Mijn_wandelavonturen
wandelnieuws


Dorien naamanimaties
Over mijzelf
Ik ben Vandevoorde Dorine, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Doortje.
Ik ben een vrouw en woon in Lauwe (België) en mijn beroep is weefselcontroleuse.
Ik ben geboren op 20/10/1963 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sport in het algemeen.
Inhoud blog
  • Wandeling te Wervik 26-02-2018
  • Wandeling te Nieuwkerke 24-02-2019
  • Wandeling te Menen 23-02-2019
  • Wandeling te Beselare 17-02-2019
  • Wandeling te Baasrode 16-02-2019
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     

    computer counters 003
    Foto
    Niene mijn kleinkind
    Foto
    Obe mijn kleinkind
    Foto
    Imme mijn kleinkind
    Foto
    Neeka mijn kleinkind
    Mijn favorieten 1
  • Willy & Brigitta
  • Wandelsport Vlaanderen
  • Patty & Freddy
  • 7mijl stappers
  • Jeroen & kristel
  • Didier Reynart
  • Freddy Lesage
  • Lionel
  • Blog als favoriet !



    01-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Zillebeke 01-11-2018
    10° Curieuze wandeling:

    Het beloofde terug een mooie wandeldag te worden, en we reden naar Zillebeke.
    Zillebeke is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen, en een deelgemeente van de stad Ieper. Het was tot 1977 (3.554 inw.) een zelfstandige gemeente, waar in 1971 Hollebeke en Voormezele aan werden toegevoegd. Zillebeke ligt in Zandig Vlaanderen en de Westhoek. Op een totale oppervlakte van 1.734 ha zijn er 222 ha bossen in Zillebeke. De curieuzestappers hielden er hun jaarlijkse wandeling in het OC 't Riet. We waren nog wat vroeg en dronken eerst nog een kop koffie alvorens we begonnen aan de tocht. De grootste afstand was 20km en kozen voor deze afstand. Deze bestond uit 2 delen, een lus rond Zillebeke vijver , het andere deel ging richting Hill 60, de Palingbeek en de Gasthuisbossen. Zeker een groene wandeling.



    De Zillebekevijver is een vijver in het Belgische dorp Zillebeke. De vijver is 28 hectare groot en ligt net ten westen van het dorpscentrum. De vijver ontstond in de 13de eeuw, toen voor drinkwater, de lakennijverheid en het voeden van de stadsgrachten een aantal vijvers werd aangelegd rond de stad Ieper. In 1217 werden zo vijf vijvers vermeld, waaraan later nog aanpassingen gebeurden. Door afdamming van de vallei van de Zillebeek werd de Zillebekevijver gevormd, die rond 1295 ongeveer zijn huidige vorm kreeg. Naast deze vijver zijn ook nog de Dikkebusvijver en Bellewaardevijver bewaard gebleven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag de vijver vlak tegen de frontlijn van de Ieperboog. Tegenwoordig dient de vijver voor de productie van oppervlaktewater en is het een natuurlandschap dat ook wordt gebruikt voor recreatie.



    Mooi zicht op de vijver



    Regelmatig wat uitleg via de infoborden.

    Eenmaal de vijver achter ons stapten we verder richting de Verdronken weide



    De verdronken weide ligt aan de zuidelijke stadsrand. Dit laaggelegen, open en natte gebied, heeft een hele geschiedenis achter de rug. Eerst was het een ondoordringbaar moerasgebied waar heel wat beekjes in samenvloeiden. Samen vormden die uiteindelijk de Ieperlee. Van 1200 tot 1383 woonden er veel mensen die er tussen de sloten en de beken hun huizen bouwden. Het waren vooral ambachtslui die zich hier vestigden. Zo ontstond de Sint-Michielsparochie. In 1383 werd deze belangrijke wijk van de stad verlaten en platgebrand net voor het Beleg van Ieper. Achteraf werd ze niet meer terug opgebouwd.







    Vanaf 1992 werd de Verdronken Weide als wachtbekken ingericht. Het overtollige water kon er een tijdje rusten vooraleer het naar de Ijzer en de zee vloeide. Samen met het water uit Dikkebus- en Zillebekevijver is de voorraad nu voldoende groot om er het hele jaar door drinkwater uit te filteren voor de Ieperlingen.



    Terug aangekomen na het eerste gedeelte te hebben afgelegd. Na iets te hebben gedronken begonnen we aan de het ander gedeelte van deze wandeling. We hadden een halte in de voetbalkantine van de Zillebeekse voetbalclub.



    Zicht op de kerk van Zillebeke.








    Er was heel veel variatie in het parcours.





     De Palingbeek is een natuurgebied en West-Vlaams Provinciaal Domein in Zillebeke, een deelgemeente van de Belgische stad Ieper. Het is meer dan 230 ha groot en ligt een paar kilometer ten zuiden van het dorpscentrum, op de grens met Voormezele en Hollebeke. Het domein ligt rond het oude kanaal Ieper-Komen. De Palingbeek is Europees beschermd als onderdeel van het Natura 2000-gebied 'West-Vlaams Heuvelland' (BE2500003).







    Dit domein is heel mooi om er te wandelen



    We passeerden ook enkele militaire begraafplaatsen.







    Na een tijdje kregen we de kerk van Zillebeke in zicht

    Nu nog wat enkele paden te gaan en deze mooie tocht loopt op zijn einde.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    01-11-2018, 16:26 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    20-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Rekkem 20-10-2018
    Open Grenstocht:

    Deze keer was het dicht bij huis voor de wandeling die we deden. Een tocht van de eigen wandelclub, die door ging in Rekkem.
    Rekkem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Menen. Rekkem ligt in het zuiden van de provincie, ingeklemd tussen Wallonië (Moeskroen) en Frankrijk (Halewijn). In 1963, bij de definitieve vastlegging van de taalgrens, werd het gehucht Risquons-Tout (0,39 km2 met zowat 500 inwoners) overgeheveld van de gemeente Rekkem naar de stad Moeskroen. Rekkem-centrum ligt in het noorden van het grondgebied, meer naar het zuiden ligt het gehucht Paradijs. In het oosten van de deelgemeente ligt een stuk van het industrieterrein LAR, genoemd naar de drie deelgemeenten waarin het gelegen is (Lauwe - Aalbeke - Rekkem). De start was vanuit de zaal Barthel, de wandelaars konden kiezen uit een 4tal afstanden.

    Alle afstanden stappen door de wijk Steenland en in de Kloosterhoek verlaat de 7km(2x) de groep. De andere afstanden stappen naar de dorpskern, waar de 2kleinere afstanden de overige verlaten. De grotere afstanden trekken nu op smokkeltoer. Via veldwegels bereiken we de Porte Rouge in Frankrijk. Via rustige wegen op en langs de grenslijn Frankrijk - België bereiken we de centrale rustpost in zaal de Kring in Menen. Hier maakt de grootste afstand een lus, via de Leieboorden, enkele natuurgebieden en het eilandje in Frankrijk bereiken we voor de 2°maal de rustpost. Na de rust stappen de 12 en 21km samen doorheen het Diefhondbos en de natuur terug richting Rekkem om wat later terug aan te sluiten met de kleinste afstanden en zo de startzaal te bereiken.












    Zicht op Rekkem vanop Franse bodem

    Hier zijn we aan Porte Rouge in Frankrijk (Halluin)











    Nu een doortocht maken op het eilandje.

    Een circus heeft er zijn tenten opgeslagen.



    Via de Oude sluizencomplex gingen we terug  Frankrijk binnenwandelen.












    Hier even de doortocht op het eilandje.

    Na de 2°rust gingen we terug richting Rekkem via het Diefhondbos.

    Het Diefhondbos Het Diefhondbos is een van de oude beddingen die ontstaan zijn na de rechttrekking van de Leie in 1885. Die afgesneden arm werd jarenlang opgevuld met huishoudelijk afval. In 1979 werd het gebied ingekleurd als bos en in 1983 werd het stort gesloten. In de loop der jaren werden op het stort verschillende boomplantacties georganiseerd waardoor je er nu een speelbos vindt.




    Terug in Rekkem, nu nog enkele kerkwegels volgen en we zijn opnieuw aan de startzaal.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    20-10-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    17-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te St Goriks Oudenove 17-10-2018
    Midweektocht:

    Vandaag een wandeling maken bij de Egmontstappers, de wandelclub uit Zottegem. Iedere maand doen zij een weektocht ergens rond Zottegem, deze keer was de start in Sint Goriks Oudenove met een centrale rustpost in Michelbeke. Men kan ook starten vanuit de rustpost. Dus ik reed deze morgen naar Michelbeke. Michelbeke is een landelijk dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de gemeente Brakel. Het dorp, dat gelegen is in de Vlaamse Ardennen en in de Denderstreek, heeft een oppervlakte van 4,06 km² en telde op 1 januari 2001 902 inwoners. De start was vanuit de zaal De Vierkanter.We gingen eerst terug naar St Goriks Oudenove via enkele luwe wegen, afgewisseld met enkele mooie paden en veldwegels wat ons enkele prachtige vergezichten opleverde.


    Afstandstabel

    De lus die we deden in Michelbeke

    Parcours tot de startzaal en terug.



    Er was een lichte nevel te bespeuren toen we vertrokken op de wandeling.

    We kregen mooie zichten tijdens deze wandeling.













    We volgden een tijdje het Mijnwerkerspad



    Het opkomen van de zon



    Geniet even mee van de mooie zichten












    Heel veel afwisseling tijdens deze tocht.



    Zicht op St Goriks Oudenove.

    Na iets te hebben gedronken stapten we terug naar Michelbeke, via enkele mooie paden en veldwegels.







    Hier gingen we door een ecologische tuin.












    Mooie zichten

    In de Vlaamse Ardennen is het ook op en neer.







    Na de rust in Michelbeke deden we nog de lus. Hier kreeg de verharde weg de bovenhand op de veldwegels.










    Na deze passage kwamen we terug aan de rust in Michelbeke. Nog wat drinken en wat napraten met enkele vrienden en begonnen dan aan onze terugweg naar huis.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    17-10-2018, 20:22 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    14-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Zedelgem 14-10-2018
    Zilleghemtocht:

    Na onze kiesplicht te hebben vervuld, gingen we stappen in Zedelgem, waar de plaatselijke wandelclub 4 op een rij er hun promotocht hielden. Er was al aardig wat volk op de been toen we aankwamen. We dronken eerst nog een koffie alvorens we aan de wandeling begonnen.
    Zedelgem is een plaats en gemeente in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De gemeente ligt tussen Brugge en Torhout en telt ruim 22.000 inwoners. Zedelgem (in de volksmond Zilleghem) bestaat uit de deelgemeenten Aartrijke, Loppem, Veldegem en Zedelgem zelf.
    Zedelgem kreeg naam met de vestiging van de werkhuizen Claeys met de Flandria-fietsen en maaidorsers (Case New Holland).



    De school Spes Nostra was onze startplaats.

    De Sint-Eligiuskerk, een relatief jonge kerk gebouwd in 1959-1960.















    Dit gebouw diende voor vandaag als rustpost. Hier maakten de grootste afstanden een mooie lus door het Vloethemveld.

    Ons parcours die we volgden.

     Het Vloethemveld is een uniek bos- en natuurgebied van ongeveer 330 hectare. Het gebied is heel gevarieerd, met bos, heide, schrale graslanden en voedselarm water. Het voormalige munitiedepot is niet vrij toegankelijk, maar het omliggende bos is het ideale decor voor zowel een zondagse uitstap als een ontdekkingstocht in de natuur. Voor de kinderen is er een leuke speelzone. Een totempaal, leuke toegangspoorten met dieren in prachtig houtsnijwerk, stapblokken, houten speelpaddenstoelen, een kamp en een tunnel, een zandberg met picknickbanken … prikkelen de fantasie en zorgen voor ontspanning en avontuur in de natuur!





    Met dit prachtig weer was het heel aangenaam wandelen in dit domein.










    Eénmaal terug aan de rust dronken we wat en gingen dan verder via het Vloethemveldpad richting St Elooi(de andere kant van Zedelgem)



    We volgden een tijdje Het domein Merkemveld dankt zijn naam aan de familie van Outryve de Merckem, die het gebied op het einde van de 18e eeuw liet bebossen. Midden in het bos werd het Kasteel Baesveld gebouwd. Het kasteelpark van ruim 50 ha groot werd na de Tweede Wereldoorlog gedeeltelijk ingericht voor verblijfsrecreatie en sinds 1948 is er ook een scouts- en gidsencentrum gevestigd, later ook nog een speelbos. De gemeente bezit 20 ha van het domein en stelt dit open voor bezoekers. Langs de oostzijde bevindt zich Doeveren, dit domein bestaat uit 60 ha bos, heide, dreven en grasland. Het maakt deel uit van de groene gordel rond Brugge. Leuk voor de bezoekers is dat het gebied wordt begraasd door de sympathieke Gallowayrunderen, deze worden ingezet als begrazers op de hooilanden en verblijven er de hele winter.



    Na enige tijd kwamen we dan aan in het Merkemveld waar de laatste rustpost gelegen was. Ook hier deden we een mooie lus.

    Merkemveld Het domein Merkemveld dankt zijn naam aan de familie van Outryve de Merckem, die het gebied op het einde van de 18e eeuw liet bebossen. Midden in het bos werd het Kasteel Baesveld gebouwd. Het kasteelpark van ruim 50 ha groot werd na de Tweede Wereldoorlog gedeeltelijk ingericht voor verblijfsrecreatie en sinds 1948 is er ook een scouts- en gidsencentrum gevestigd, later ook nog een speelbos. De gemeente bezit 20 ha van het domein en stelt dit open voor bezoekers. Langs de oostzijde bevindt zich Doeveren, dit domein bestaat uit 60 ha bos, heide, dreven en grasland. Het maakt deel uit van de groene gordel rond Brugge. Leuk voor de bezoekers is dat het gebied wordt begraasd door de sympathieke Gallowayrunderen, deze worden ingezet als begrazers op de hooilanden en verblijven er de hele winter.





    Na de mooie lus in het Merkemveld stapten we verder naar het eindpunt via enkele autoluwe wegen.

    Het was een mooie tocht, het parcours was bijna 2km langer dan het voorop gestelde. We hebben er terug van genoten.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    14-10-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    13-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Welkenraedt 13-10-2018
    42° Marche d'Automne:

    Vandaag gingen we wandelen ergens te velde in de provincie Luik, zo'n 250km van ons huis , namelijk in Welkenraedt.
    Welkenraedt (Nederlands: Welkenraat; Duits: Welkenrath; Waals: Welkenrote; Ripuarisch: Wälekete) is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Luik. De gemeente telt ruim 9000 inwoners. Met de twee buurgemeenten Baelen en Blieberg en het oosten van Voeren vormt ze de zogenaamde Platdietse streek. De plaats behoorde tot het oorspronkelijk gebied van het hertogdom Limburg. In de gemeente wordt Platdiets, een Limburgs dialect, gesproken, maar bij de vastlegging van de taalgrens (in 1963) kwam de gemeente toch aan de Franse kant van de taalgrens terecht. Toch was de mogelijkheid voor het instellen van Nederlandse of Duitse taalfaciliteiten opengelaten (artikel 16 van de Wet op het gebruik van de talen in bestuurszaken). Volgens artikel 3 van de Wet op het gebruik van de talen in het onderwijs (18 juli 1963) is er in Welkenraedt de mogelijkheid het onderwijs in een andere dan de Franse taal te organiseren. Tot de opheffing van het hertogdom Limburg hoorde Welkenraedt tot de Limburgse hoogbank Baelen. Net als de rest van het hertogdom werd Welkenraedt bij de annexatie van de Zuidelijke Nederlanden door de Franse Republiek in 1795 opgenomen in het toen gevormde Ourthedepartement. Na de val van Napoleon werd bij een grensverdrag van 26 juni 1816 tussen de Nederlanden en Pruisen de sectie Herbestal (215 inwoners) afgestaan aan Pruisen. Welkenraedt werd zo een grensdorp. In 1830 werd Welkenraedt na de Belgische onafhankelijkheid een Belgische grensgemeente. In 1843 werd de spoorlijn Luik - Aken ingehuldigd en het station van Welkenraedt werd geopend als grensstation, voor de Pruisische grens. Het station helpt mee aan de industriële en demografische ontwikkeling van de gemeente. Na de Eerste Wereldoorlog en het Verdrag van Versailles kwam het voormalig Pruisische gebied ten oosten van Welkenraedt bij België, waardoor Welkenraedt niet langer een grensgemeente was.

    De start was vanuit het sportcomplex, wij kozen voor de 30km. het beloofde een pittige parcours te zijn. We kregen rustposten in Henri-Chapelle, Limbourg en Baelen. het was een heel gevarieerd parcours, met pittige klimmetjes en serieuze afdalingen.



    Het sportcomplex waar de start van deze wandeling begon.



    doortocht in  het kleine park







    We kregen enkele mooie vergezichten.



    Zonet onze eerste rustpost in Henri Chapelle verlaten en volgden een tijdje de spoorlijn.





    De uitstippeling van het parcours was heel goed.



    heel aangenaam om in deze streek te wandelen en hadden geluk met het prachtig weer.










    In de verte ziet men een watertoren, waar onze volgende rust was.









    Hier zijn we opweg naar Limbourg.









    Aangekomen in één van de mooiste Waalse dorpjes.

    Hier hadden we rust op deze plaats. Kuier door de steegjes van Limbourg en laat je verleiden door de charmante huizen. Limbourg was ooit de hoofdstad van het oude Hertogdom Limbourg en biedt schitterende vergezichten over de omgeving en meerbepaald over het Hertogenwald. Het dorp Limbourg in de provincie Luik onderscheidt zich door zijn natuurkader en erfgoed dat deel uitmaakt van het uitzonderlijk immaterieel erfgoed van Wallonië. Dit dorp was ooit de hoofdstad van het oude Hertogdom Limbourg en voormalige versterkte plaats langs de Vesdre, tussen het Land van Herve en het Ardense massief. Het mooie dorpje Limbourg heeft zijn bouwkundig erfgoed kunnen bewaren tot grote tevredenheid van zijn inwoners en bezoekers. Het bouwkundig geheel van het dorp werd opgenomen op de lijst van uitzonderlijke onroerend erfgoed van Wallonië. Bovendien vind je er tal van geklasseerde monumenten.Geniet van een ontspannende wandeling naar de Place Saint-Georges met zijn kinderkopjes. Kuier door de steegjes en laat je verleiden door de charmante huizen. Een reis door de tijd. Liefhebbers van geschiedenis en de middeleeuwen komen in Limbourg aan hun trekken met de Saint-Georgeskerk, de kastelen, de fontein en de stenen tafel. Geniet ook van schitterende uitzichten over de omgeving en meerbepaald over het Hertogenwald.

    De kerk van Limbourg. De kerk is gebouwd in gotische stijl en gewijd aan Saint- Georges. De toren stamt uit 1301, de rest van het gebouw is 15e eeuws. De kerk is opgetrokken uit Carbonische kolenkalksteen. Het tabernakel stamt uit 1544 en verder bezit de kerk ook een Maria-beeld uit messing dat uit de 15e eeuw stamt. Naast de kerk staat een oude waterpomp. Bijzonder is ook een 300-jarige lindeboom. Het kerkhof ligt een stukje beneden de kerk. Het is een prachtig oud kerkhof met veel oude graven en rotsen vol met Klimop. Het stadje in zijn geheel is door het Waalse Gewest erkend als patrimoine majeur. In het kleine museum aan het plein, gevestigd in het voormalige stadhuis (Arvo), is een maquette van Limbourg in 1632 te zien.

    Hier begonnen we aan een steileafdaling, via smalle paden en het was goed uitkijken voor de brokstukken en sommige wortels.



    mooi zicht


    Terug aangekomen in Welkenraedt, nu nog enkele luwe wegen tot aan de startzaal. Een hele mooie wandeling, het was wel pittig en we zijn heel tevreden. Nadien begonnen we aan de terugtocht naar ons huisje,een ritje van 2,5u.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    13-10-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    10-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Staden 10-10-2018
    Herfsttocht

    Op een mooie midweekse dag gingen we wandelen in Staden.
    Staden is een plaats en gemeente in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De gemeente telt iets meer dan 11.000 inwoners. In het plaatselijke dialect (West-Vlaams) wordt de 'd' niet uitgesproken en wordt het dus Staen. De gemeente bestaat naast Staden-centrum nog uit de deelgemeenten Oostnieuwkerke en Westrozebeke, beide ten zuiden van Staden zelf. Staden zelf is goed voor ongeveer de helft van de totale bevolking van de gemeente. Op de grens van Staden, Westrozebeke en het naburige Poelkapelle ligt het gehucht en parochie Vijfwegen. Op de grens tussen Oostnieuwkerke en Hooglede ligt het gehucht Sleihage, dat ook tegen en op de grens met Staden ligt. Verder liggen in de gemeente nog een aantal kleinere gehuchtjes verspreid, zoals Stadenberg.

    De start was vanuit de loods Vandemoortel. De wandelaars konden uit een 4tal afstanden kiezen. Wij kozen voor de langste afstand 18km. Het was een rustige landelijke wandeling rondom Staden, met een centrale rustpost in het oud gebouw van het station van Staden.



































    Een aangename rustige middenweekse wandeltocht.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    10-10-2018, 21:41 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    07-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Westmalle 07-10-2018
    42° Internationale wandeltocht:

    Vandaag club uitstap naar wandeling te Westmalle.Rond 6u45 vertrok een volle bus met wandelaars richting Westmalle. De plaatselijke wandelclub WSV club 76 hield er hun 42°Internationale wandeltocht.
    Westmalle is een dorp in de Belgische provincie Antwerpen en een deelgemeente van de gemeente Malle. Westmalle is de hoofdplaats van de fusiegemeente en huisvest de gemeentelijke diensten. Het dorp ligt in de Antwerpse Kempen. In 1194 wordt Malle voor het eerste genoemd als Oostmalle een eigen parochie krijgt, afsplitsing van de parochie waartoe Westmalle en Oostmalle behoorde. Malle behoorde toen toe aan het graafschap Toxandrië. De oudste kern van bewoning van Malle lag op laaggelegen land. als er een tweede kern op het hogere deel van Malle ontstond werd Malle uiteindelijk Westmalle. Ten zuiden van Westmalle ontstond er ook derde kern. Deze kern was Zoersel en die groeide uit van gehucht naar een dorp. Westmalle en Zoersel werden daarna een dubbeldorp. Daar kwam in 1794 een einde aan als Westmalle en Zoersel zelfstandige gemeenten werden. Tijdens de grote gemeentelijke herinrichting in het tweede deel van de 20e eeuw. ontstond op 1 januari 1977 door de samenvoeging van de gemeenten Oostmalle en Westmalle een nieuwe gemeente. De naam van de fusiegemeente was in eerste twee en half jaren Westmalle, maar op 30 juli 1979 werd deze gewijzigd in Malle.



    Na het uitdelen van de inschrijvingskaarten dronken we eerst nog een kop koffie en begaven ons nadien op de weg. We volgden het parcours van de 21km.

    Onmiddellijk na start stapten we via wat autoluwe wegen naar de eerste landelijke veldwegels. We kregen al enkele mooie vergezichten.



    We stapten verder richting het domein Renesse.





    Hier zijn we aan het domein Renesse.



    Zicht op het kasteel.Het kasteel van de graven de Renesse vormt een opvallende blikvanger in het hart van Oostmalle. Het kasteel, waarvan de vroegste sporen dateren uit de 15de eeuw, kende een woelige geschiedenis. In 1983 werd het eigendom van de gemeente en in 1985 kreeg Domein de Renesse vzw het beheer toevertrouwd. In 1542 vatte de bouw aan van dit grootse kasteel op de ruïnes van een middeleeuwse burcht. Bij een restauratie in 1830 in opdracht van burggraaf du Bus de Gisignies bleven de 15de-eeuwse rondbouw, de 16de-eeuwse westvleugel en de oostvleugel bewaard. De oostvleugel werd uitgebreid met een ingang, een toren en een ridderzaal. De beoogde symmetrische uitbouw van de westvleugel bleef echter steken bij de funderingen. Deze vleugel werd beschadigd in W.O.II. Het kasteel werd in 1983 aangekocht door de gemeente, die de restauratie aanvatte van het dak, de ingangspartij uit 1920 en de overgangszone tussen de oost- en westvleugel. De restauratie van de beschadigde westvleugel is in voorbereiding. Momenteel wordt het gebouw voor culturele doeleinden opengesteld. Het interieur bewaart verschillende kleurrijke kamers in neo- en empirestijlen.

    We wandelen verder door het park.In het Domein de Renesse, een natuurgebied van 127 ha, kan je het hele jaar door vrij wandelen. Ontdek de Engelse tuin en merkwaardige uitheemse bomen zoals de sequoia of mammoetboom. Het park (60 hectare) en de vijver werden aangelegd in 1830. Er zijn merkwaardige boomsoorten. Het voormalig koetshuis is ingericht als cafetaria. Op de parking van het kasteeldomein kan je een keuze maken tussen twee bewegwijzerde wandelpaden: het Wolfkapelpad (5 km) en het De Renesse-Salphenpad (11 km).



    Heerlijk wandelen en vooral heel rustig.





    Hier zijn we dan aangekomen aan onze centrale rustpost. De 21 en 28km moesten hier een mooie lus maken. Na iets te hebben gedronken begonnen we aan de lus.

    Ook via enkele autoluwe wegen kwamen we aan het volgende stukje natuur. ’s Herenbos is lang het speelterrein geweest voor adellijke families. Vandaag geniet een groot deel van het bos bescherming omwille van haar uitzonderlijke natuurwaarden. Wandelaars zijn welkom op enkele idyllisch mooie plekjes in het bos. Het grootste deel van het bos is ontoegankelijk omdat het is aangeduid als bosreservaat.

    We kregen een heel mooi stukje natuur om er te wandelen.




    Het was heerlijk vertoeven tussen al dat pracht. Geniet even mee.





    Een en al prachtig. ’s Herenbos is lang het speelterrein geweest voor adellijke families. Vandaag geniet een groot deel van het bos bescherming omwille van haar uitzonderlijke natuurwaarden. Wandelaars zijn welkom op enkele idyllisch mooie plekjes in het bos. Het grootste deel van het bos is ontoegankelijk omdat het is aangeduid als bosreservaat.













    Na de hele mooie lus kwamen we terug aan de rustpost. Daarna begonnen we aan de terugweg richting startzaal.





    We deden terug het domein renesse aan , maar nu de andere helft. Dit was wederom veel genieten.





    Zicht op de vijver.












    Prachtige herfstkleuren.













    Mijn vroegere familie.

    Deze wandeling is zeker een aanrader. Heel prachtig en veel geluk gehad met het mooie weer. Voor herhaling vatbaar.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    07-10-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    06-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Ooike 06-10-2018
    3° Rondom Ooike-wandeling:

    Vandaag wandelen in Oost-Vlaanderen, namelijk in Ooike.
    Ooike is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van Wortegem-Petegem. Het dorp ligt aan de rand van de Vlaamse Ardennen. Het dorp is sinds de vroege middeleeuwen in het bezit van verschillende families geweest. De belangrijkste hiervan waren de familie Baronaige tot omstreeks 1614, en vanaf de vroege 18de eeuw de familie della Faille. Deze familie bleef heer van Ooike tot de afschaffing der heerlijkheden door de Franse Overheersing omstreeks 1794. Landbouw is steeds de belangrijkste nijverheid geweest, naast de huiselijke productie van lijnwaad. De bevolking groeide gestadig en piekte rond het midden van de 19de eeuw, toen een zware economische crisis de populatie halveerde. In het jaar 1815 bedroeg de bevolking 1.102 inwoners, in het jaar 1885 telde men 1.087 inwoners. Sedert 1977 is een deel (oppervlakte 495 ha) van de vroegere gemeente een deelgemeente van Wortegem-Petegem, meer bepaald het westelijk deel met de dorpskern. Het oostelijk landelijk deel (oppervlakte 170 ha) werd bij de stad Oudenaarde gevoegd.De start was vanuit de Parochiezaal Amandel, de wandelaars konden uit een 4tal afstanden kiezen. het beloofde een mooie dag te worden. Na iets te hebben gedronken begonnen we aan de tocht. We stapten via landelijke wegen en afgewisseld met enkele veldwegels naar Wanegem-Lede.



    Afstandstabel.

    Het parcours voor vandaag.

    We kregen enkele mooie zichten te zien, het was nog kalm toen we vertrokken.











    Een heel gevarieerd parcours











    Hier waren we aangekomen in Wanegem-Lede. De 2 langste afstanden maakten hier een mooie lus, richting Huise.



    Ook op de lus werden we getrakteerd op mooie zichten.




    De molen van Huise. De Huisekoutermolen is een houten standerdmolen in de Belgische deelgemeente Huise. Oorspronkelijk stond deze windmolen in Waregem en was daar als Hoogmolen bekend, al zeker sinds 1512. De molen functioneerde tot 1948 en was de eigendom van de gezusters Martha, Leontine en Magdalena Van den Broucke. De data 1678 en 1708 stonden in de romp van de molen gegrift. In 1968 werd de molen aangekocht door de gemeente Waregem, die er echter geen blijf mee wist. Hij werd in 1971 aangekocht door molendeskundige Paul Bauters, die hem in november van dat jaar afbrak, overbracht naar Huise en in de jaren 1972-1975 herstelde, in samenwerking met de molenrestaurateur Walter Mariman uit Zele. In 1974 werd de molen heropgericht op een plek waar vroeger een stenen grondzeiler stond, Cnuddes molen, die in 1851 was afgebrand. Bauters gaf er de nieuwe naam Huisekoutermolen aan. Na de herstelling was de molen opnieuw werkbaar en werd er regelmatig gemalen. Hij diende ook als centrum voor de molenaarsopleidingen die Paul Bauters organiseerde. De Huisekoutermolen voor de herstellingswerken van 2010-2012.In 2001 bemerkte men te grote torsie bij het draaien en legde men de activiteiten stil. De wind rukte een molenwiek af waardoor de eigenaar het volledige wiekenkruis in mei 2007 verwijderde. Hij gaf daarop de molen en het molenaarshuis in erfpacht aan de vzw Levende Oost-Vlaamse Molens. Restauratie gebeurde in 2010-2012. Op 16 september 2012 werd de molen, opnieuw draaivaardig geworden, feestelijk opengesteld.

    De kerk van Huise. Parochiekerk Sint-Petrus en Urbanus.Georiënteerde dorpskerk met omringend ovaal kerkhof thans afgesloten door een laag bakstenen muurtje of haag en rij accasiaboompjes in plaats van vroegere fraaie ijzeren hekken. Beeld van Heilige Adalardus op zuil van circa 1900 in noordwestelijke hoek.

    Huise is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van Zingem. Een oude vermelding van de plaats dateert uit een charter van 877 als villa uscias. De naam zou een foutieve verlatijnste omspelling zijn van het Indo-Germaanse hydroniem "usa-ja". In dit charter werd de toelating verleend er een kerk te bouwen; waar dit gebied voorheen deel uitmaakte van de parochie Mullem. De Abdij van Corbie had belangrijke bezittingen in Huise. Deze bezittingen en andere bezittingen waren door Adalardus omstreeks 825 geschonken aan de deze abdij; waarvan hij abt was geweest. Het was vooral een landbouwdorp, maar het kende sinds de middeleeuwen ook een lijnwaadnijverheid en er werd vlas verbouwd sinds de 14de eeuw. In de 16de eeuw kende de Hervorming in Huise grote aanhang en er was een belangrijke migratie naar Nederland. Huise speelde, gezien zijn ligging op een heuvelrug, een belangrijke rol in de Slag bij Oudenaarde op 11 juli 1708, waarbij 170.000 soldaten uit heel Europa betrokken waren. Tot de gemeentelijke herindelingen van 1977 behoorde ook het dorp Lozer tot Huise. Door de fusie werd Huise in twee gedeeld, een deel met het centrum van Huise werd een deelgemeente van Zingem; het ander deel van Huise en het dorp Lozer werd bij Kruishoutem gevoegd. Agnès della Faille d'Huysse was van 1927 tot 1970 burgemeester van Huise



    Nu gingen we terug richting Wanegem- Lede waar onze rustpost was.



    Na de 2° rust in Wanegem-Lede begonnen we aan het laatste gedeelte van deze wandeling, we stapten terug richting Ooike.



    Ook op de terugweg was het afwisselend van parcours.









    De molen van Wanegem-Lede De Schietsjampettermolen is een standerdmolen in de Belgische deelgemeente Wannegem-Lede. Deze molen stond oorspronkelijk in de West-Vlaamse deelgemeente Houtave. De Houtavemolen werd in 1981 afgebroken onder luidruchtig protest van de toenmalige veldwachter, vuurwapen in de hand. Hij schoot een kogel in het molenkot. Ze werd in Wannegem-Lede heropgebouwd en wordt daar Schietsjampettermolen genoemd. De molen staat langs de Huisepontweg, op de plaats waar vroeger een 16e-eeuwse molen stond die op 27 oktober 1959 omwaaide. Het 23 m lange gevlucht is uit eikenhout. Een storm in de kerstnacht van 1999 rukte een molenroede los die tientallen meter verder in de kouter terechtkwam. Sedert 2006 is ze opnieuw maalvaardig. Ze kan twee steenkoppels en een haverpletter aandrijven. Bij de fusie van de gemeenten Kruishoutem en Zingem in Kruisem, werd de straatnaam van de aanliggende straat (Molenstraat) veranderd in Houtavestraat, naar de herkomst van de molen.






    Ons laatste pad die we volgden alvorens we terug aan de start kwamen. Een prachtige wandeling.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    06-10-2018, 16:09 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    22-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Schorisse 22-09-2018
    Vlaamse Ardennentocht:

    Mijn keuze viel voor vandaag richting Schorisse, waar de wandelclub Op stap door Nukerke er hun Vlaamse Ardennentocht hielden.De start was vanuit het PC De Wante.
    Schorisse is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de gemeente Maarkedal. Het landbouwdorp is een langgerekt straatdorp in de Vlaamse Ardennen, nabij Henegouwen. Het reliëf golft tussen de 32 en 122 meter, en de Maarkebeek stroomt door de dorpskern. Vroeger was ruim 300 ha bebost, nu zijn slechts het 26 ha grote staatsbos (Bos Ter Rijst) en enkele verspreide bospartijen overgebleven (onder andere in het Burreken).Schoorisse, afkomstig van het Latijnse Scornacum (schorre), was reeds bekend in de 12de eeuw, meer bepaald met de Heeren van Schoorisse. Arnaut V, een van de Heeren, was zelfs raadsheer van Lodewijk van Male die in 1378 de onafhankelijkheid van het huidige Schorisse verwierf. In 1416 werd het Sint-Margriethospitaal gesticht, een onderdak voor bedevaarders en noodlijdenden. Verder, in de 16de eeuw werd de Sint-Pieterskerk gebouwd, waarvan tot op heden enkel de gotische toren overbleef door de Beeldenstormers, die deze in 1566 ernstig beschadigden. Ook was dit dorp in bezit van een waterslot (rond 1640). Dit kasteel raakte echter in verval nadat dit in handen was gevallen van het Huis te Lalaing uit Oudenaarde en werd in 1890 afgebroken. Het dorp kreeg in de loop der geschiedenis veel te verduren, want in 1788 brak de Boerenopstand te Cocambre (Koekamer) (zie één van de verhalen van Herman Teirlinck) uit. Op de begraafplaats van Schorisse liggen tien Britse soldaten die in de buurt sneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog.























    Enkele mooie panorama's






















    De Sint-Vincentiuskapel op de Kapelleberg zou ook uit de 12e eeuw dateren. De oudste vermeldingen gaan terug tot de tweede helft van de 16e eeuw. De eenbeukige kapel werd als bedevaartsoord gebruikt.



    Terug aangekomen in Maarke, na onze lus.



    De kerk van Maarke.De Sint-Eligiuskerk dateert grotendeels uit 1775. De kerk werd toen opgetrokken naast de gotische toren van de oude kerk. Deze oude kerk zou reeds uit de 12e eeuw dateren.Maarke is een dorpje in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Het maakt samen met Kerkem deel uit van Maarke-Kerkem, een deelgemeente van de gemeente Maarkedal. Maarke ligt in de Vlaamse Ardennen, aan de Maarkebeek. De plaats werd reeds vermeld in een 864, in een Latijnse tekst als "villa qui dicitur Marka". Het dorp werd in 1063 vermeld als Marca. Dit hydroniem zou "de moerassige" betekenen. Reeds in de 11e-12e eeuw zou er een kerkje gestaan hebben. In 1129 verkreeg de benedictijner abdij van Liessies het patronaatschap van de parochiekerk. In 1820 werd het dorp samengevoegd met Kerkem tot Maarke-Kerkem. In 1977 werd dit een deel van de fusiegemeente Maarkedal.














    Ze hadden geen regen voorspeld, doch kregen we een fikse regenbui. Het was snel gedaan met foto's te nemen.Het was een tocht met heel veel variatie, we kregen enkele pittige klimmetjes te verwerken, typisch voor de Vlaamse Ardennen. Al bij al een behoorlijke tocht.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    22-09-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    18-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Bavikhove 18-09-2018
    Met boer Bavo op de buiten:


    Vandaag ging ik wandelen in Bavikhove, het was de eerste keer dat ik deelnam aan deze wandeling.
    Bavikhove is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Harelbeke. Deze deelgemeente ligt tussen Harelbeke-centrum en deelgemeente Hulste, langs de rivier de Leie. De brouwerij Bavik, bekend om zijn pils en onder andere ook het Wittekerkebier, is in Bavikhove gevestigd.Het was een lussentocht met verschillende afstanden. Ik begon met de grootste lus, daar het grotendeels natuur was.



    De eerste lus was bijna 11km lang, maar deze was de mooiste. We gingen richting Ooigem via het jaagpad naar de Leie, we wandelden ook langs een dode Leiearm en door het nabijgelegen natuurstukje.































































    De andere lussen waren meer met autoluwe wegen en langs de velden. Na de eerste lus wandelden we nog een lus van bijna 9km en de rest lieten we links liggen. De bepijling kon een heel stuk beter.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    18-09-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    16-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Deinze 16-09-2018
    37° Canteclaermarsen:

    Gisteren gewandeld in Brugge, vandaag ging ik gaan stappen in Deinze, waar de wandelclub uit Deinze er hun 37° Canteclaermars hielden. De start was vanuit het VTI, de wandelaars konden uit een 7tal afstanden kiezen.
    Deinze is een stad en gemeente in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, langs de rivier de Leie. De stad telt meer dan 31.000 inwoners, die Deinzenaars worden genoemd. Op 19 december 2017 keurden de gemeenteraden van Deinze en Nevele de fusie definitief goed, die al in juli voorgesteld werd. Met het decreet van 4 mei 2018 bekrachtigde Vlaanderen de fusie. De nieuwe stad zal Deinze blijven heten maar krijgt de slagzin Land van Nevele. De stad zal 46.000 inwoners tellen en zal qua oppervlakte met 127,38 km² de grootste stad van Oost-Vlaanderen zijn, op Gent na. De stad zal 17 deelgemeenten tellen, 3 NMBS-stations en zal zowel aan de E40 als de E17 een op- en afrit hebben. De belastingen zullen gereduceerd worden tot de laagste die in een van steden geheven worden. De steden zullen officieel fuseren op 1 januari 2019.

    Na de nodige formaliteiten, begon ik aan de wandeling. Na een 50tal meters hadden we al direct een splitsing waar de 2 kleinste afstanden ons verlieten. De andere afstanden volgden een tijdje het Schipdonkkanaal en aan de Filliersdreef verliet de 12km ons. Wij volgden verder de vaart en stappen door bosrijk gebied en kleine autoluwe wegen richting Bachte-Maria-Leerne, door open kouter wandelen we voorbij de mooie hovingen van het kasteel "Ter Meere" om zo verder de rustpost in Bachte-Maria-Leerne te bereiken.




    Het Schipdonkkanaal







    Hier stapten we door een stukje natuur



    kregen enkele mooie vergezichten met de opkomende zon.





    Het was heerlijk nazomerweer, een lichte wind met een aangename temperatuur.



    Hier zijn we dan aangekomen in de rustpost te Bachte-Maria-Leerne.




    Na een 2de stop trekken alle afstanden door de prachtige 900 m lange Ooidonkdreef, gekasseid in 1567 en beplant met lindebomen in 1750, we stappen door de blauwe Poort de enige overgebleven van de zeven poorten die het oorspronkelijke domein omsloten.Zo komen we langs het kasteel van Ooidonk gebouwd in Vlaams-Spaanse renaissance stijl een echte parel thans bewoond door Graaf t’Kint De Roodenbeke.



    Het Kasteel van Ooidonk is een monumentale oude waterburcht ten zuiden van het Belgische dorp Sint-Maria-Leerne, niet ver van Deinze. Oorspronkelijk ontstaan in de 12e eeuw als boerderij, spreekt men in de 14e eeuw van een versterkte waterburcht. Het slot werd verwoest in 1491. In 1579, in de periode dat Gentse opstandelingen Filips II van Spanje als graaf van Vlaanderen hadden afgezet, werd het nogmaals verwoest. Na de brand van 1579 werd de ruïne opgekocht door Maarten della Faille en herbouwd tot kasteel in renaissancestijl. Het kasteel diende vroeger als voorpost en verdedigingsbolwerk van de stad Gent aan de Leie. In de 16e eeuw woonde Filips van Montmorency er, de graaf van Horne die in 1568 op last van de Spaanse heerser onthoofd werd. Thans is Kasteel Ooidonk privaat eigendom van graaf Henry t'Kint de Roodenbeke, oudste zoon van wijlen graaf Juan t'Kint de Roodenbeke. [1] De familie bezit het sinds 1864 toen Henri t'Kint de Roodenbeke het kasteel aankocht. De familie heeft het kasteel uitgebreid, zonder afbreuk te doen aan de speelse renaissancestijl. De Franse architect Clément Parent (1823-1884) leverde het ontwerp en leidde de werken van 1864 tot 1875. Zo werden het interieur vernieuwd en de tuinen heraangelegd. Ook liet graaf t'Kint de conciergewoning bouwen en het smeedijzeren erehek plaatsen met zijn wapenschild. Het interieur is te beschrijven als zuivere neo-Vlaamse renaissancestijl, met de vermelding van de huiskapel van de familie in neo-Byzantijnse stijl. Het kasteel werd in 1944 beschermd als monument[2]. In 1980 werden ook enkele omliggende gebouwen mee beschermd[3] en in 1995 het kasteeldomein[4]. Kasteel Ooidonk is sinds 1958 open voor bezoekers van 1 april tot 15 september, het omliggende park (Franse tuinen) is het gehele jaar te bezichtigen. Op het domein worden soms openluchttentoonstellingen gehouden. In 1995 werd het 400-jarig bestaan van het kasteel gevierd door de familie. Ook werd de 150ste verjaardag van de aanwezigheid van familie t'Kint de Roodenbeke in Ooidonk in juni 2014 gevierd. Zowel Henri II t'Kint de Roodenbeke als zijn zoon Juan t'Kint de Roodenbeke en zijn kleinzoon Henry t'Kint de Roodenbeke hebben in de laatste vijtig jaar grote inspanningen geleverd voor de restauratie en renovatie van het kasteel en van het ganse domein.

















    Via de Henri-en de Leiemeersdreef bereiken we het Basiel De Craene pad even voorbij de Leiebocht stappen we over een klein steil bruggetje richting Astene Sas waar we de 12 km stapper vervoegen en zo samen de rustpost in Astene bereiken.

    Hier doen de 24 & 32 km nog een lus door het stadsbos met zijn vele onverharde paden en dreven.






    Daarna keren alle afstanden terug door de bosrijke omgeving van Astene Dreef, een 800 m lange geklasseerde lindendreef, en zo komen we voorbij het “Goed Te Gampelare” een mooi omwalde hoeve die omstreeks 1430 in het bezit was van Joos Vlijdt en Elizabeth Borluut, dit zijn de opdracht gevers van het “Lam Gods” en zij staan beiden op het schilderij afgebeeld. Via het spoorwegpad keren we terug richting Petegem, achter de Sint Martinuskerk volgen we het pad langs de visvijvers en via het Antoon Van Parijspad, de Tolpoortbrug en de markt komen we terug aan in het VTI.





    Het stadsbos van Deinze is een bosgebied van 55 hectare aan de rand van het stadscentrum op het grondgebied van de deelgemeente Astene. Het beheer ervan is in handen van het Agentschap voor Natuur en Bos. Het bestaat uit twee delen: het eigenlijke stadsbos rond de historische Astenedreef, en de nieuwe aanplant rond het Nieuwgoed te Parijs, een laatmiddeleeuwse hoeve. Het stadsbos van Deinze is relatief jong. In 2005 kocht het stadsbestuur de bossen rond de Astenedreef. In dezelfde periode tikte het Agentschap voor Natuur en Bos 35 hectaren landbouwgrond op de kop rond het Nieuwgoed te Parijs. Vanaf 2007 werd met de nieuwe aanplantingen gestart. Het Nieuwgoed te Parijs is een zogenaamde ontginningshoeve waarvan de oudst gekende archivalia teruggaan tot 1374. Dergelijke complexen werden gebouwd met de bedoeling om het omliggende land, dat tot dan toe onontgonnen was, in cultuur te brengen. Vermoedelijk is de hoeve dan ook ontstaan tijdens de grote ontginningsbeweging van de 11de - 13de eeuw. Het toponiem 'te Parijs' komt al in de eerste vermelding voor en kan verwijzen naar een persoonsnaam Paris of Patricius. Een andere mogelijkheid is dat een van de oorspronkelijke pachters vernoemd werd naar de stad Parijs. In de buurt van het Nieuwgoed ligt ook een Oudgoed te Parijs, wat enigszins verwarrend is aangezien die hoeve pas gebouwd werd toen het oorspronkelijke Goed te Parijs er al drie eeuwen stond. Het Oudgoed werd pas in 1628 gebouwd, als een afsplitsing van de eerste hoeve. De naamsverwarring is waarschijnlijk ontstaan doordat de oorspronkelijke hoeve op de Ferrariskaart van 1771-1778 is opgetekend als 'het Goet te Parijs' terwijl de nieuwe hoeve aan de Parijsestraat 56 werd opgetekend als het 'Oudt Goet te Parijs'.[3] Door de mist der eeuwen heeft het oorspronkelijke Goed te Parijs uiteindelijk de naam 'Nieuwgoed' gekregen, naar analogie van het Oudgoed te Parijs.

















    Hier zijn we dan aan het einde van onze mooie wandeling. Er waren meer dan 2000 wandelaars.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    16-09-2018, 20:08 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    15-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Assebroek 15-09-2018
    36° Arsebrouc-tocht:

    Vandaag reed ik richting Brugge, waar de wandelclub de Bruggse Metten er hun Arsebrouc-tocht hielden in Assebroek. Assebroek is sinds 1 januari 1971 een deelgemeente van de provinciehoofdstad Brugge. Assebroek ligt ten zuidoosten van de historische binnenstad. De deelgemeente heeft een oppervlakte van 10,49 km² en telde op 31 december 2014 19.737 inwoners, die Assebroekenaren worden genoemd. Het aantal inwoners is sinds 1999 nauwelijks gewijzigd. Daarmee telt Assebroek ca. 16,75% van de Brugse bevolking.
    Sinds 1421 spreekt men van Assebroucq of Assebroek. Voordien was het Ursebroec (1201), Ersbroch (1231), Ars(e)brouc (1242). Ars(e)brouc betekent wellicht vochtige paardenweide. Het Oud-Nederlandse Arse of Ors staat dan voor paarden en brouc voor nat stuk land of meers. Opvallend is dat rond de Meersen in de middeleeuwen talrijke herbergen stonden, allen met paardennamen, waarvan alleen nog de bouwval Het Vliegend Paard te Oedelem overeind staat. Ook de buurt Peerdeke in Assebroek verwijst wellicht hiernaar. Sommige bronnen gaan ervan uit dat Arse slaat op Essen, zodat Assebroek zou betekenen moeras omringd door Essen. De historicus Jos De Smet heeft deze verklaring afgewezen, omdat rond meersen geen esbomen groeiden.

    De start was vanuit het KTA Assebroek, de wandelaar kon er uit een 5tal afstanden kiezen. Ik ging voor de grootste afstand(22km). Het beloofde een gevarieerde wandeling te zijn met stukken puur natuur midden de Assebroekse meersen, een beschermd natuurgebied.Op de wandeling geniet je zeker van het unieke traject die ons een stuk onbekend Assebroek laat ontdekken.



    De startzaal

    Hier wandelden men door Daverlodomein



    De Assebroekse Meersen is een natuurgebied in de Belgische stad Brugge ten zuiden van de wijk Ver-Assebroek. Het 420 ha grote gebied wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De meersen vormen een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden, omringd door rijen knotwilgen en populieren.Tot rond de Tweede Wereldoorlog kwam het gebied regelmatig onder water. Wie er hooide liep het risico zijn hooi te zien wegdrijven. Op Sint-Pietersdag (29 juni) verpachtte de eigenaar bij opbod perceeltjes weiland aan boeren uit de omgeving, die er tijdens de zomer enkele stuks vee konden laten op grazen.





    heerlijk om er te wandelen, en het weer was heel prachtig.



    geniet mee van de mooie zichten.


























    Hier kwamen we aan de centrale rustpost van deze tocht. De 2 grootste afstanden maakten hier een lus, de 18km moest 4.2km afleggen, de 22km en lus van 8.3km.

    We stapten richting Ryckevelde. Ryckevelde (ook: Rijkevelde) is een domein van 180 ha op grondgebied van Assebroek en Sint-Kruis (deelgemeenten van Brugge), Sijsele (Damme) en Oedelem (Beernem). Een deel is militair domein, het kasteel krijgt een nieuwe bestemming en de bossen zijn deels beschermd natuurgebied. "Ryckevelde" gaf ook zijn naam aan de vzw Ryckevelde, beweging voor Europees burgerschap, die van 1956 tot 2014 zijn kantoor had in het kasteel van het domein. Rijkevelde is gesitueerd op de grens tussen zand en zandleem en is bijgevolg nooit een rijke landbouwgrond geweest. Er groeide heide en er graasden schapen. De aanplanting met naaldbomen verzuurde de grond en als klap op de vuurpijl gebruikte het Belgisch leger het bos als schietstand annex noodlandingsbaan zelfs 's nachts. Het domein lag ook op het grondgebied van 3 (4?) gemeenten, zodat niemand zich echt verantwoordelijk voelde.
























    Het was een mooie tocht, en ik heb er veel van genoten.Een mooi stuk groen rond Brugge. deze tocht is een aanrader.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    15-09-2018, 20:53 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    08-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Heindonk 08-09-2018
    Balsemientocht

    Deze keer gingen we wandelen in de provincie Antwerpen. De Vaartlandstappers gaven er hun tocht in Heindonk, een deelgemeente van Willebroek. Heindonk
    is een dorp in de Belgische provincie Antwerpen en een deelgemeente van Willebroek. De naam is afkomstig van het woord donk, dat een hoger gelegen met heide begroeid gebied in een polder is. Heindonk was een donkengebied tussen het huidige Zennegat en de Rupel. Het was gescheiden van Blaasveld door de Hondekotbeek en van Heffen door de Leibeek. Het was waarschijnlijk een dorp langs de heirweg van Bavai naar Utrecht. Heindonk behoorde toen nog tot de parochie Zemst. Pas vanaf 1603 hoorde het bij Heffen. Het werd pas een zelfstandige parochie in 1803. Vanaf 1664 werd Rumst en dus ook Heindonk een heerlijkheid onder leiding van de Berthouts en hun opvolgers. Heindonk wordt door water omgeven. De noordgrens wordt gevormd door de rivier de Rupel; ten oosten loopt de Dijle die er in de Rupel vloeit Ten zuiden en ten oosten liggen de Sport Vlaanderen roei- en zeilvijvers Hazewinkel en Broekhoven. De start was vanuit het surfchalet.



    Het traject dat we volgden.

    Zicht op de roeivijver van Hazewinkel.





    broekhoven





    Broek De Naeyer Aan de overkant van de Rupel bevindt zich het provinciaal groendomein 'Broek De Naeyer'. Dit gebied van 66 ha was vroeger meer een stortplaats voor industrieel afval dan een groendomein. Gelukkig heeft de provincie Antwerpen de natuur hier de kans gegeven om zich te herstellen. Het resultaat is een prachtige mozaïek van diverse biotopen met een rijke fauna en flora. Heel wat vogels, libellen en vlinders vinden hier hun plekje en ook de bever keerde na jarenlange afwezigheid terug. Naast de bever werd ook de otter, waarvan men vermoedde dat hij in Vlaanderen niet meer voorkwam, hier meermaals geobserveerd sinds 2012. Vanuit twee vogelkijkhutten kun je in alle rust genieten van de levendige natuur. Dit gebied is bekend om zijn wetenschappelijk onderzoek naar vogels.







    De Biezenweiden, eeuwenlang bestonden de Biezenweiden uit weilanden die regelmatig overstroomden door water uit de Rupel. Ondertussen houden dijken de rivier binnen haar oevers en groeit er vooral bos in de Biezenweiden. Hier en daar vind je nog sporen terug van rijen knotwilgen die de weides omzoomden. Het bos, oorspronkelijk aangeplant voor de houtproductie, is nog volop in ontwikkeling. Tijdens het voorjaar kan je genieten van het concert van spechten en nachtegalen. In de winter zoekt de houtsnip de rust op in het bos. De Biezenweiden is geen groen eiland, waterplassen, waterlopen en vochtige moerasgebieden omsluiten het gebied. Watervogels en bevers voelen zich prima thuis in de buurt. Je bezoek aan de Biezenweiden kan je combineren met een wandeling door het verrassend natuurrijke Broek De Naeyer of uitbreiden met een wandellus aan zeilvijver De Bocht, Hazewinkel en langs de Rupel





    Onze centrale rustpost

    Mooi opschrift in het herentoilet.

    Zicht op de kerk van Heindonk.






    Zicht op de Rupel







    Veel onverharde paden, een ware must voor de wandelaar.





     Het landschap van ‘Blaasveldbroek en omgeving’ is gelegen in de gemeente Willebroek, net ten zuiden van de Rupel. In het noorden wordt dit gebied begrensd door de Hazewinkelvijver, in het westen door de spoorweg en in het zuiden en oosten door bebouwing en wegeninfrastructuur. Het Blaasveldbroek betrof oorspronkelijk een ontoegankelijk en waterrijk gebied met landduinen in de alluviale vlakte van de Rupel. Het voorhistorisch paaldorp dat in 1860 aan de rand werd ontdekt, was het bewijs van zeer vroege menselijke aanwezigheid in het Würmglaciaal. Zijn huidige vorm kreeg dit landschap van Rupel en Dijle in de vroege middeleeuwen ten gevolge van een afwisseling van veenvorming en overstromingen. Na het indijken van de Rupel tussen 1100 en 1300, kon de vallei van de Rupel in cultuur worden gebracht. In de late middeleeuwen werd het grootste deel van het Broek gebruikt als vloeiweide; andere delen voor winning van leem en het bouwen van woningen. De huidige vijvers, waaronder de zogenaamde Putten van Lacourt en de Vekeputten zijn sporen van veenwinning op relatief grote schaal in deze periode. Op de kabinetskaart van de Ferraris (1770-1778) kan worden afgelezen dat toen vrijwel het hele gebied in gebruik was als grasland, met akkers op de zandruggen. In 1920 werd een groot deel van het gebied opgekocht door een luciferfabriek, die het vol plantte met populieren. De huidige aanwezigheid en verspreiding van een aantal landschapselementen is nog redelijk gerelateerd aan de aanwezige bodem, met graslanden en eiken-beukenbossen op de zandrug, graslanden en elzenbroekbossen in het valleigedeelte en de vijvers waar de veenlaag het dikst is. Als geheel vertegenwoordigt dit vochtig tot natte gebied een rijke en specifieke fauna en flora. Vermeldenswaardig erfgoed zijn het redelijk gave kasteeldomein Blaasveld of het zogenaamde 'Park van Lacourt' in de zuidwestelijke hoek, met -op de plaats van het oorspronkelijke kasteel- een villa uit het midden van de 20ste eeuw, en in het domein een omvangrijke tamme kastanje van meer dan 300 jaar oud. In de nabijheid van het domein Blaasveld bevindt zich verder nog de grote vroeg 19de-eeuwse Sint-Fransiscuskapel.


























    Hier een zicht op de roeivijver van Hazelwinkel. Bloso-centrum Hazewinkel is de perfecte locatie voor een sportieve teambuilding. Het centrum geniet internationale faam voor roeien en kajak. U kunt hier samen met uw collega’s sporten (eventueel voor of na een vergadering) en op een actieve manier tot nieuwe inzichten komen en uw team versterken.










    Hier zijn we dan terug aangekomen waar we deze morgen begonnen aan de wandeling. Het was een mooie tocht met heel veel natuur en veel afwisseling.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    08-09-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    02-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Brugelette 02-09-2018
    44° Marche de la Vallée de la Dendre:

    Vandaag gingen we wandelen in Wallonië, namelijk in Brugelette. De gemeente van Pairie Daiza.
    Brugelette is een plaats en gemeente in de provincie Henegouwen in België. De gemeente telt ruim 3000 inwoners. Brugelette ligt enkele kilometer ten zuidoosten van de stad Aat (Ath), aan de Oostelijke Dender. De start was vanuit Parc communale, de wandelaars konden kiezen uit een 5tal afstanden. Wij kozen voor het maximum, dus 30km.




    De startzaal

    We volgden een mooi pad door het domein.

    We kregen veel variatie tijdens de tocht. Na een stukje onverhard volgde dan wat verharde wegen en dit durende de hele wandeling.

    Iets frisjes om te starten maar de zon kwam ons gezelschap bieden.

    Veel mooie vergezichten.

    We deden enkele kleine dorpjes aan zoals Attre, Maffle en Mervignies Lez Lens en Casteau Cambron.







    Onze eerste rust na 5km



    De trapjes op



    Hier zijn we aangekomen in Attre, hier maakten we een mooie lus



    mooie vergezichten.



    Door de weide van het Kasteel.








    Zicht op de spoorlijn van de tgv Brussel Parijs.



    Mooi stukje natuur, weinig volk op de been.



    Zicht op een vijver in dit natuurdomein.



    De 2° vijver van dit domein, waar er een triathlon bezig was.



    Op onze terug weg nog een mooi herenhuis.









    We volgden een tijdje de spoorlijn







    We zijn terug van onze tocht. We hebben er van genoten, veel beter dan gisteren.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    02-09-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    01-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Kruishoutem 01-09-2018
    Rondom Kruishoutem:

    We gingen wandelen in Kruishoutem, dit was het dichtste voor ons daar we in de namiddag familiale verplichtingen hadden. We combineerden 2 afstanden zodat we toch een andere afstand konden wandelen.
    Kruishoutem is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De gemeente ligt tussen Deinze en Oudenaarde en telt ruim 8.000 inwoners, die Kruishoutemnaars worden genoemd. Op 1 januari 2019 fuseert Kruishoutem samen met Zingem tot de nieuwe fusiegemeente Kruisem.Volgens het plannetje zouden we weinig natuur hebben, buiten het Kordaelpad.



    Het traject, we kozen het eerste gedeelte van de 15km om dan te eindigen met het laatste deel van de 10km.

    De startzaal.

    We gingen richting Nokere waar de rustpost gelegen was.

    We volgden het Kordaelpad dat ons leidde naar het Kordaelbos. Het Kordaalbos is een natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het 3 ha grote bosgebied ligt in de gemeente Kruishoutem (deelgemeente Nokere). Het natuurgebied wordt beheerd door Natuurpunt.



    Hier wandelden we door het bos. Het Kordaalbos ligt in een diep, kort dal. De sterk meanderende Kordaalbeek, die 1 km ten oosten van het bos ontspringt, doorkruist het bos van oost naar west.

    Dit is een mooi stukje natuur. Het grootste deel van het Kordaalbos is een bos langs een beek met permanent hoge waterstand (er zijn bovendien twee oude vlasrootputten): zwarte els is de meest voorkomende boom maar krijgt gezelschap van gewone es, meidoorn, vlier, lijsterbes en wilg. Op de meest vochtige plaatsen komt ook Gelderse roos voor. De kruidvegetatie is logischerwijze vooral in het voorjaar van de partij : dotterbloem, slanke sleutelbloem, speenkruid, bosanemoon, salomonszegel, gele dovenetel, wilde hyacint, boswederik. Op de hogere, drogere stukken zijn zomereik, tamme kastanje, ratelpopulier, berk en hazelaar de toonaangevende bomen. De vegetatie is er toch nog altijd gericht op water: bittere veldkers, dotterbloem, kruipend zenegroen, koekoeksbloem, valeriaan, moerasspirea en bitterzoet.  











    Na dit stukje natuur te hebben afgewandeld gingen we naar Nokere, waar onze rustpost was.









    Dit was ons laatste stukje natuur, de rest was allemaal verharde wegen.


    Hier zijn we dan aangekomen in Nokere. Na iets te hebben gedronken, begonnen we aan het laatste stuk van deze wandeling.



    Onderweg kregen we nog enkele vergezichten.







    Zicht op Kruishoutem.

    Jammer van al de verharde wegen, ze konden wel wat meer natuur gebruiken maar ja... Dit is één van hun minste tochten die ze geven.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    01-09-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    18-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Bissegem 18-08-2018
    7° Omertocht:

    Vandaag was het terug dicht bij de deur om te wandelen. We reden met de fiets naar Bissegem waar de wandelclub de Guldenbergstappers uit Wevelgem er hun Omertocht hielden. De start was vanuit de Vrije Kleuterschool Sint Vincentius. De wandelaars konden kiezen uit een 7tal afstanden, wij kozen voor de 25km. Deze tocht gaat van start richting de Leie om zo de buurgemeente Marke te bereiken. We stapten langs het jaagpad om zo een eerste stukje van het Prikkelpad te bewandelen.




    Het parcours dat we volgden

    Afstandstabel

    hier stapten we op het jaagpad langs de Leie richting prikkelpad





    Hier wandelden we een stukje op het Prikkelpad







    Nu zijn we op weg naar de Kleiputten

    Zicht op de vijver





    na de Kleiputten gaan we nu naar het park waar het vroegere gemeentehuis was.

    Via het Kasteelpark Blommeghem gaan we o zoek naar onze centrale rustpost.

    Hier zijn we dan aangekomen aan de rustpost in de basisschool Het Open Groene, waar wij er 3x moeten komen. het beloofde mooie lussen te worden.

    Nu gaan we naar het Kortrijkse Stadsgroen Marionetten.

    We steken de brug over de E403 en gaan zo naar het Stadsgroen.


    Dit ecologisch recreatief natuurgebied in Kortrijk, is heel mooi en voor iedereen bereikbaar. Je wandelt er door verschillende stukken landschap. Het situeert zich tussen het Preshoekbos en het Kennedybos.



    Hier wandelt men over de vijver, vroeger was het rond de vijver.

    We kregen ook veel mooie panorama's

    Ondertussen zijn we in de Libelle aangekomen.

    Ook dit is een mooi stukje natuur.



    Zicht op het stalen frame van de Libelle

    Wat uitleg via borden







    Eventjes een gevaarlijke baan dwarsen, en dan terug naar de rustpost

    Terug aangekomen, eventjes wat drinken en een klein hapje alvorens deze mooie wandeling verder te zetten.

    Nu gingen we een ander stukje Preshoekbos bewandelen.










    De bewolking was wat toegenomen maar het bleef droog.

    Nog een beetje wandelen en we zijn aan de rust voor de 3x. Na deze gingen we dan verder met de wandeling richting aankomst.



    Ook hier kregen we nog veel groen onder de voeten.





    We volgden voor de laatste keer de Leie



    het laatste stukje natuur was op een boogscheut van de aankomst. We wandelen nog door de Neerbeekvallei.


    Een dikke proficiat aan de parcoursmeester voor deze mooie tocht.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    18-08-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    08-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis Noorwegen Dag10 30-07 tot 08-08-2018
    Jubileumreis Noorwegen:

    Dag10: Kiel - Moorslede

    Vandaag was het een rit terug naar huis. Na de ontscheping in Kiel reden we terug naar huis. Het was een hele mooie reis door het prachtig Noorwegen.



     De Grote Beltbrug (Deens: Storebæltsbroen) is een hangbrug in Denemarken tussen de eilanden Funen (Nyborg) en Seeland (Korsør). De brug, als onderdeel van de E20, werd in juli 1998 voor auto's en ander gemotoriseerd vervoer opengesteld. De Grote Beltbrug vervangt de historische veerverbinding van Knudshoved naar Halskov. Door de realisatie van deze brugverbinding, en sinds de opening van de Sontbrug, kan het verkeer uit West-Europa over de weg heel Scandinavië bereiken. Het alternatief met de veerdienst tussen Puttgarden in Duitsland en Rødby in Denemarken wordt echter nog steeds vaak gekozen voor het verkeer tussen Duitsland en het eiland Seeland omdat de reisafstand korter is dan de wegverbinding via de Grote Beltbrug. De verbinding bestaat uit twee bruggen van 6,6 en 6,8 kilometer lengte, die beide op het eilandje Sprogø uitkomen. De lengte van de verbinding is 18 kilometer. Ook het treinvervoer maakt sinds 1997 gebruik van de brug (ten westen van het eilandje) en de 8 kilometer lange spoortunnel tussen Sprogø en Seeland. Om de internationale scheepvaart niet te hinderen, hangt de brug aan de oostzijde voor het wegverkeer hoog boven de Grote Belt. De bouwkosten bedroegen circa 4,2 miljard euro, en om deze terug te verdienen wordt tol geheven. De kosten voor deze verbinding zijn tussen de 16 en 51 euro, afhangelijk van de grote van het voertuig (prijzen 2018).[1] Voetgangers en fietsers worden op de brug niet toegelaten maar kunnen de trein gebruiken.


    Vroeg opgestaan om foto's te nemen van de brug, maar was te laat we waren er al ondergevaren. dan op het dek blijven om wat foto's te nemen van de zonsopgang.

    Hier nog eens een zicht op de brug.







    Ze waande zich op de Titanic

    Zicht door het raampje van de kajuit.

    Zicht op een duikboot.

    Voor het vertrek na de ontscheping vlug nog een foto van onze gids(midden) en de buschauffeur (rechts). Daarna reden we via de Duitse en Nederlandse wegen terug naar België. We kwamen rond 22u terug thuis


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    08-08-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    07-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis Noorwegen Dag9 30-07 tot 08-08-2018
    Jubileumreis Noorwegen:

    Dag9: Oslo - Kiel:

    Na ons ontbijt en de bagage in te laden, hadden we nog wat tijd om het andere gedeelte van de stad te bezichtigen.



    Prachtige en boeiende herkenningspunten zoals het Operahuuis, het Astrup Fearnley Museum en Barcode veranderen het gezicht van de stad, terwijl deze tegelijkertijd een verfrissende verbondenheid met de natuur behoudt waar andere hoofdsteden niet aan kunnen tippen.

    Een glimp op het Nationaal theater.





    Nationaltheatret (het Nationale Theater) is een monumentaal theatergebouw in het centrum van de Noorse hoofdstad Oslo. Samen met Den Nationale Scene en Det norske teatret geldt het als een van de drie belangrijkste theaters in het land. De eerste directeur was Bjørn Bjørnson, zoon van Nobelprijs-winnaar Bjørnstjerne Bjørnson.


    Johan Halvorsen (Drammen, 15 maart 1864 – Oslo, 4 december 1935) was een Noors componist en dirigent. Met 9-jarige leeftijd kreeg hij al vioolles. De directeur van de plaatselijke Guard Music Corps Christian Jehnigen heeft hem dan als lid en medespeler voor het harmonieorkest gewonnen en de kleine Johan speelde de piccolofluit. Jehnigen was ook zijn leraar voor viool. Later ging Halvorsen dan naar Oslo. In 1881 werd hij lid van het Muziekcorps van de tweede Brigade met als dirigent Paolo Sperati en eveneens werd hij lid van het Möllergaten Theater orkest. Vanaf 1883 ging hij naar Stockholm, Zweden en begon met de muziekstudie aan de Muziek Akademie. Zijn leraren daar waren Johan Lindberg voor viool en Conrad Nordqvist voor harmonieleer. Gedurende de studies in Stockholm was hij ook concertmeester bij het Royal Dramatic Theatre orchestra aldaar. In 1885 werd hij concertmeester van het Bergen Harmonic Society orchestra, Noorwegen. Maar reeds na een jaar ging hij naar Leipzig, Duitsland, om zijn vioolstudie weer op te nemen bij Adolph Brodsky en hij werd eveneens concertmeester van het conservatoriumorkest te Leipzig. In 1887 heeft hij Leipzig verlaten en ging hij naar Aberdeen, Schotland. Ook daar deed hij studies, en van daaruit 1890 ging hij verder naar Helsinki, Finland, waar hij drie jaar docent was aan de Muziekinstituut, maar in die tijd eveneens als concertsolist optrad. Meerdere malen was hij als solist ook in Sint-Petersburg, Rusland. Voorts studeerde hij nog bij Leopold Auer. In 1892 ging hij naar Bergen in Noorwegen en werd daar dirigent van het orkest van het Den Nationale Scene en ook dirigent van het Bergen Harmonic Society orchestra. Misschien is daardoor de grondslag gelegd voor de wissel naar Oslo in 1899. Daar bleef hij voor de rest van zijn leven en was en productief dirigent van het Nationaltheatret en eveneens dirigent van het symfonieorkest en vanzelfsprekend ook een succesvol componist. Als componist schreef hij opera's, werken voor orkest, symfonieën, soloconcerten en ook kamermuziek.







    Mooie fontein





    Koninklijk paleis (Noors: Slottet) in Oslo werd gebouwd in de eerste helft van de 18e eeuw als Noorse woonplaats van Zweeds-Noorse koning Karel III Johan (Karel XIV Johan van Zweden) en wordt momenteel gebruikt als officiële woonplaats van de huidige Noorse koning. De Zweeds-Noorse koninklijke familie heeft het paleis nooit veel gebruikt, omdat zij niet veel tijd in Oslo (toen Christiania) doorbrachten, en daarbij was er een kleiner huis in het oude centrum van de stad dat als koninklijke verblijf de voorkeur kreeg. Tijdens regeerperiode van koning Oscar II, genoot koningin Sophia van lange verblijven in Christiania en gebruikte hiervoor regelmatig het koninklijk paleis. Nadat Noorwegen de personele unie met Zweden had verbroken en een eigen koning Haakon VII had uitverkoren, werd het paleis voor het eerst de permanente verblijfplaats voor de Noorse monarch. Het paleis is ontworpen door de in Denemarken geboren architect Hans Ditlev Franciscus Linstow (1787-1851). De bouw van het paleis werd geïnitieerd in 1821 door het Noorse parlement en de eerste steen werd gelegd in 1825 door de toenmalige koning. De bouw van het paleis was voltooid in 1849. Tijdens de regeerperiode van koning Olaf V, vanaf 1957 tot 1991, werd het koninklijke paleis niet vernieuwd. Toen de huidige koning Harald V een groot vernieuwingsproject begon kreeg hij veel kritiek vanwege de hoeveelheid geld die nodig was voor de vernieuwing. In 2002 werd het paleis opengesteld voor het publiek en konden zij ook de vernieuwingen en restauraties bewonderen.

    Het aflossen van de wacht







    wandelen in het mooie park bij het koninklijk paleis.




    Aangekomen aan het Vigelands beeldenpark.



    Vigelands beeldenpark (Noors: Vigelandsanlegget) is een beeldenpark in het Frognerpark in de Noorse hoofdstad Oslo. Vigelandsanlegget telt 212 stenen en bronzen beelden, die alle tussen 1907 en 1942 zijn gemaakt door de Noorse beeldhouwer Gustav Vigeland. Veel beelden symboliseren de kringloop van het menselijk leven. Onderaan de brug is de ontwikkeling van een embryo tot een kleuter te zien, terwijl rondom de Monolitten alle levensstadia van de mens te zien zijn. Op de monoliet zelf staan op elkaar klimmende menselijke figuren afgebeeld. Dit complex is een monumentale verzameling figuren uit brons en steen. Het beeldenpark is ontstaan in de jaren 1923 tot 1943 en omvat onder andere:









    Fontein met veel beelden



    Een 17 meter hoge zuil, de Monolitten, met 121 stenen figuren uit Iddefjords-graniet

    Bloemenpracht in YingYang vorm







    Mooi zicht op het park



    Na deze was de tijd aangebroken om naar de haven te rijden voor de inscheping. We verlieten het prachtige Oslo




    Eenmaal bij onze boot kregen we onze buitenkajuit aangewezen en daarna mochten we aanschuiven aan het buffet. Na het middagmaal begaven we ons op het dek , tijd om wat foto's te nemen. We namen afscheid van Noorwegen.

    We vaarden de Oslofjord uit en begaven ons richting Denemarken.



    In de vooravond keken we nog naar een show.













    Heel veel variatie








    Na deze mooie show was het tijd om het avondmaal te nuttigen, daarna nog wat wandelen in de winkelstraat op het schip.Onze laatste avond was aangebroken. Morgen ontschepen we in Kiel (Duitsland) en dan is het nog een hele trip alvorens we onze thuishaven bereiken.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    07-08-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    06-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis Noorwegen Dag8 30-07 tot 08-08-2018
    Jubileumreis Noorwegen:

    Dag8: Lofthus - Rjukan - Oslo

    Vandaag reizen we terug naar Oslo. De tweede langste rit van onze reis door Noorwegen. We hielden evenhalt bij de Latefoss waterval.






    Deze Låtefossen is een drukbezochte toeristisch "tweeling-waterval" met een hoogte van circa 165 meter, gelegen in de provincie Hordaland in Noorwegen ongeveer 20 km ten zuiden van Odda en twee kilometer ten noorden van Skare langs wegnummer 13. In twee afzonderlijke stromen valt er een enorme hoeveelheid water naar beneden vanuit het Lotevatnet, gelegen op een hoogte van 340 meter. Aan de onderkant van de waterval, vlak voor de oude stenen boogbrug, komen de twee afzonderlijke stromen weer bij elkaar en stroomt onder de brug door in de rivier Grønsdalslona. De Låtefossen wordt voornamelijk gevoed door smeltwater dat eindigt in de rivier Austdølo en een aantal meren aan de westelijke kant van de Hardangervidda. De Reinsnosvatnet, een meer op een hoogte van 595 meter, is een van de grootste meren die de rivier Austdølo voedt met water. De beste tijd van het jaar om de waterval te bezoeken is na een warme periode in het voorjaar en in de zomer wanneer het smeltwater de Låtefossen voedt. Meer dan honderd jaar geleden was Låtefossen ook al een populaire attractie voor Engels en Duitse toeristen. Er was geen weg en toeristen werden beneden aan de fjord opgepikt door paardenkoetsen en zo getransporteerd naar de waterval. Er was ooit ook een klein hotel naast de waterval, waarvan de ruïne nog te bezichtigen is via een pad aan de zuidkant van de waterval. Honderd meter ten zuiden van de Låtefossen, aan de andere kant van de weg, dondert de Espelandsfossen naar beneden, een krachtige waterval met een hoogte van 80 meter.







    Haukeliseter is een toeristenhut van Den Norske Turistforening (DNT) langs de E134 bij het meer Ståvatnet in de provincie Telemark in het zuiden van Noorwegen. De hut ligt op 1000 meter boven zeeniveau op de hoogvlakte Hardangervidda. Een dichtbijzijnde plaats is Røldal.



    prachtig uitzicht op het meer.



    Groene daken of vegetatiedaken zijn platte of hellende daken met begroeiing. Een meer formele benaming is "begroeid dak" of "dakbegroeiing", waarbij vervolgens onderscheid gemaakt kan worden tussen "intensief" en "extensief" begroeide daken. De begroeiing kan bestaan uit vetplanten zoals vetkruid (sedum), kruiden, mos en/of gras (extensieve begroeiing). Ook struiken en bomen zijn bij bepaalde constructies mogelijk (intensieve begroeiing). Het toepassen van begroeiingen op daken en andere bouwdelen werd in de oudheid regelmatig toegepast. Klassieke bouwmethoden zoals men aantrof bij de plaggenhutten zijn hier een goed voorbeeld van. Een ander welbekend voorbeeld zijn de mythische Hangende tuinen van Babylon. In het laatste decennium van de vorige eeuw zijn de moderne versies van dergelijke daken sterk in opkomst geraakt. Sinds die tijd is in Nederland naar schatting zo'n 10 miljoen vierkante meter dak bedekt met begroeiingen. De techniek die hiervoor gebruikt wordt is niet meer te vergelijken met de werkwijzen uit het verleden. Grasplaggen en boomschors hebben plaats gemaakt voor duurzamere, moderne materialen. Hierdoor kunnen begroeiingen relatief licht in gewicht uitgevoerd worden, beginnend bij zo'n 40 kg/m² (waterverzadigd gewicht). Inmiddels zijn er diverse richtlijnen en handboeken uitgebracht door erkende instellingen, die aanwijzingen geven over de te gebruiken materialen (voor zowel dakbedekking als dakbegroeiing), ontwerprichtlijnen inclusief bouwkundige detailleringen en praktijkrichtlijnen voor correcte verwerking op het dak. Ook voor aanpalende vakgebieden, zoals dakbestratingen, zijn dergelijke richtlijnen opgesteld. Medio 2012 is de NEN-normcommissie ‘Begroeide Daken’ in het leven geroepen. De commissie heeft als doel een norm te ontwikkelen voor prestatie-eisen, functionele eisen en toetsingsmethoden van bouwwerkbegroeiing, te beginnen bij begroeide daken. Naar verwachting zal de norm in 2016 gereed zijn.





    Vemork is de naam van een klein plaatsje, bij Rjukan, in de gemeente Tinn in de Noorse provincie Telemark. Het dankt zijn bekendheid aan de gelijknamige waterkrachtcentrale, die van 1906 tot 1911 werd gebouwd om energie op te wekken uit de Rjukanfossen, een 104 m hoge waterval. Bij de bouw was het de grootste waterkrachtcentrale ter wereld. Met behulp van de opgewekte energie werd in een nabijgelegen fabriek kunstmest gefabriceerd. De waterkrachtcentrale en het buizenstelsel zijn inmiddels niet meer in gebruik. Het huisvest nu het Norsk Industriarbeidermuseum. Een nieuwe waterkrachtcentrale is gebouwd in de berg achter het huidige museum. Deze krijgt zijn aanvoer via een tunnel en wekt energie op door middel van twee Francisturbines die samen 200MW energie leveren. Bij de centrale bouwde Norsk Hydro in 1934 de eerste commerciële fabriek voor zwaar water, oorspronkelijk een nevenproduct dat bij de fabricage van kunstmest ontstond. Tijdens de Tweede Wereldoorlog probeerde Duitsland dit zware water te gebruiken bij de ontwikkeling van een eigen atoombom. De geallieerden wilden dit voorkomen en hebben diverse pogingen ondernomen om de productie stil te leggen. Het Noorse verzet wist de fabriek in februari 1943 succesvol te saboteren, waarna de productie enige tijd stillag. De fabriek is in november 1943 door Amerikaanse bommenwerpers gebombardeerd. Het transport vanuit de fabriek verliep per spoor, waarbij de treinen het nabijgelegen meer (Tinnsjå) moesten oversteken. Op 20 februari 1944 werd de veerboot Hydro door middel van tijdbommen door het Noorse verzet tot zinken gebracht. De productie van zwaar water werd hierna naar Duitsland overgebracht.

    Na het middagmaal in Rauland reden we verder richting Heddal.

    De staafkerk van Heddal (Heddal stavkirke) is een staafkerk in het dorp Heddal langs de E134 in de gemeente Notodden in de Noorse provincie Telemark. Het is de grootste staafkerk van Noorwegen. De kerk werd gebouwd in het begin van de 13e eeuw. Na de Reformatie was het gebouw dusdanig beschadigd dat het gerestaureerd moest worden. De eerste restauratie vond plaats tussen 1849 en 1851, maar omdat men destijds niet over de benodigde kennis en vaardigheden beschikte om de kerk volledig in oude staat te herstellen, moest er in de jaren 1950 opnieuw worden gerestaureerd. De staafkerk van Heddal is een veelbezochte toeristische attractie en wordt nog steeds gebruikt voor kerkdiensten. Tegenover de kerk bevindt zich een restaurant en winkel met beneden een (gratis) tentoonstelling over de kerk.

    In de kerk kregen we uitleg van onze gids.






    Mooi interieur









    Aangekomen aan ons hotel in Oslo. Na het avondeten kregen we nog een extra wandeling aangeboden door de gids, die ons wat leerde over de hoofdstad Oslo. We bezochten het nieuwe gedeelte van deze heel mooie stad.



    De grootste stad van het land is een kosmopolitische hub met een overvloed aan architectuur, musea , restaurants en winkelplezier. Oslo is een van de snelst groeiende steden van Europa en de stad zindert van de energie, zowel in de nieuwe buurten en geavanceerd eten als in de laatste mode en kunst.

    We liepen een tijdje door de haven van deze stad.









    Daarna gingen we door het nieuwe gedeelte



    Heel veel nieuwe gebouwen werden er opgetrokken.




    Dit is ook kunst.



    Oslo is een mooie en ook een heel propere stad.



    Avondzicht over de haven



    Een futuristische eland;







    vele eetgelegenheden niet ver van de haven.

    Dit is niet de rosse buurt.





    Een aangemeerd cruiseschip.


    Na de rondleiding was het tijd om naar ons hotel te gaan, want morgen staat nog een wandeling door het andere gedeelte van deze stad op hetprogramma.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    06-08-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    05-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis Noorwegen Dag7 30-07 tot 08-08-2018
    Jubileumreis Noorwegen:

    Dag7: Fläm - Voss - Lofthus

    Vandaag nemen we trein van Flam naar Myrdal. Onderweg zien we heel wat moois. Halverwege het traject stopt de trein voor enkele minuten bij een prachtig zicht op een spectaculaire waterval. Daarna reist hij verder tot Myrdal, het eindstation voor dit treintje.




    We haqdden nog wat tijd voor ons vertrek en gingen eens kijken in dit museum.







    stuurinrichting van de machinist.

    We begonnen aan onze trip.

    Vanuit het raam konden we een blik werpen over het traject.

    Mooie zichten

    Oeps wie we daar hebben.





    Hier hield de trein even halt zodat de reizigers een foto konden nemen.

    De Kjosfossen waterval is een waterval in Noorwegen. Hij hoort bij de gemeente Aurland in de provincie Sogn og Fjordane. Het totale hoogteverschil is ongeveer 225 meter. De waterval ligt direct aan de Flåmsbana-spoorlijn. In 1951 werd in de buurt van de waterval een stopplaats aan de spoorlijn gemaakt, zodat passagiers de waterval konden fotograferen. Deze stopplaats ligt circa 4 kilometer van het treinstation Myrdal op 686 meter hoogte. Opeens speel er wat muziek, je zal je ogen niet geloven en dan heel mooi om dat te zien en opeens komt er daar een danserres in een rood kleed mooi om eens te zien.

    Opeens speelde er muziek en er kwam een danserres op de proppen.

    Dit is een belevenis op zich.



    Het Station Myrdal is een spoorwegstation aan de Bergensbanen in de Noorse gemeente Aurland. Het station, gelegen op 866 meter hoogte, werd gebouwd in 1908. Het station is het beginpunt van de Flåmsbana de spoorlijn naar Flåm die aftakt vanaf Myrdal. Er is geen autoweg naar het station. Het kan alleen 's zomers bereikt worden via Rallarvegen, nu in gebruik als fietsroute. Aangekomen in Myrdal waar de volgende trein ons stond op te wachten. Die bracht ons naar Voss.


    Na de treinrit zijn we aangekomen in Voss. Achter het station was ons hotel voor het middagmaal.

    Voss is een gemeente aan het Vangsvatnet-meer in de Noorse provincie Hordaland. In de omgeving zijn skigebieden. In de zomer zijn er mogelijkheden voor watersport en sporten zoals parapente en parachutespringen. Er is verder een waterval; de Tvindefossen, gelegen op 110m van de E16.

    De Tvindefossen of Tvinnefossen is een waterval gelegen langs de E16 tussen Voss en Stalheim in de provincie Hordaland in het westen van Noorwegen. Het water van de rivier Kroelvi valt over een klif, stapsgewijs naar beneden over een hoogte van 152 meter

    Hardangerfjord is een circa 170km lange fjord gelegen aan de zuidwestkust van de Atlantische oceaan van Noorwegen, in de provincie Hordaland. De fjord loopt van het zuidwesten naar het noordoosten. Enige grote eilanden die voor de fjord liggen zijn Stord, Bomlo en Tysnesoy. De fjord is 725m diep. Zijarmen van Hardangerfjord zijn Eidfjord en Sorfjord





    Onze slaapkamer

    Het hotel ligt aan deze fjord

    Dit is het hotel waar we deze avond overnachten. In dit hotel komt ieder jaar de koning van Noorwegen eens overnachten.



    Prachtig zicht vanuit het hotel.



    Dit is echt een pracht van een hotel.



    Wij waanden ons een vorstenpaar.

    mooie meubels in de verschillende kamers op het gelijksvloer.

    Vele mooie schilderijen gingen aan de muur op verschillende plaatsen.

    Hier een afbeelding van Edward Grieg.

    Edvard Hagerup Grieg (Bergen, 15 juni 1843 - aldaar, 4 september 1907) was een Noors componist en pianist uit de Romantiek. Door werken als het Pianoconcert in a-mineur, de Lyrische Stukken voor piano, zijn liederen en de Peer Gynt-suites geldt hij als de belangrijkste Noorse componist. Grieg werd door de invloedrijke dirigent Hans von Bülow ook wel "de Chopin van het Noorden" genoemd.
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    05-08-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    Goeie dag vanwege jp

    Over mijzelf
    Ik ben Vanden Broucke Jean Pierre, en gebruik soms ook wel de schuilnaam jipie.
    Ik ben een man en woon in Lauwe (België) en mijn beroep is bruggepensioneerd.
    Ik ben geboren op 21/12/1954 en ben nu dus 64 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: Wandelen, fotografie en genieten van de natuur.
    Archief per week
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 21/01-27/01 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 31/12-06/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 01/10-07/10 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 27/08-02/09 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Blog als favoriet !

























    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!