Bewaar altijd een stukje brood” dat

    Patricia De Landtsheer in 2001 schreef. Er is nu een heruitgave van

    het boek waarin de nieuwe gegevens die Dov tijdens de afgelopen

    tien jaar kon achterhalen, opgenomen werden.

    Een aangrijpend verhaal dat niet alleen gaat over dood, maar vooral

    over het leven. Een verhaal van verlangen naar vrede.

    “Verdraagzaamheid is het belangrijkste wat er bestaat. Iedereen heeft

    recht op een eigen plek waarin men zijn geloof en een bepaalde

    manier van leven zelf mag kiezen. Vrijheid en verdraagzaamheid zijn

    twee begrippen waarvoor de volgende generaties zorg moeten dragen

    en die ze moeten beschermen.”

    Een absolute aanrader.

    u

    Door C.S.

    Centrale Magazine


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    06-11-2012, 17:06 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.recensie Bewaar altijd een stukje brood van P. De Landtsheer

     

    Thierry Deleu

    AANGRIJPEND GETUIGENISVERHAAL DAT DE LEZER EEN GEWETEN SCHOPT!
    Op 6 juni 1944, toen in Normandië de invasie be¬gon, barstte voor de Hongaarse Joodse jongen Dov Nasch de hel van de Tweede Wereldoorlog los. Samen met zijn moeder, drie zussen en zijn jongste broertje Emil werd hij vanuit zijn geboorteplaats Nové-Zamky (toen Ersekujvar) gedeporteerd naar Auschwitz (Oswiecim) in Po¬len. De reis duurde drie dagen en drie nachten.

    Bij zijn deportatie was hij veertien jaar. Een jaar later, tijdens een dodenmars, werd hij toevallig door het Amerikaanse leger bevrijd. Toen pas zou hij beseffen wat de Naziterreur had aangericht. De helft van zijn familie werd uitgeroeid. Na een lange periode van stilzwijgen vond hij eindelijk de moed om over zijn gevangenisperiode te praten, ook met zijn naaste fa-milieleden. Dovs getuigenis werd een eerste keer uit¬gegeven in 2001, voor jongeren. De periode die hij als jongen doorbracht in de kampen liet hem echter niet los. Hij bleef zoeken naar zijn moeder en zijn broertje, maar ook naar mensen die met hem in de kampen Auschwitz-Birkenau, Gleiwitz II en Flossenburg waren geweest. Bij een herdenking in Duitsland ontmoette hij voor de eerste keer een medegevangene, drie plaatsen verder op de Appelplatz. Eindelijk konden zij elkaar in de armen sluiten.

    Ondertussen is er tien jaar verstreken sinds het verschijnen van de eerste versie van Bewaar al-tijd een stukje brood. Aan de herwerkte versie wer¬den gegevens toegevoegd. Dov hield ondertussen honderden lezingen in scholen en gespecialiseerde verenigingen. Bewaar altijd een stukje brood blijft een uniek getuigenisdocument over een periode in de geschiedenis die nooit mag worden vergeten.

    Patricia De Landtsheer verwerkte de herinneringen van Dov Nasch aan de gruwelijkste tijd uit zijn leven in een gevoelig boek.

    In het 'Nawoord van de auteur' schrijft zij: "Wegens zijn veelvuldige ontmoetingen met Dr. Men¬gele, de Engel des Doods, tijdens de selecties voor de gaskamer waaraan de veertienjarige Dov Nasch wonderlijk ontsnapte, en als familiaal¬-raciaal gedeporteerde, geeft dit getuigenisverhaal een uniek beeld weer van wat er zich in het laatste jaar van Nazi-Duitsland afspeelde. Bevreemdend blijft voor mij het feit dat Dov, samen met zijn familie, op 6 juni 1944, de dag dat in Normandië de grote invasie begon, gedeporteerd werd naar Auschwitz-Birkenau.
    Na honderden lezingen in alle onderwijsnetten Dov nog steeds zijn taak als getuige niet opgegeven. De laatste jaren heeft hij het echter steeds moeilijker om emotioneel overeind te blijven tijdens het afleggen van zijn getuigenis. Daarom is het belangrijk derge¬lijke getuigenisverhalen, die betrekking hebben op iedereen die met deze gruwel werd geconfronteerd, opnieuw uit te geven. Dat is onze taak als medemens.
    De zoektocht van een overlevende van de Holocaust stopt nooit. Ik dank Dov uit het diepste van mijn hart voor zijn jarenlange onvoorwaardelijke vriendschap en vertrou¬wen, waardoor ik zijn wereld mocht leren kennen. De trieste, grimmige wereld van toen, waar hij als jongen alles verloor wat een kind kan verliezen, maar ook een wereld van moed, vriendschap en harmonie na zijn kampleven."

    In het tweede deel van het boek beschrijft Patricia De Landtsheer hoe zij en Dov tegenover elkaar zitten. Zijn vrouw, Charlotte, schenkt koffie in en biedt zelfgebakken cake aan.
    "Buiten regent het. Ik kijk naar Dov en denk na over wat hij mij allemaal heeft verteld. Een droge klik van de taperecorder zegt mij dat de zevende tape is volgepraat. Vlug doe ik er een nieuwe band in en druk op de knop. Nummer acht is klaar."
    In dit tweede deel vertelt Dov wat er met hem is gebeurd na de bevrijding.
    Eerst kwam hij terecht in de villa van de burgemeester in Regensburg. Na één week verhuisde hij naar een klooster in Indesdorf. Daar was Dov samen met tweehonderd andere jongens. Begin oktober kwam het bericht dat zij naar Engeland konden vertrekken. Via Southampton kwamen zij aan in Manchester. In Engeland werden de bevrijde kinderen opgedeeld in niet-gelovigen, mindergelovigen en gelovigen en in kindertehuizen onder gebracht. Na twee jaar Engeland vertrekt Dov naar Palestina. Daar leert hij zijn vrouw, Charlotte, kennen en gaat met haar mee naar Antwerpen. Zij krijgen twee kinderen en hebben nu acht kleinkindjes.
    "Boven de stad breekt de zon door."
    Deel drie bevat foto's en archiefmateriaal van Dov Nasch.

    Hoe zwaar getraumatiseerd is iemand als hij pas na vijftig jaar zijn stilzwijgen kan verbreken en over een bepaalde periode uit zijn leven kan praten? Dov Nasch weet hier alles van. Wat hij daar mee¬maakte, was te afschuwelijk voor woorden.
    Nog dagelijks kampt hij als 80-jarige man met angstaanvallen. Toch is er een kentering in zijn denken gekomen. Daar getuigt het boek Bewaar altijd een stukje brood van. Het is zijn persoonlijk getuigenis, opgetekend door Patricia De Landtsheer.
    In onop¬gesmukte taal vertelt Nasch zijn relaas. Eenvoudig en helder, openhartig en aangrijpend. Je hoort hem als het ware hardop praten, zoekend naar de juiste woorden voor de meest onmenselijke gebeurtenissen.
    Hoe kan een jonge tiener dit overleven? Door een stukje brood. Al was het zwart met hout en zaagsel. Dov bewaarde altijd een stukje brood in zijn jasje, om hem een reden te geven te blijven leven. Hij wil nu een stem zijn voor degenen die geen stem meer hebben en getuigen voor degenen die vermoord zijn.

    Het boek is een aangrijpend verhaal van één van de jongste overlevenden van de Holocaust. Bij aankomst in Auschwitz-Birkenau werd hij onmiddellijk van zijn moeder en broer gescheiden. Zij gingen rechtstreeks naar de gaskamer, de drie zussen naar een werkkamp. Dov zou acht maanden in deze hel overleven, van daar ging het naar Gleiwitz II (een bijkamp van Auschwitz) en vervolgens naar Flossenburg (Duitsland), waar hij de grootste gruwel onderging. In 1945 werd hij door de Amerikanen bevrijd in Stamsried.
    In 1962 huwde hij met de Antwerpse Jodin Charlotte. Dov woont nog altijd in Antwerpen. Auteur Patricia De Landtsheer schreef zijn verhaal voor jongeren in 2001. Deze heruitgave bevat nieuwe gegevens die Dov in de loop van tien jaar kon achterhalen en wordt nu ook voor de volwassenen aangeboden. Een uniek getuigenisdocument over één van de gruwelijkste periodes uit de geschiedenis.

    De schrijfster, Patricia De Landtsheer werd geboren in Dendermonde op 7 februari 1952. Na haar humaniorastudies ging ze bestuurssecretariaat studeren. Eigenlijk wilde ze lerares worden, maar door omstandigheden werd ze een beetje op een zijspoor gezet. Nu geeft ze jaarlijks heel wat schoollezingen. Zo is haar wens om voor een klas te staan toch nog in vervulling gegaan.

    In haar boek getuigt zij hoe mensen zich in het prikkeldraad wierpen, dat onder stroom stond. Ze werden ook wekelijks geschoren. Dat veroorzaakte snijwonden. Door het weinige eten dat Dov kreeg, was hij erg verzwakt en vermagerd. Samen met honderd Joden werd hij naar het werkkamp Gleiwitz II gebracht. Daar moest hij heel hard werken en kreeg bijna niets te eten, maar de gedachte dat het geen vernietigingskamp was, deed hem goed. Maar vanuit Gleiwitz II werden zij geëvacueerd naar Flossenburg, omdat het Russische leger steeds dichterbij kwam. Tijdens de deportatie met de trein naar Flossenburg komt Benny om van de kou. Hij was een vriend van Dov. Ook werd de trein beschoten door een Engelse Spitfire. Na lang wachten op reparatie van de locomotief konden ze verder. Onderweg naar Flossenburg hing er een grimmige sfeer: gebombardeerde steden en dichte mist.
    Het kamp was een grote ramp. Het was vies, grauw, en eng. Ook de bewaking was strenger dan in de ander kampen. In de houten blokken waar de gevangenen sliepen, waren geen bedden. Naarmate de tijd voorbijvloog, kwam het Russische leger dichter bij en moesten ze weer naar een ander kamp, Dachau.
    Een jaar later, op weg van Flossenburg naar Dachau, was opeens de bewaking weg. Ze wisten niet precies wat ze moesten doen. Een groep wilde in het bos blijven en de ander groep ging naar het dorpje Stamsried. Dov ging mee naar het dorpje. Later bleek dat hij door het Amerikaanse leger bevrijd was. Toen pas zou hij beseffen wat de Naziterreur had aangericht: de helft van zijn familie was uitgeroeid.

    Bewaar altijd een stukje brood speelt zich af van het voorjaar in 1944 tot en met de zomer in 1945. Op 2 april 1944 moest het gezin dichter in het stadscentrum gaan wonen, om op 11 juni te worden gedeporteerd. In de winter van '44-'45 wordt Dov naar Flossenburg gebracht. In het voorjaar wordt hij bevrijd en in de zomer reist hij naar een opvang in Engeland.

    De familie van Dov Nasch bestond uit moeder en vader, die in het begin van de oorlog naar een werkkamp wordt gebracht, uit Izahak, zijn oudere broer die met vader mee moest, drie zusjes, Miri, Frida en Elza en kleine broer Emil.

    Dov speelde graag met zijn vrienden voetbal op het grasveld voor de synagoge. Iedere keer dat in de kampen aan thuis denkt, denkt hij ook aan het voetballen met zijn vrienden. Dov heeft een goed doorzettingsvermogen. Hij overleeft het werkkamp Gleiwitz II op weinig eten en koud weer. Hij is ook sociaalvaardig: hij maakt vlug nieuwe vrienden. Hij blijft ook zijn hele gevangenschap hoopvol: hij wil en zal het overleven. Om daarna te kunnen getuigen.

    De titel Bewaar altijd een stukje brood is een allusie op het stukje brood dat hij bewaart in zijn jaszak. Wat hem een goed gevoel geeft. Hij bewaart het stukje voor later.
    Een aangrijpend en goed geschreven getuigenisverhaal van de hand van Patricia De Landtsheer.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    06-11-2012, 16:56 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    08-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bird Project, L'oiseau qui vole sans ailes

    Nieuwsflash (7 oktober 2012):

     

    Werk mee aan het 'World-Wide-Bird-Art-Project' dat door Ed Hanssen uit Nederland in juni 2012 op facebook werd gestart en tot doel heeft kunstenaars over de grenzen heen elkaar de hand te laten reiken onder de vorm van een kunstbijdrage. Het was de bedoeling dat 'Bird' op dezelfde dag zou worden voltooid (7 oktober 2012), daarna gefilmd of gefotografeerd en samen met de andere deelnemers worden doorgestuurd langs facebook, Youtube edm. Op dat moment begon 'Bird' zijn reis rond de wereld. Er waren een 38-tal landen ingeschreven.

     

    Wat heeft dit nu met de kunstvrienden van Kunsten-en Literaire taverne De Kleine Notelaar te maken? Vermits het thema van gedichtendag 2013 Muziek is koppel ik als coördinator dit thema aan het project ‘Bird’, dat later een vervolg zal kennen tijdens de Poëziezomer van 2013.

     

    Mijn persoonlijke interpretatie van dit project wordt een woordvogel die de vrede uitdraagt. Ik vind Ed's initiatief bijzonder geslaagd en wil hier dan ook zoveel mogelijk aan meewerken, maar zoals jullie weten deel ik dit graag met anderen, met jullie collega-kunstenaars bijvoorbeeld, zodat het project nóg waardevoller wordt en nóg meer betekenis krijgt.

     

    Mocht het ooit lukken dat onenigheid en oorlog tussen de verschillende landen, waarbij kinderen en onschuldige burgers elke dag het slachtoffer worden, hierdoor zou worden gestopt, ik was een gelukkig mens. Een utopie? Mogelijk, maar het tegenovergestelde is ook mogelijk. Misschien kunnen wij onze woordvogel zo ver laten vliegen tot alle onvrede tussen de volkeren is uitgeroeid. Hoop doet leven, zegt het spreekwoord, en daar ben ik alvast rotsvast van overtuigd.

     

    Met poëtische groet,

     

    Patricia De Landtsheer - coördinator

    www.dekleinenotelaar.be of www.patriciadelandtsheer.be of www.bloggen.be/patricia52

     

    Oproep: Bijdragen poëzie, onder het motto ‘Bird’, l’oiseau qui vole sans ailes (of de woordvogel waarvan sprake hierboven, een metafoor op de dichter, de schrijver, die het woord en zijn taal uitdraagt tot verbetering van de wereld waarbij vooral dialoog tussen de volkeren centraal staat en zou moeten leiden tot een vredevoller bestaan. Bird staat voor: tegen oorlog en geweld, voor vrede).

     

    De poëtische inzendingen worden verwacht ten laatste op 15 december 2012. Het betreft max. één gedicht, niet langer dan 30 regels dat nog niet verschenen is in boekvorm, tijdschriften, langs poëzieroutes of facebook, in blogs of op websites. De mooiste bijdrage wordt later verder gebruikt en in samenspraak met de auteur verwerkt naar de poëziezomer 2013 toe (Notelaarse Kunst- en Poëziedagen) en zal opnieuw worden opgenomen in een bloemlezing. De gedichten worden in het Algemeen Nederlands geschreven. Vertaling ervan is toegelaten, maar moet samen met het Nederlandstalig gedicht worden aangeboden. Afmeting: het gedicht moet in een A5-formaat passen (voor de bloemlezing) en in Times New Roman 11 (interlinie enkel) worden toegestuurd aan landtsheer@yahoo.com. Korte gedichten liefst met interlinie anderhalf. Verdere info ivm bloemlezing en activiteiten hieraan verbonden volgt later.

     

    Patricia De Landtsheer - coördinator


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    08-10-2012, 00:23 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    28-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Recensie: Auschwitz 13917, Mirjam Blits door Patricia De Landtsheer

    Recensie : Auschwitz 13917 Hoe ik de Duitse concentratiekampen overleefde, Mirjam Blits, uitg. Just Publichers 2012, © Erven Mirjam Blits, © voorwoord Jeroen Krabbé.

    ***

    Jéroen Krabbé schrijft in zijn voorwoord over zijn tante Mirjam met een groot respect, maar ook met een zekere humor, al behoort dit dan meestal tot ‘wrange humor’.

    Een bedoeling? Waarschijnlijk wel, zoals bij velen trouwens het geval was. Ook dat behoort tot een vorm van overleven voor hen die de Holocaust ondergingen.

    ***

    Tante Mirjam stak trots haar arm met het blauwe kampcijfer in de hoogte en vroeg of het nog duidelijk zichtbaar was. Die nacht stierf ze. Op die manier beëindigt Jeroen Krabbé zijn korte, maar krachtige en met liefde doorweven voorwoord over zijn tante, (…)die voor hem een exceptionele vrouw was, zeer goed verzorgd, elegant, bruisend van levensplezier, vaak hard lachend, vol levenswijsheden, immer opgewekt en kettingrokend. Ze vermaakte mijn jongste zoon met lieve, spannende verhalen en aparte trucjes, zoals een poppetje vouwen van een zakdoek (…) einde citaat. Het voorwoord: niet meer of minder, maar overduidelijk in zijn eenvoud, zonder franje of misplaatste ‘tristesse’, maar daardoor juist des te raker.

    Toch zou je nooit kunnen vermoeden dat zich achter de goedlachse, levensbruisende vrouw een kapotgeslagen ziel verschool. Mirjam Blits (1916-2004)werd op de avond van 25 februari 1943 samen met haar man Eddy door de Sicherheitsdienst van haar bed gelicht. Ook haar ouders , en haar ganse familie werden gedeporteerd. Ruim twee jaar later keerde Mirjam naar Amsterdam terug, maar vond er niemand meer. Haar ganse familie kwam in de gaskamers om.

    Moederziel alleen en in grote eenzaamheid greep zij naar pen en papier en schreef zij haar kampverhaal neer. Zij herbeleefde alles, haar beulen kregen opnieuw een gezicht en stonden dreigend voor haar. Pas als ze haar hele verhaal van zich had afgeschreven kon ze eindelijk berusten.

    ***

    Haar manuscript belandde bij het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie. De lectoren waren diep geschokt over wat ze te lezen kregen: het levensverhaal van een jonge vrouw in de bloei van haar leven, pas gehuwd, maar van dag op dag alleen en verlaten. Gelukkig had zij op dat ogenblik nog geen kinderen, want dat zou een nog grotere ramp voor haar hebben betekend.

    Bijna chronologisch en met een strenge nauwgezetheid schrijft zij haar verhaal neer in een eenvoudige en duidelijke taal die iedereen kan begrijpen. In deze getuigenis geen hoogdravende en met zware emotionaliteit beladen zinnen zoals je dit in vele persoonlijke getuigenissen over de Holocaust terugvindt en die daardoor soms bombastisch en beladen overkomen.

    Nóg in tegenstelling tot vele andere getuigenisverhalen ademt het boek een grote oprechtheid waardoor het naar de keel grijpt en de lezer met een beklemmend gevoel achterlaat. Mirjam Blits gaat niets uit de weg. Zij getuigt in één adem over het leven in het kamp. De handelingen van haar belagers, die zij onbevreesd in de ogen kijkt, verwoordt zij in een soms harde, meedogenloze taal en op het ironische af. Maar boven alles blijft zij eerlijk zelfs als het over haar eigen rasgenoten gaat: soms waren de Duitse bewakers milder dan de eigen kapo’s.

    De getuigenis van Mirjam laat ons niet alleen de gruwelijkheid zien van iets dat wij nimmer mogen vergeten, maar toont ons ook de kracht van een onverzettelijke geest die onder geen voorwaarde het gevoel van eigenwaarde en humor wil verliezen.

    Opmerkelijk en voor zuurstof zorgend zijn de talrijke hilarische taferelen die zich soms temidden van de gruwel afspeelden en die ervoor zorgden dat zelfs in de donkerste momenten het ‘verlossingslicht’ bleef branden.

    Auschwitz 13917, Hoe ik de Duitse concentratiekampen overleefde, is een uniek tijdsdocument dat in elke historische bibliotheek zou moeten aanwezig zijn. Geen literaire hoogvlieger, maar groot in zijn eenvoud en oprechtheid. Een aanrader.

    Patricia De Landtsheer

    www.patriciadelandtsheer.be


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    28-03-2012, 00:39 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    05-10-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.recensie

    BERTHE MORISOT, EEN VROUW, EEN MYSTERIE:

    EEN MEESTERLIJKE BIOGRAFIE IN DICHTVORM

    Wie is Berthe Morisot? Een vrouw, een mysterie. Geboren in Bourges (1841) en overleden in Parijs (1895) Dé vrouw tussen de impressionisten over wie veel is geschreven, maar gedichten over haar en haar werk ontbraken tot nu. In een ogenschijn­lijk eenvoudige en filmische taal geeft Ina Stabergh met deze bundel het leven van deze mysterieuze figuur gestalte.

    De bundel is een poëtische evocatie van Morisot's leven en werk waarbij elk gedicht een verhaal op zich vormt.

    Morisot wist zich met haar schilderijen een weg te banen in een mannenbastion. Na haar dood nam haar roem sterk toe, ook doordat ze werd ontdekt door de feministen.

    Ina Stabergh publiceert sinds 1981 proza. In 1983 debuteerde zij met poëzie in literaire en andere tijdschriften. Haar werk werd vaak bekroond en vertaald. Verscheidene gedichten werden getoonzet en meerdere keren uitgevoerd door bekende koren en dirigenten.

    In 2006 werd zij officieel aangesteld als stadsdich­ter van Diest en eerste stadsdichteres van Vlaande­ren. In 2008 vierde zij haar 25-jarig jubileum als dichter met de publicatie Verwondering, waarin de 75 mooiste gedichten uit negen bundels werden gebloemleesd door dichter Henk van Zuiden. In 2009 werd zij aangesteld tot eerste Hagelanddich­ter en verscheen haar bundel Darwin en ik.

    Ina Stabergh - en ik weet dat ik in herhaling verval, - is één van de betere dichters in Vlaanderen. Om velerlei redenen.

    Primo: zij schrijft aansprekende poëzie. Zij laboreert: zij zoekt de grenzen van de poëzie af, wat zoveel betekent als: zij zoekt de grenzen van haar zelf af, om te zien hoe ver haar vrijheid reikt. Zij herschept chaos. Zij kan afstand nemen en kritisch toekijken op wie zij is en wat zij schrijft.

    Haar poëzie is ad rem: er is spanning, vraagstelling, flexibele vormgeving, engagement.

    Secundo: zij beheerst een breed woordlandschap. Uit alles wat zij tot nu toe schreef, spreekt de liefde voor het leven. Het leven in al zijn facetten. Weinigen weten dit zo trefzeker te verwoorden.

    Dichter en ‘bedicht personage’ volgen een parallel spoor en trekken zich aan elkaar op, bewegen zich binnen eenzelfde spanningveld. En dit is kunst: je eigen weg zoeken, je positioneren, gedreven een eigen spoor trekken en in dat spoor loopt ook het personage dat je portretteert.

    In mijn vorige recensies heb ik dit fenomeen een ‘tweesporenverhaal’ genoemd. Vorm en inhoud zijn één.

    Tertio: Stabergh geeft een eigen interpretatie van en een eigen dimensie aan haar personage. Zij gebruikt de passende ingrediënten, zoals verlangen, hunker, illusie, droom, sympathie, bezorgdheid. De wereld die zij ‘bedicht’ (lees: verbeeldt) is nooit fake.

    Drie redenen - en straks noem ik er nog enkele op - om deze nieuwe bundel aan te prijzen. Stabergh verleidt de lezer: ofwel dromen zij beiden en ontsnappen zo aan de werkelijkheid, ofwel zien zij het leven als een spel, entertainment. En dat alles gebeurt in slow motion. Zij vernevelt haar ambachtelijkheid. Dat is alleen bij grote dichters een feit. Misschien is dit een vierde reden om haar poëzie de hemel in te prijzen: zij dicht loepzuiver, soms rakelings langs het sentiment.

    Ina Stabergh trekt de lezer in haar dichterlijke ruimte, je kunt ook zeggen: zij creëert een intieme ruimte waarin Berthe Morisot, vrouw is en mysterie. Zij slaat een brug tussen toen en nu, verleden en heden, tussen droom en werkelijkheid, tussen orde en chaos, tussen berekening en sentiment.

    Haar poëzie heeft een omsluierd meditatief karakter, waarin zij iedere keer een nieuwe wereld bouwt met overgeleverde bouwstenen. Zij is schepper.

    Het is niet toevallig dat de bundel begint met het gedicht “Hoe alles begon”.

    Het gedicht is een synthese van haar poëzie: sober, universeel, met een licht sensuele ondertoon.

    In de pauze (schiep God)

    een vrouw.

    (p. 11)

    Nadat God de maatschappelijke ranking heeft geduid, begint de sprookjesvertelster haar verhaal over zeven mannen/ en een vrouw/in hun atelier. De vrouw heet Berthe Morisot. Eén vrouw tussen een dozijn impressionisten in de tweede helft van de 19de eeuw. De vrouw, sinds mensenheugenis schildersmodel of hoogstens minnares, is thans schilder onder de schilders.

    De schilder heeft haar veertien keer/op doek gelegd. Zij is de vrouw in profiel, de vrouw met de bonten mof, ( p. 14). De schilder heeft handen als penselen (p. 15). De vrouw is zijn muze.

    En dan ineens komt Morisot het mannenbastion ‘treiteren’.

    Perfectie

    Niets aan haar was kenmerkend klassiek

    en romantiek paste niet bij haar ogen

    Alleen heftigheid was haar deel

    en groter dan haar uithoudingsvermogen.

    (p. 17)

    In het tweede deel Een stap in de wereld schetst Stabergh de wereld van Morisot, haar tijd, haar jeugd, haar zoektocht van atelier naar atelier (p. 27), haar ontmoeting met de vier musketiers: met puntbaard, met de baard van een kerstman, de mopperaar en de dichter (p. 27). Hun eerste tentoonstelling:

    Niet in het Louvre maar in de eigen Salon

    barsten sommigen in lachen uit

    om al die korte streepjes op doek

    waaronder schilders hun naam hebben gezet.

    Bomen, lucht van verse koude boter

    en vrouwenhuid in schimmelkleur

    als je niet oppast komen de figuren

    uit hun kader gestapt recht in je gezicht.

    (p. 28)

    Het derde deel gaat over een vrouw aan de zijlijn (p. 31): Berthe Morisot, geboren in Bourges, eerst verleidelijk (als meisje), dan muze en pas jaren later werd zij/als een van hen aanvaard (p. 31).

    Zij schildert een park met/paarden en hun ruiters/en vogels die fluiten en kwam onder de invloed van Fragonard: het licht en het sensuele (p. 33).

    “Evenwaardig” (p. 34) vindt zij antwoorden op vele vragen, maar komt zichzelf nog elke dag tegen:

    Jij ziet me

    telkens nieuw: glashelder, vurig en soms wild,

    ondoorzichtig en stil. Ik ben een spiegel.

    Alleen ik kom mezelf nog tegen, alleen ik weet

    dat ik in wezen niet verander.

    (p. 35)

    Ina Stabergh schrijft op het eerste gezicht toegankelijke poëzie, elegant, rustig, maar soms moet je horden lopen naar de meet. Hierdoor wekt zij een groot gevoel van suspense op: zij geeft aan een schijnbare ‘nuchtere’ beschrijving een onbestemd gevoel voor drama, om een sfeer van melancholie te creëren.

    Deze gedichten vragen om aandacht voor het afwezige, het perifere, voor de sporen van een boeiende, maar mysterieuze vrouw. Stabergh spiegelt zich aan Morisot, zodat zij haar eigen onvolkomenheden herkent en verbetert. Zij neemt dezelfde houding aan als de schilderes. Het is een literair bijzonder geslaagde vorm van escapisme.

    Even terug naar de inhoud.

    In het vierde deel Groeien beschrijft de dichteres de geleidelijke opgang van Morisot. Eigenlijk kan ik dat beter duiden als een aanvaarding van haar ‘uitzonderlijke’ plaats onder de impressionisten. ‘Uitzonderlijk’, omdat haar een ‘afgemeten’ ruimte wordt gegund als vrouw en als schilder.

    Zij schildert de moeder die hapert en leest, of moeder en kind die wachten tot het volgende orgasme, of hoe zij met engelenvleugels/gehurkt op een jongen wacht, of verstoppertje speelt, of hoe zij pubert en zich opschikt met een snoer van parels/naast een zoenvlek (p. 40 en 43).

    Morisot gebruikt de thema’s van de impressionisten, maar haar voorstelling is anders: met zoveel meer rood en groen en zon (p. 45).

    De relatie moeder-dochter beheerst haar privé leven: in gedichten, zoals “De moeder en de vader” (p. 18), “Voorlezen” (p. 39), “De wieg” (p. 40), “Moeder en dochter” (p. 48).

    Zij bezoeken samen Giverny, de twintig kathedralen van Rouen, het impressionisme is voor hen streepjes van woede/streepjes van pijn/streepjes van genot/en in elkaar vervloeien (p. 48).

    Ina Stabergh blijft trouw aan haar eigen manier van poëzieschrijven, ze heeft geen boodschap aan veel uiterlijk vertoon of aan trends in de poëzie, ze laat zich niet beïnvloeden door de smaak van het moment, ze blijft haar eigen koers varen. Zij schrijft in een zuivere en eigen stijl.

    Ook het vijfde en laatste deel van de bundel Berthe Morisot, een vrouw, een mysterie bevestigt mijn analyse: verrassend en origineel, hoe de dichteres het verschrompelen van de tijd oproept, hoe zij leven omarmt tussen geboorte en dood, in deze tussentijd ligt het meisje te kijken/alsof ze iemand verwacht (p. 53), zij ziet op haar gezicht/de wreedheid van het ouder worden (p. 54), zij vraagt zich of zij dan belangrijk is geweest (p. 55). Wanneer zij het einde naderbij voelt komen, sterven ook de ogen/in voor altijd vergeten (p. 56), dan/wordt de stilte een hindernis zonder uitgang./Zonder herkenbaarheid (p. 57).

    “De laatste wil” van Stabergh/Morisot is als de vervulling van hun wensdroom:

    Waar zij in stilte naar had getracht

    gebeurde

    na haar dood.

    De musketiers hingen al haar doeken op.

    Meer dan honderd, een overzicht van haar leven

    een vrouw tussen de impressionisten.

    (p. 60)

    Met Berthe Morisot, een vrouw, een mysterie bevestigt Ina Stabergh nog maar eens haar uitzonderlijk poëtisch vermogen. Zij is zonder overdrijving een van de meest getalenteerde Vlaamse dichters.

    Thierry Deleu

    Ina Stabergh, Berthe Morisot, een vrouw, een mysterie, Uitgeverij De Brouwerij, Maassluis, 2011, ISBN 978 90 78905 39 4


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    05-10-2011, 22:52 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    07-06-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zomaar
    7 juni: Stemdag! Op wie? Voor welke partij?
    Vlug mijn fiets genomen en naar het stemhok gereden waar het allemaal in nog geen twee minuten geklaard was.
    En dan hoor je ze, de kennis van om de hoek of enkele straten verder: Voor de goei gedaan? Wie zijn de goei? Als je elke dag ziet wat er in dit kleine Belgenland, amper een voorschoot groot, gebeurt. Aan elke partij zit een reukje. In elke partij liggen rotte appels voor het rapen. De dans der dwazen zal weer even vlug gepasseerd zijn, als anders. Hopelijk zo vlug mogelijk, want ik heb allang genoeg van al het beloven en niet uitvoeren. Maar ze blijven doorgaan, tot ze aan het gaatje zijn.
    Zielig. Belofte maakt schuld, een spreekwoord met een waarheid als een koe. Maar wie ligt ervan wakker? Alles kan en alles mag de dag van vandaag en als je niet 'modern' genoeg bent, word je sowieso uitgeveegd want dan ben je 'conservatief'.
    Laat ons alsjeblieft niet wakker liggen van de 'zakkenvullers'. Politiek is aan mij niet besteed. Ik doe wat ik moet doen, maar als ze op mijn teen trappen trap ik terug. Zo is dat. Zo heeft men de mens gemaakt.

    De drukte van het stemhok en de kwalijke geurtjes die daar heersen op zo'n dag heb ik vlug achter mij gelaten, want het is 'vaderdag' vandaag. Jammer genoeg moest ik mijn vaderdag op het kerkhof vieren waar ik pake vlug een bezoekje bracht en hem enkele lieve woordjes toefluisterde. Ik weet zeker dat hij me gehoord heeft, ginds ergens tussen de wolken of misschien wel in mijn hart, want waar ligt die hemel eigenlijk verborgen? Voor het 'kotje' waar de twee urnen verenigd staan, heb ik woorden gezegd die wél gemeend zijn en die ik wél kan nakomen. Gelukkig maar. En de politiek: de pot op ermee!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    07-06-2009, 09:56 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    01-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De gruwel kreeg een gezicht...

    (naar aanleiding van de steekpartij in het kinderdagverblijf 'Fabeltjesland' in St Gillis bij Dendermonde).


    Voor hen…

     

    Hun glimlach strooide bloemen

    huppelde wolkjes over het gras

    hun haren dansten

    met hun roze wangen

    zweefden met hen mee

     

    er was geen nee tegen

    twinkelsterren bestand

    ook de pretlichtjes in hun

    ogen speelden mee

    bouwden luchtkastelen dromen

    gingen pootje baden in de zee

     

    er was hun jeugd die zich

    met roze vlinderstrikken tooide

    het licht, de bloemen in hun hoofd

     

    maar dan kwam Wolfje Mens

    zette tanden van verdriet

    in hun roze kinderdromen

    maakte alles stuk

    want hij hield niet van geluk

     

    nu krabben zij gaatjes

    in de wolken

    blazen luchtkastelendromen

    in de roze bomen

    fluisteren woorden

    die geen woorden meer zijn

     

    nu laten zij hun dromen

    vliegen met veters van verdriet

    alsmaar verder in het verschiet

     

    Patricia De Landtsheer.

     

     

    januari 2009.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    01-02-2009, 19:53 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    25-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Prutske
    Er is zoiets als vergankelijkheid. En soms doet het verdomd zeer.
    Prutske, mijn lieve grijze kater van bijna zeventien is niet meer. Een tijdje geleden kreeg hij mondkanker. Ik stond er op hem te verplegen. Wat was hij toch zielig geworden, de schat. Hij had geen pijn, maar voelde zich vies en overbodig, want Pruts was zeer gesteld op hygiëne. Zijn witte halsje en pootjes blonken altijd in de zon, zijn grijze vacht lag altijd in de plooi. Maar de kanker hield hem in zijn greep, deed zijn keeltje dichtslibben zodat hij bijna stikte. Zoiets mag niet. Dus brachten we Prutske naar zijn arts, die hem jaren heeft geholpen.

    Op maandag 22 december hebben we hem laten inslapen. Hij rust nu onder de moerbeiboom achteraan in de tuin waar ook zijn broer Bolleke en onze lieve hond Ploef rusten. In de lente zal hij bloeien, die mooie boom met vreemde kronkeltakken en ik zal voor hen een lied zingen terwijl ik de was ophang. 

    Slaap maar zacht verder, lieve Pruts. We missen je, maar zijn meteen ook blij dat je eindelijk uit je lijden verlost bent. We zeggen niet: 'ach, 't is maar een kat... 't is maar een dier'. Dat zouden we nooit kunnen omdat een dier zo onvoorwaardelijk is, los van alle onrechtvaardigheid in de wereld. Bedankt Pruts voor je jarenlange trouw en vriendschap. Ik zal je heel erg missen, vooral wanneer je op mijn buik kwam slapen als het TV-tijd was.

    Slaap onder de moerbeiboom. Wandel van tijd tot tijd eens van ster naar ster, samen met Ploef en Bol en Putske, maar ook met moeke en pake, die er ook al niet meer zijn.

    Geef ons een knipoog van daarboven.

    Patricia.



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    25-12-2008, 10:09 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    17-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een dag als 'geen' ander...
       Samen met mijn dochter ben ik vandaag naar Gent geweest. Het moest er eens van komen. Te lang heb ik een zieke vader verpleegd, gevoed en te drinken gegeven. Te lang heb ik naast zijn bed gezeten en naar zijn ademhaling geluisterd, angstig voor het moment dat die ademhaling zou stokken. Op 20 november is hij overleden. Hij kon het niet meer zeggen, maar ik weet dat achter zijn gesloten ogen het woord 'eindelijk' geschreven stond. Ik zag het gebeuren bij de verzorging. Zijn ogen waren zijn ogen niet meer. Ik heb vlug zijn hand gepakt en tegen mijn hart gedrukt. Dat was het laatste. Sindsdien heb ik nog niets over hem kunnen schrijven. Het is als lood in mijn hart dat nog niet vloeibaar is. Maar het zal komen, ik weet het. Nu nog niet, ik heb tijd. Ik mis hem. Mijn lieve, oude papa, kameraad van het eerste uur. Ik kan dit gemis nog niet ten volle plaatsen. Nu nog niet, maar het zal komen...

       'Moeke, je moet er eens uit,' zei ze. Dus, samen naar Gent, zoals ik al zei. Feestverlichting, lachende mensen, draaiende paardenmolens, sfeervolle muziek... Lekker gegeten in een Turks restaurant en dan te voet naar het poëziecentrum. Een bezoek aan Gent draait altijd rond boeken én poëzie. We kunnen nu eenmaal niet zonder.

       We sloegen een straat in die we niet kenden. Hoge, oude, gerestaureerde gevels in frisse kleuren. We keken, becommentarieerden, voelden ons gelukkig als twee kinderen, een ouder en een jonger kind. Twee handen op één buik, niet alleen moeder en kind, maar vriendinnen voor het leven.

       Staan we daar plots oog in oog met een jongeman die zegt: 'Excuseer, mag ik jullie iets vragen? Heeft u voor mij 60 cent. Tegen vanavond moet ik 4 euro bij elkaar krijgen om een slaapplaats te kunnen betalen, maar ik heb 60 cent tekort.'

      We kijken elkaar aan, weten niet wat gezegd. 'Weet je wat,' zegt dochterlief, 'neem maar alles'. Waarop ze in haar jaszak graait en om en bij de 2 euro opdiept. Voorzichtig legt ze het stapeltje in zijn uitgestoken hand. Hij bedankt ons hartelijk, er zit een glimlach in zijn ogen. Hij stapt weg. Kijkt zelfs niet naar wat er in zijn hand zit. Plotseling is hij weg. Met hem het licht dat er even was.

    We staan nog altijd op dezelfde plaats en kijken elkaar aan.
    'Begrijp jij nu zoiets?' vraag ik. 'Zestig cent, niets meer, niets minder. Gewoon zestig cent.'

       We vervolgen onze weg. Tellen ondertussen een zestal bedelaars, maar die ene met zijn grote, donkere, maar eerlijke ogen blijft ons bij. 'Het leven zit raar in elkaar,' zeg ik.
       'Dat is waar,' zegt mijn dochter. 'Maar die jongen zal vanavond toch in een bed liggen.'

    Misschien is het niet veel, maar het is tenminste iets. En de hele wereld kun je tenslotte niet helpen.



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    17-12-2008, 00:39 geschreven door Patricia  
    Reacties (1)
    13-09-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voor lieve Ploef

    Zaterdag 13 september 2008. (verjaardag dood van Ploefke, mijn lieve, kleine hond)

     

    (geschreven op 6 sept. 2008 om 21 u. ’s avonds en toegevoegd aan ‘Liefdesbrieven creatief schrijven – ergens blinkt voor hem een sterretje)

     

    Lieve Ploef,

     

    Een jaar ben je er nu niet meer. Om exact te zijn, 13 sept. 2007 om 8.30 ’s morgens, je kopje op mijn knie, blies je letterlijk en figuurlijk je laatste zucht uit. Je ging zo licht als een veertje, je oogjes gebroken, je bijna zestien jaren van onvoorwaardelijke trouw als een – voor even nog – warme klomp aan mijn been gekluisterd.

    En toen, plots, was je er niet meer, of toch…

    Ik luisterde, mijn oor op je borst…

    Ik heb mijn tranen toen op je poot gelegd en werd daar in die ongemakkelijke houding, half weggedoken onder de tafel, hond met jou.

    Je lieve poot, waarmee je soms aan mijn been krabde, of vroeg om een plas te doen, gleed omlaag, bleef daar liggen.

    Ik heb je toen opgepakt, je in de zetel gelegd, en je toegedekt als een kind. Het moést zo. En niemand mocht er om lachen.

    Achteraf hebben we je in een kistje gelegd dat mijn man nog vlug voor je timmerde. Helemaal zoals het hoort. Het moést weer zo. En niemand…

    Samen hebben we je achter in de tuin begraven. Weet je dat nog?

    Ja, je weet het, ik voel dat je het weet.

     

    Je met witte keitjes bedekte plaatsje in de boomgaard, bij de moerbeiboom waaronder enkele kippen scharrelen, licht op in het late zonlicht van deze vreemde septemberavond.

    Ik hang de was op en neurie ondertussen het lied dat ik altijd zing als ik langs de stroom naar Vlassenbroek fiets:

     

    Ploefke ikke en gij

    We zijn er geren bij

    We hebben gene schrik

    Van de grote stouterik

     

    Ploefke ikke en gij

    We zijn er geren bij

    We zullen na de noen

    Nog een toereke doen

     

    Je loopt altijd voor me uit, klein en zwart, je buikje rond en zwaar van de kankercellen die je lever verteren, je op en neer wippende flapoortjes als twee kleine vliegtuigvleugels dansend in de wind.

     

    Je was en bent nog steeds de liefste hond die iemand zich wensen kan. Eigenwijs, nukkig soms, toehappend als iets niet ‘in je kraam paste’, maar oneindig trouw en echt.

    Daarom deze brief aan jou, ginds in de hondenhemel als die al mag bestaan.

     

    Is het toegelaten dat ik het vandaag zo moeilijk heb? Dat ik zo triest ben om je afwezigheid? Dat ik je voel tot in de engste hoek van mijn lijf. Zou het iets te maken hebben met dat ‘hond worden met jou’ en de tijd die terugkeert en zich wentelt in de herinnering aan een ogenblik, een intens moment dat als een afdruk op netvlies achterblijft?

     

    Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik aan je denk, je mis, je nog eens in mijn armen zou willen nemen en je een lieve zoen geven.

     

    Laat me maar met je meestappen tot waar de horizon geen horizon meer is maar een baken, een warm beschuttend nest waar we beiden in wegkruipen en ons met de met sterren bezaaide hemel laten toedekken.

     

    Dag Ploef…

     

    Patricia


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    13-09-2008, 00:00 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    25-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De zoete zucht der dingen
    De zoete zucht der dingen, mijn debuutdichtbundel
      

    Over de bundel:

    In zijn inleiding schrijft essayist Erik Vermeulen dat mensen en de natuur centraal staan in de gedichten van Patricia De Landtsheer. Vaak gaan ze in een en hetzelfde gedicht hand in hand. Mens en natuur, steden én gedichten…Alles situeert zich in de Tijd. De mens beseft wat de tijd in se is en is er soms bang voor, zoals in het vers:

    ‘Wij zijn tijdvreters met bange blik volgen we het aureool van de zon’.

    In de gedichten krijgt alles een plaats, zelfs de terreur. Met dit poëziedebuut bewijst Patricia ruimschoots een kritisch waarnemer te zijn van de dingen zoals zij op haar afkomen en zoals zij ze ervaart. De stilte die tot het laatste gedicht aanwezig blijft, zalft en heelt en laat ons met een zoete zucht achter.

    Berghmans Uitgevers
    I
    LLUSTRATIE : MARIJKE MEERSMAN
    FOTOGRAFI E: PAUL DE MALSCHE


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    25-04-2008, 22:02 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    24-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag

    Pasen!!!

    Zonneschijn, klokkengelui, geritsel, geroezemoes, gezoem, geklots...

    Ik stapte met mijn Ploef, heerlijke, kleine straathond (nu bijna zes maanden overleden) over de dijk. Bezocht elk plaatsje waar ik met hem had gelopen. Geen boom bleef gespaard voor zijn machtig waterstraalobject, geen grasspriet die hij niet heeft ondergesproeid.

    Ach Ploef, wat mis ik je. Hoe graag zou ik je in mijn armen houden, je knuffelen, je met mijn liefde overstelpen tot je bijna geen adem meer hebt. Jij, die me telkenmale tot de orders riep als ik het weer maar eens niet meer zag zitten. En ja, wat zal ik zeggen, nu zie ik het minder en minder zitten en er is geen Ploef, geen hompje hond dat zegt: 'Kop op meid, hier is het leven en jij moet erdoor. Kijk naar mij, blaf desnoods, maar leef! Verhef dat hoofd van jou ook al doet het verdomd pijn en lijkt de wereld op zijn kop te staan!'

    Toen zag ik hem verdwijnen in de nevels boven de stroom. Het deed me zowaar aan de styx denken. Maar er was geen styx te bekennen, gelukkig. Enkel Ploef en moeder. Hij leidde haar veilig naar de overkant. Zonder mijn Ploef, mijn zielig hoopje hond aan het eind van zijn leven, zou zij er toch nooit geraken, dement als ze was voor ze tenslotte stierf, maar hij, ho maar, hij reikte haar zijn poot en ...

    Ik heb je daar in mijn hart gesloten, je gevoeld met alles wat aan en in je is, een homp, een klomp, een bundel liefde waar jij met mama middenin zit. Nu draag ik je overal mee en laat je nooit meer los.

    Was dit Pasen? vraag ik me nu af terwijl ik dit schrijf. Natuurlijk, want Pasen is leven... met Ploef en mama.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    24-03-2008, 01:58 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    10-02-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ik hoorde een vogel

        Vreemd soms hoe indrukken zich vermengen met gevoelens, maar hier aan mijn kleine Notelaar in Vlassenbroek, thuishaven voor gelukkige, ongelukkige, nog niet aangekomen, maar ook reeds gestrande zielen, is zoiets niet zo vreemd. Tenminste, dat denk ik.


        Ik parkeerde mijn karretje naast de vijver, stapte geruisloos - bijna vanwege de kiezels want de stilte was hoorbaar - naar de voordeur, stak de sleutel in het slot - klik, klik - opende, ging zitten, keek naar het kleine raam waar mijn boom is verdwenen en hoorde het...

        Een vogel. Zijn heldere stem drong in mijn oor. Zou het dezelfde vogel zijn van toen de boom er nog stond? Ik vroeg het me af. Wat hebben mensen toch met de natuur als ze hun huis moeten verwarmen, maar hun mazouttank niet willen aanspreken omwille van het 'geld' dat in rook opgaat. Moest mijn boom daarvoor boeten?

        Wrevel sloop in mij binnen toen ik dat heldere gekwinkeleer hoorde dat me naar buiten lokte. En ja, ik zag hem zitten in een andere boom bij de vijver. Zijn kraaloogjes boorden zich in de mijne en een ogenblik zag ik niets meer dan die ogen. Ik wrong mezelf in zijn kopje, nestelde me achter zijn kralen en zag mezelf staan, in het eerste zonlicht van de piepvroege lente en ik dacht... ' dit wordt mijn boom, van hier zal ik de mensen en de wereld bezingen en niemand die me zal verjagen'.

    Floep, weg was hij en ik stond weer op mijn zelfde plaats, in het zonlicht, met de blauwe lucht boven me en ik dacht: 'vreemd, hoe indrukken zich vermengen met gevoelens, hoe alles wat met tijd te maken heeft, bezit van ons neemt, en hoe herinneringen de schakels worden van het leven'... altijd verder...altijd verder...



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (7 Stemmen)
    10-02-2008, 00:00 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    28-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van oud naar nieuw !

                         Sterrenhemel

                              heeft ons hart

                                         beroerd

                                                  dromen wachten

                                                            om geplukt te worden

                                                                          (c) Patricia De Landtsheer - auteur.

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    28-12-2007, 21:02 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    04-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een aanraking

    Een aanraking…

    In dunne slierten drijft mijn adem voor me uit, tekent de lucht met zo weer vervagende wolkjes. De vrieskou bijt in mijn wangen.

    Het dijkpad is nauwelijks zichtbaar tussen het rossig opgeschoten gras. De geluiden, soms schril van één of andere vogel die voor me wegvliegt, dringen scherp tot me door. Verder is de stilte alom. Eén grote, grijze, mistige lappendeken die mij omvat.

    Bomen, rondom het afdalende pad verspreid, dragen gelaten hun door sneeuw beladen takken en zenden een vreemde ritsel doorheen de verlaten omgeving.

     Ik bemerk dat het huis alsmaar kleiner wordt. Slechts het rode pannendak met de violette in lood gevatte ramen blijven duidelijk zichtbaar. Het krakende geluid van de onder mijn voeten bevroren sneeuw, dringt zangerig en in afgemeten ritme door de uitgestorvenheid. Voorbij de eerste meander ontplooit het landschap zich tot één glinsterende uitgestrekte witheid.

    Ik kijk om. Het huis is enkel nog een donkere stip in het onmetelijk egale van lichtgevend wit. Ik blijf staan, draai rond mijn as zodat ik een totaalbeeld krijg van wat zich rondom mij bevindt: het pad met de omzoming van gras, de bomen langs de oever. Ik volg de wattenwolken van mijn adem en besef dat ik leef. Eigenlijk beseffen we dat haast nooit, denk ik. We lopen rond, we kijken, observeren, zingen, lachen, huilen, maar écht beseffen is er nooit bij. Tenminste, niet vaak genoeg.

    Ik beëindig het afdalende pad en kom in een soort kom terecht, bezijden omzoomd door hoge bomen en sprokkelige heesters. Hier voel ik de wind met een vluchtige aanraking van aangezicht en ledematen over me heenglijden en zacht zoemend uitsterven in het woud, verderop.

    Even blijf ik roerloos staan, voel me klein en nietig in deze desolaatheid, zuig elk minuscuul geluid in me op. Duidelijk voel ik de hand die de mijne zoekt en lichtjes drukt, zoals Zij drukte in dat laatste uur van afscheid voor Zij aan de grote overstap begon.

    Het licht verduistert, valt plots bijna totaal weg zodat de bomen schimmen worden, de stroom een donkere, lonkende plas.

    Ik stap vlug door, tracht de hand vast te houden. Ik ben weer het kind dat met korte pasjes achter Haar aanloopt. Zij neuriet een lied en stapt op de maat ervan, afgemeten, ritmisch.

     En ik volg, zonder Haar los te laten. De wind in de bomen fluistert Haar naam.

    (c) Patricia De Landtsheer - auteur.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    04-10-2007, 15:32 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    13-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag Ploef, het ga je goed.
     Ploefke is zopas gestorven. Mijn kleine, lieve zwarte hondje is vredig ingeslapen op mijn knie, precies zoals ik het enkele dagen geleden in mijn gedichtje voor hem heb geschreven: met een traan op zijn poot.. Dag lieveling van me, het ga je goed.Ik zal je heel erg missen, maar je zult altijd in mijn herinnering blijven, dus blijf je daar verder leven. Vertel maar al die fantastische verhalen die je samen met ons hebt beleefd, ginds in de hondenhemel, want die is er echt, ik weet het zeker. Ik zal ze op mijn beurt aan de kindjes vertellen die over die legendarische Ploef willen horen en lezen. Gelukkig besta je ook verder in mijn boeken. Ik wou een vijfde boekje over jou schrijven, maar mocht niet meer van mijn uitgever. Maar ik doe het lekker toch. Alleen zal het dan niet meer over het levende Ploefke zijn, maar over het dode dat nu eindelijk rustig is na die maandenlange strijd tegen kanker. Dag schat van me, geen traan meer op je poot, maar een zoen.

    je bazinnetje, Patricia.



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (9 Stemmen)
    13-09-2007, 10:33 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    11-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voor ploef
    Tja, de wereld draait maar door en door en rond en rond. Alhoewel, rond is veel gezegd. Eigenlijk draait de wereld op dit ogenblik zo vierkant als wat. Verdraagzaamheid is ver zoek. Mensen verstaan elkaar niet meer, zeuren over onbenulligheden, verleggen hun grenzen tot er niets meer overblijft en ze verplicht zullen worden terug te keren tot de basis. En ondertussen is daar dan mijn kleine, lieve, zwarte hondje dat zijn moegekankerd lijfje naar buiten sleept om een plasje te gaan doen. 'Vandaag gaat het helemaal niet meer,' vertellen mij zijn oogjes. Ik wil hem helpen. Wens, ondanks het grote verdriet dat als een loodzware last aan mijn borst vastzit, dat hij naar zijn hondenhemel zou kunnen, maar hij wil het niet, (denk en voel ik). Hij wil nog wat bij me blijven. Arme lieve sukkel, ik dank je oprecht voor die 16 fantastische jaren van vriendschap en onvoorwaardelijke trouw. Ik kijk in je ogen en probeer je wat van mijn kracht te geven, maar het lukt niet. Ik beloof je te verzorgen tot je laatste snik, ook al bevuil je de vloer en geraak je niet op tijd buiten om je plasje te doen.

    Dag Ploef

    ik leg mijn tranen op je poot
    koester je met mijn blik
    stap met je mee
    achter de horizon
    waar de zon altijd schijnt
    ik word hond met jou

           (patricia de landtsheer - voor ploef)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    11-09-2007, 00:00 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    27-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.er is die zweem van melancholie...
    Het wordt stiller, er zit al wat herfst in de lucht, met vochtige belletjes die spinnenwebben schittering geven. Gratis kunst, zo uit de lucht geplukt. Door mensen niet te evenaren. Je kunt er ook geen cursus voor volgen.

    En toch... is daar die zweem van melancholie die je vanbinnen voelt, die je eigenlijk niet wilt, maar toch koestert... in stilte, zonder dat iemand je ziet. Het afsluiten van een periode, het einde van (weer een) de zomer, het hervatten van de school, het vroeg donker en laat licht. Het grijpen met beide handen,  het denken aan,  het dromen van...  De wereld draait voort, alsmaar verder, alsmaar vlugger... Vergeet vooral niet stil te staan bij dit of dat moment dat nooit vergaat en luistert naar 'herinnering' (als die herinnering juist mooi is natuurlijk, want herinneringen kunnen ook nachtmerries zijn-ooit schreef magisch-realistschrijver Johan Daisne in één van zijn romans: 'het mooiste wat nog nooit verging is... herinnering).

    Daarom dit gedicht over stilte:

    onderhuids de huiver voor het ongekende
    verlangend naar fossielen van de ziel

    een kiemcel het teken van herkenning
    lippen in naamloos prevelen gehuld
    de handen tot gebed gevouwen

    stilte wordt verleden tijd
    voert mee naar ergens

    (c) Patricia De Landtsheer

    (alle gedichten worden auteursrechterlijk beschermd door SABAM)




    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    27-08-2007, 11:10 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    26-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.goedenacht, wereld
    Het is nu kwart voor één, middernacht allang voorbij dus. Zopas was ik nog in Vlassenbroek. Wij hadden daar een fijne avond gepland met kaarslicht, gezellig samenzijn tijdens een optreden.Gelukkig kon ik even aan de drukte ontsnappen om mijn pake naar het home te voeren. In het terugrijden nam ik de weg doorheen het bos (het trollenbos zoals ik het noem in mijn jeugdboek 'Heikje heks). De maan stond hoog en bijna rond. Hier en daar doken watten nevels op die laag over de weg zweefden en het licht van de maan opvingen. Prachtig was dat. In het midden van het bos ben ik gestopt, heb de lichten van mijn wagen gedoofd en ben uitgestapt. Vreemd hoe alles verandert als de omgeving donker is. Ik zoog de nachtgeluiden in me op, probeerde het beeld van de maan doorheen het gebladerte te vangen. Eigenlijk zijn het die momenten die een mens rijker maken en laten beseffen hoe dankbaar hij moet zijn om wat hij krijgt.
    Ik ben weer ingestapt, ben naar ons Notelaarke gereden. Het vocht kroop uit de aarde en de lucht was zwanger van de geur van moer en dras.Er zat al wat herfst in de lucht, en ik kon er niet om treuren, ook al heeft er niet veel zomer aangeklopt. So what! Ik maal er niet om. Ik leef elke dag in het volledige besef er te zijn, te bestaan en misschien wel iets te betekenen, voor iemand. Of voor niemand. Misschien wel gewoon voor mezelf. Dat is ook goed.

    Ondertussen... slaap ze wereld... zacht of onzacht, want tenslotte bepaal je dat zelf.

    (zondag, 1 uur 's nachts

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    26-08-2007, 01:06 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    22-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groot nieuws!
    Zopas het nieuwe jeugdboek 'Heikje heks en de wonderviool' ontvangen. Fantastisch! Ik voel me als een kind dat een snoepje krijgt. Alles moet klaar voor vrijdag en dan hop, vliegt het boek per e-mail de deur uit naar de drukker.
    Ik kan bijna niet wachten om het in mijn handen te houden. Eigenlijk gek wat er allemaal gebeurt als je zo'n personage als Heikje creëert. Het wordt een kindje, een meisje, een lachebek van mij. Net zoals mijn eigen dochter. Ik zou haar niet meer kunnen missen. Telkens bij volle maan is ze daar, die kleine heks, met bezem en al. Vlassenbroek is haar thuishaven. Wacht, ik heb daar iets over:

    heb je 't al gezien
    langsheen het water loopt een pad
    tussen het riet zingen fluisterstemmen
    een vreemd lied

    (hier wonen de kabouters nog)

    de zon zoent mijn neus
    en ik lach naar jou.

    (c) Patricia De Landtsheer.

    Woesh, en nu naar Heksenland waar alles kan en alles mag!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    22-08-2007, 00:57 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    20-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hallo, wereld, wat wordt het vandaag?
    De dag begint weer een beetje grijs, maar mijn hart zingt voor jou. Al weet ik niet wie je bent. Speciaal toch voor diegenen die het wat moeilijker hebben dan ik. Vandaag aan moeke gedacht, zoals elke dag trouwens. En aan vader, die er nog is met zijn 90 lentes, de schat. Ik denk dat moeke nu toekijkt en denkt: 'waar is ze in godsnaam weer mee bezig' Liever zou ik het in haar oor fluisteren, dat kleine oor waar het steeltje van haar bril aan vasthing en waarover de grijze krulletjes lustig ronddartelden. Ik moet vandaag over haar schrijven. En toegegeven, ook al ben ik professioneel schrijfster en doe ik eigenlijk niets anders voor 'de kost', toch is dat dode moeke (nee, ik zal er maar levend moeke van maken want ze leeft voort in mijn hart) zo moeilijk om over te schrijven. Waarom gaat het dan wel in een blog? Maanden na haar dood heb ik wel een gedicht geschreven. Het verhaalt exact hoe ik haar tijdens dat laatste uur op deze wereld begeleidde naar het andere, het niet meer toegankelijke voor mensen, het verhevene waar God misschien wel echt aanwezig is. Iets in mij roept om het kenbaar te maken. Het is voor jou, en voor jou en voor jou, maar het blijft toch speciaal voor dat moeke dat toekijkt en misschien wel fluistert: 'het is goed zo'.

    verbondenheid

    (in memoriam matris)

    de herfst kwam ongeveer op hetzelfde ogenblik
    dat je handen uit de mijne gleden
    en je blik brak in het verschiet

    dagen en nachten heb ik je gekoesterd
    warm gehouden met mijn woorden
    mijn snik gesmoord in de herinnering aan dagen

    waarin we lakens plooiden
    en we 's avonds moe maar voldaan
    naar de eerste sterren keken
    ik vroeg je mee te komen naar de zon
    en je kwam, eindelijk, vol vertrouwen en overgave
    je was niet anders dan voordien
    kon het ook nooit worden

    nu zoek ik je beeltenis in de lijnen van mijn hand
    waar ook de navelstreng
    ooit doorgeknipt opnieuw verankering vindt

    (c) Patricia De Landtsheer

    Dag mens, hou je goed en wees vooral gelukkig!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    20-08-2007, 09:20 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    19-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zondag: de zevende dag toen alles begon
    Is die titel wel juist, vraag ik me af.
    Hoe dan ook, een nieuwe dag ligt voor me, open en bloot, afwachtend
    hoe het zal worden. Jammer dat zijn velletje grijs begint, met wolken,
    een bijna dichte hemel, maar we wachten af heb ik daarjuist gezegd.
    Niet te vlug meisje, verman je of 'vervrouw' je, want dat ben ik toch, niet?
    Spannend, die dag die zo onbeholpen voor je open ligt, zou je kunnen zeggen,
    en toch ook weer niet.
    Dat heeft iets te maken met hoe je je voelt. En ik...
    ik voel me gewoon goed. Kabbelend als een beekje dat toch maar
    naar de Schelde vloeit. De Schelde met zijn oevers, met riet dat ruist,
    met die typische geur van moer en dras.
    Sommige mensen zullen wel zeggen: moer en dras dat is slik en dat stinkt toch.
    Nee, nee, stinken is iets anders. Veel in de wereld stinkt, vind ik, maar moer en dras
    van mijn eigenste, lieve vriend Schelde? Nee, die ruikt, geurt, heelt en geneest.
    Zeker wanneer de wind eroverheen gaat en alles laat bewegen wat om en op en in en
    naast die oevers groeit, en bloeit, en huilt, en lacht...Dus, voor diegenen die zich niet goed
    mochten voelen: kop op, kijk rond, luister, breek uit je schulp, trek je mondhoeken op en
    lach, ondanks de pijn, het leed, het 'niet meer zien zitten'. Want het moét, je moet verder,
    stap voor stap tot je je weer goed begint te voelen. Weer kunt voelen van binnen hoe je
    eigenlijk bent, wat er ook aan vooraf is gegaan. En vergeet niet: stap de natuur in, ga naar
    de oever, de oever die op je wacht met de geur van moer en dras, kruiden, wiegend riet
    en zeilende wolken boven je...ook al zijn ze nu een beetje grijs.
    Ik wens je veel geluk met deze nieuwe dag...de zevende dag toen alles begon.

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    19-08-2007, 08:52 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    18-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Welkom op mijn blog
    Welkom,
    Eindelijk is het me gelukt, na veel problemen, zweet en voetgestamp, een blog aan te maken. Amaai zeg, ik ben niet zo'n technisch aangelegd individu. Wel eerder iemand die zich dagelijks bezig houdt met schrijven van jeugdboeken, dromen, vreemde kronkels ontwarren in haar hoofd en zo voorts en zo verder.
    Bij deze, en nu ik toch EINDELIJK ben gestart, hoop ik mijn taak goed te volbrengen, onafgezien van het vele werk dan dat me binnen enkele uurtjes wacht in mijn schuilplaats 'taverne-kunstencafé DE KLEINE NOTELAAR' met één adres: Vlassenbroek 222 te Vlassenbroek-Baasrode-Groot Dendermonde, een onooglijk plaatsje dat zich uitstrekt tussen landerijen, bossen en de Schelde.
    Hier kun je nog kabouters tegenkomen, als je goed zoekt natuurlijk. Het gras biedt vaak 'piepduikplaatsjes' voor hen. Maar ik weet ze zitten.
    Voilà we zijn gestart. Ik hoop dat jullie me volgen op de lange weg van schrijfsels, probeersels, maar vooral de vriendschap en het sociaal contact, ook al is dat dan vaak 'doorheen' een computer.

    Lieve groet,

    Patricia De Landtsheer. (je kunt ook naar mijn website surfen onder: www.patriciadelandtsheer.be, waar je alles vindt wat nodig is om te weten wie ik ben)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (7 Stemmen)
    18-08-2007, 09:59 geschreven door Patricia  
    Reacties (0)
    Archief per week
  • 02/11-08/11 2015
  • 15/09-21/09 2014
  • 18/11-24/11 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 03/10-09/10 2011
  • 01/06-07/06 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 24/12-30/12 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Blog als favoriet !

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!