Inhoud blog
  • Tweede dag acclimatisatie, toch zeg ik je geen vaarwel mijn vriend, dra zien w'elkander weer.
  • Wat is het hard om te wennen.
  • De definitieve aftocht is begonnen!
  • Een mooiere afsluiter van deze missie kon ik niet dromen.
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Onder mijn voeten en handen.
    40 jaar kinesitherapie praktijk - 95 dagen wandelfeest.
    08-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De ribben herstellen goed, het weer is goed en en op mijn hoofd...de wandelhoed.
    De voorbereiding zit opnieuw op de rails! Zaterdag vertrok ik reeds rond 07.30 uur met de wagen richting Waver. In het kader van mijn fysieke voorbereiding had ik als doel de tweede dagtocht eens af te wandelen. Het weer was prachtig en dat ik heel snel warm zou krijgen ontging me niet. Reeds bij het uitstappen merkte ik dat mijn wagen zich weliswaar stabiel, dan wel in een zware inclinatiestand stond. Mijn portier kreeg ik met moeite open en bij het loslaten viel ze als het ware autonoom met een zware klap in het slot. Waver ligt in een put, ik zal het u wel vertellen. Dertig zoete kilometers scheidden me van het Waalse Braine Chateau (Kasteelbrakel). Bij het vertrek was het dan ook onmiddellijk alle ademsluizen open. Het klom gedurende een tweetal kilometer gestaag naar die open blauwe hemel toe. De tocht verliep deels door bewoond gebied, deels door bos en velden. In Lasne wonen akelig veel grootverdieners. Want al hebben de meest van die poepsjieke huizen wel n of ander middel gevonden om te nieuwsgierige blikken verwijderd te houden van hun priv, je kan aan de stijl en de materialen goed merken dat daar niet al te veel lage bonen tussen wonen. De tocht werd iets sneller gelopen dan mijn normaal tempo omdat ik in de namiddag trachtte aanwezig te zijn op de uitvaartplechtigheid van Rudy Veugelen, de chauffeur van Linden Cars die verleden week in Duitsland verongelukte tijdens een busreis naar Oostenrijk. Hij reed tegen hoge snelheid achteraan in op een vrachtwagen die veel langzamer reed dan hij en schatte de afstand blijkbaar verkeerd in. Rudy was amper 39 jaar. Ik was er en heb met droefheid de ontreddering van de naaste familie vastgesteld. Conclusie is dat mijn ribben op de wandeling zelf geen last bezorgden. Wel in de periode erna. Waarschijnlijk heeft dat iets te maken met de lendensteun van de rugzak zelf. De dertig kilometer vormden geen bezwaar, dus fysiek sta ik waar ik moet zijn. Mentaal kan het niet snel genoeg eind april zijn, want de beentjes beginnen elke dag meer te jeuken. Als er maar genoeg talkpoeder is om dat euvel wat binnen de perken te houden. Tot naaste week.

    08-04-2018 om 19:21 geschreven door JohanDS  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik beken, geen nieuws is niet altijd goed nieuws... Woensdag 4 april 2018.
    Beste Lezer, Ik moet u iets bekennen. Geen nieuws is niet altijd goed nieuws. De blog is al een aantal dagen onberoerd gebleven, maar het had zijn reden. Op donderdag 22 maart had ik een oefentraject van ongeveer een 20 kilometer op de agenda staan. Het liep door de omringende bossen van Houffalieze en Mont. Ik had met het vrouwtje afgesproken om na mijn stapmars in Houffalieze iets te drinken en dan samen met de wagen naar huis te komen. Alles verliep volgens wens en het vlotte goed tot er weer een door mij heel bekend obstakel moest worden genomen. Er moet over een riviertje van drie meter breed worden gelopen over drie naast elkaar gelegde boomstammen. De overkant is iets hoger dan de kant waar ik vertrek. Wanneer ik tot in het midden van die boomstammen geschoffeld ben en voetje voor voetje heel voorzichtig en gecontroleerd plaatste, begint de linkse boomstam zachtjes maar merkbaar naar buiten te verschuiven. Ik had geen kans meer om te herpakken want door het reflexief heffen van de linker voet, schuift de rechtse over de spekgladde boomstam uit zijn stabiliserende functie en op nog geen twee seconden val ik met mijn rechter zijde van mijn borstkas plof neer op de boomstammen. Ik val nog dieper en lig een wijl later te bedenken, dat het echt wel snel kan keren in het leven. Terwijl ik er lig te bekomen in het ijskoude water, moet ik me nog reppen om mijn voorbij dobberende wandelhoed een halt te kunnen toeroepen. Ik vis hem bij het touwtje op aan mijn voet. Het ijs stond nog hier en daar op mijn hoed en op de wandelwegen. Daar liep ik dan mijn natte outfit en verkleumde handen. Ik voelde wel dat er iets in de borst was dat niet op orde zat maar kon zonder enige aarzeling de laatste zes kilometers afhaspelen. Af en toe was er tijdens een hurk of springmaneuver wel een pijnscheut die me herinnerde aan de pijn van een eerder ongeval. Daar hield ik toen een gebroken rib aan over. Ook het hoesten bezorgde mij heel wat pijn en onrust omwille van de pijn die er uit zou volgen. We dronken in Houffalize een goed blauw Chimayke want in tijd van nood moet je verdoven met den Alcohol. Marie Rose had uit trouwe gewoonte droge vervangkledij bij en meteen was alle ellende (bijna) vergeten. Wanneer ik s avonds met Jak zijn sanitair wandelingetje maakte, merkte ik toch bij mezelf op dat mijn borstkas danig meer pijn deed dan in de voormiddag. Ik voelde een ongewone drukte en geschuif ter hoogte van mijn flank. Ook mijn gang was niet zo stabiel. Mijn ribben kraakten en de stevigheid van mijn torso liet te wensen over. Ik bedacht bij mezelf de vergelijking van een oude kleerkast die lamentabel in elkaar is gevezen. Ik stapte ook niet stevig en moest behoorlijk oppassen hoe ik mijn voeten neer plaatste. Ik verplaatste mij alsof het op heel glad ijs was. Zachtjes, heel rustig die beide voeten neerplaatsen. De volgende ochtend was de pijn bij hoesten of niezen nog wel aanwezig, echter ik kon ze beter opvangen via een steunverband dat ik Marie Rose had laten tapen. Ik werkte een hele week in de praktijk en niemand heeft er iets van gemerkt. Ik deed ook geen melding van mijn escapade. Tot op vrijdag, op 29 maart, ik in de ochtend naar de praktijk wandel en amper op 100 meter van de woonst mij moet dubbel plooien van een kramp ter hoogte van het rechter ribbenrooster. Ik heb er een 20 seconden met beide handen op mijn knien moeten blijven staan omdat verder gaan gewoon geen optie was. Het zweet brak mij uit. Nog voor ik 50 meter verder was gegaan moest ik een tweede maal blijven staan. Weer zulk een hevige pijnkramp. De pijn was totaal anders dan de dagen voordien. Het betrof waarschijnlijk (dat had ik voor mezelf toch bedacht) een aanzwellende contractuur van een tussenribspier. Mijn armen lekten van het transpiratievocht. Dat had mijn dochter ook al gezien. In de praktijk zagen ze ook dat mijn gedrag en wandelgang niet zo normaal waren. Ik heb gans die voormiddag pijnscheuten gehad zoals je kan vergelijken met een verschot in de rug. Op aandringen van Joke en vooral de minder goede tijdsplanning van het verlengde weekend van Pasen in het vooruitzicht, ben ik dan toch maar in spoed naar de huisarts gegaan. Die vond het veel nuttiger dat ik mij onmiddellijk zou wenden naar de dienst spoed in gasthuisberg. Ook zeker zelf niet te rijden. Daar verliep de hele resem van onderzoeken heel snel en al gauw was het verdikt bekend en werd me nodige pijnmedicatie voorgeschreven. Rib 8, rib 9 en rib 10 rechts waren gebroken. Volgens de foto was het ribje 9 die door een kleine verplaatsing met de punt tegen een tussenribspier duwde. Een heel pijnlijke situatie wist de spoedarts mij te vertellen, want hij stelde me voor om eventueel valium medicatie te gebruiken. Ik vroeg of pijnstillers ook geen optie waren en dat beaamde hij. In het weekend van Pasen was er haast geen vuiltje meer aan de lucht. Zaterdag voor Pasen wandelde ik in het natuurreservaat van Neerijse en Loonbeek. In Waver nam ik de trein terug naar huis. Zondag morgen op het Paasfeest was ik een beetje slapjes maar ik dacht dat te mogen wijten aan inspanningen en belevenissen van de week voordien. Tijdens de Ronde van Vlaanderen wordt ik echter zo ziek en koortsig dat, na het overschrijden van Terpstra zijn achterwiel over de meet, ik al met n been in bed lag. Ik ben er blijven in liggen tot vanavond woensdag. De dokter heeft me vergast met een kuur antibiotica, en fluim afdrijvende poeders. Hoesten en niezen doen me nog altijd een beetje in elkaar krimpen, al geef ik toe dat het heel wat beter verloopt dan verleden week. Deze week beschouw ik als een verloren week maar in de strijd tegen mijn Bronchitis heb toch een belangrijke veldslag gewonnen want morgen ga ik wederom met veel plezier terug aan het werk. Ik zal nog wel een beetje door mijn neus spreken, maar voor de rest zal er geen kat zien wat mioj de voorbije tien dagen overkwam. Tot volgende week.

    04-04-2018 om 18:49 geschreven door JohanDS  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 30/07-05/08 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 02/07-08/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 11/06-17/06 2018
  • 04/06-10/06 2018
  • 28/05-03/06 2018
  • 21/05-27/05 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 23/04-29/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 22/01-28/01 2018
  • 15/01-21/01 2018

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    agenda

    Belangrijke data in mijn agenda



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!