Inhoud blog
  • 9 december: boekpresentatie
  • De deugden van de Zonden
  • Le Update
  • Drie-vierde
  • Op de duikplank
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Ferdy Karto
    Literatuur
    22-01-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Druk doende.
    Nieuwe korte verhalen. Hier alvast een voorproef. 

    Burengeruchten. 

    Op een ochtend was het zomaar begonnen en sindsdien hield hij er niet meer mee op. Naast deze geluiden was er verder weinig op te merken aan enig rumoer van zijn kant. Hoogstens hoorde ik hem wel eens lachen tijdens een telefoongesprek. Zijn rollende lach, die veel op hoesten leek, werd dan door de tussenliggende muur afgezwakt en vervormd, waardoor een soort onderwatergeluid overbleef. Iedere ochtend hoor ik nu iets waarvan ik verdenk dat het de aria’s van Rossini zijn. Zeker weten doe ik het niet, want Ik kan ze niet goed ontcijferen. Wellicht komt dit doordat hij zingt zonder dat hij de woorden van de compositie kent. Soms weet ik bijna zeker dat het de melodie uit de Barbier van Sevilla is, maar dan volgt ineens een modulatie en zet hij voort in een voor mij onbekend wijsje. Hij doet het ook alleen maar in de ochtend, tijdens het douchen. Het duurt namelijk maar zeven minuten gemiddeld. We zeggen elkaar wel eens gedag op de campus. Het is een verschijning die je snel over je hoofd ziet, maar er gaat wel iets vrolijks van hem uit als je hem opmerkt. Hij is ergens in de veertig, maar dat zou ook zo vijftig kunnen zijn. Hij heeft niet dat nerveuze, bleke gezicht wat andere mannen hier hebben. Wat betreft mannen is het hier sowieso zeer matig, enkel sacherijnige gezichten die onder een masker van gedachten schuilgaan. Daarvoor wil ik mijn vrouwelijke charmes niet in de strijd gooien. Ik ben van de oude stempel – ik wil veroverd worden. Wellicht dat ik daarom met Samuel vrij. Het was hem of een keur aan West-Europese bleekneuzen. En terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of mijn buurman ook wel eens geluiden van mijn kant hoort. Ik hoop dat de muren bestand zijn tegen de geluiden voortkomend uit Samuel’s nachtelijke bezoeken. Er is naast het mijn proefschrift naar deontologische elementen in de welzijnssector maar één andere zaak waar ik me gepassioneerd en blind aan overgeef en dat heeft met datgene tussen Samuel en mij te maken. Ik weet niet eens meer hoe mijn buurman heet, maar we hebben elkaar wel eens gesproken. Het was op een druilerige lentedag, op het pleintje voor ons gebouw. We hebben enkele minuten gepraat. Ik weet wel nog dat hij naast het bankje stond waar ik op zat, in de schaduw van de enige plataan. Nadat we beleefdheden hadden uitgewisseld en over het nieuwe gebouw van het lectoraat hadden gepraat, vervolgde hij zijn weg. Ik weet het een en ander over hem via Mayra, wiens broer op zijn afdeling werkt. Mayra vertelde me dat mijn buurman uit Wit-Rusland of één van de Baltische staten komt. Ze vermeldde dat ze altijd de landen uit die regio door elkaar haalde, maar in elk geval moest ik het in die hoek zoeken. Ze vertelde dat hij een zeer getalenteerd tennisser was. Hij won van ’s lands (laten we dan maar van Wit-Rusland uitgaan) grootste namen. Langzaamaan volgden scouts hem met bovenmatige interesse. Uiteindelijk kwam niemand minder dan Pip Stewart kijken op één van zijn trainingen. Het was een groot geheim gebleven, anders stond dat povere trainingscomplex vol mensen. Mayra vertelde het met haar dramatische inslag. Haar gezicht sprak van ongeloof. ‘Pip Stewart. Die kwam even langs op zijn training omdat ‘ie zoveel over hem had gehoord. Hij was onderweg naar een Masterstoernooi en wilde hoe dan ook de jonge Kaukasiër een balletje zien slaan.’ Ik moest toegeven dat het behoorlijk vreemd klonk dat een levende Britse tennislegende naar het Oostblok zou afreizen om een bovengemiddeld speler te zien optreden, maar ik nam het omwille van het verhaal van haar aan. Die Stewart kwam met zijn gevolg de baan op en bleef netjes achter de lijnen staan. Na een aantal slagen tijdens een oefenwedstrijd tussen het jonge talent en een semiprofessionele speler, was hij zeer onder de indruk. Die krachtige backhand, ongeëvenaarde boogballen, prachtige lobjes en vooral het sterke spelinzicht. Het talent kon zijn tegenstander een rad voor ogen draaien. En dan de schwung die hij demonstreerde. Die nonchalance en zijn kwajongensgezicht maakte hem een aantrekkelijke speler. Zonder enige terughoudendheid bood Stewart hem na de training van alles aan. Hij had het over contracten, sponsors, toernooien, maar die arme jongen was niet eens ingeschreven bij de internationale tennisbond, laat staan de regionale. En de administrateur van de vereniging kon zelfs zijn inschrijfkaart niet meer terugvinden. Het schijnt dat onze Wit-Rus met onbedoelde zorgeloosheid Stewart wat lauwtjes toesprak, zo liet Mayra weten. ‘Hij zei: “Dit hier is allemaal maar een spelletje. Een erg vermakelijk spelletje, maar eigenlijk is het tijdverdrijf.” Hij had het helemaal niet brutaal bedoeld,’ Mayra liet voor theatraal effect haar verbijstering gelden. Hoewel hij in zijn lankmoedigheid de tennissport degradeerde van een uitputtingsslag der titanen tot een nietszeggend verzetje van vertier, liet het voorval de befaamde Brit niet onberoerd. Hoewel hij aangedaan was door wat het jonge talent gezegd had, nam hij afscheid hoe het een Brit betaamde – gereserveerd – en begaf zich spoedig met zijn onafscheidelijke entourage naar de luchthaven. Slechts anderhalf jaar later kondigde Stewart zijn einde als professioneel tennisser aan. Dit tot grote ontzetting van de gehele sportwereld. Iedereen speculeerde er op los. Hoe kon Stewart, die nog redelijk jong was, op dat moment abrupt stoppen? Hij bezette op het moment van aankondigen de 4e plaats van de wereldranking en had uitzicht om op de tweede plek te komen. Interviews hield hij af en hij omhulde zich jarenlang in stilte. Twee jaar geleden, een jaar na zijn dood, is pas vastgesteld dat hij schrijver was geweest. Otis Köning was zijn pseudoniem voor al zijn gepubliceerde werk als auteur. En niet onverdienstelijk. ‘Na de oogst’ en ‘Het grind van het St. Gerardusplantsoen’ zijn niets minder dan bestsellers gebleken. ‘Sportlegende en romanschrijver’; zo kopte de krant toen ze achter de verrassende waarheid kwamen. Ik blijf geloven in het gegeven dat mijn goedgeluimde buurman, die elke ochtend aria’s zingt in zijn badkamer, verantwoordelijk is voor de eigenaardige beroepsverandering van één van de grootste tennisspelers die Groot Brittannië ooit gekend heeft.

    22-01-2015 om 00:00 geschreven door ferdykarto  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 13/11-19/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 28/11-04/12 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 18/01-24/01 2016
  • 30/11-06/12 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 01/12-07/12 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 25/11-01/12 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 27/08-02/09 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 04/07-10/07 2011
  • 08/03-14/03 2010
  • 16/11-22/11 2009

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!