Mijn_wandelavonturen
wandelnieuws


Dorien naamanimaties
Over mijzelf
Ik ben Vandevoorde Dorine, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Doortje.
Ik ben een vrouw en woon in Lauwe (België) en mijn beroep is weefselcontroleuse.
Ik ben geboren op 20/10/1963 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sport in het algemeen.
Inhoud blog
  • Wandeling te De Pinte 06-01-2019
  • Wandeling te Roeselare 27-12-2018
  • Wandeling te Zerkegem 27-12-2018
  • Wandeling te Damme 26-12-2018
  • Wandeling te Ieper 08-12-2018
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     

    computer counters 003
    Foto
    Niene mijn kleinkind
    Foto
    Obe mijn kleinkind
    Foto
    Imme mijn kleinkind
    Foto
    Neeka mijn kleinkind
    Mijn favorieten 1
  • Willy & Brigitta
  • Wandelsport Vlaanderen
  • Patty & Freddy
  • 7mijl stappers
  • Jeroen & kristel
  • Didier Reynart
  • Freddy Lesage
  • Lionel
  • Blog als favoriet !


    06-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te De Pinte 06-01-2019
    Nieuwjaarstocht:

    Vandaag ging ik wandelen naar De Pinte, waar de wandelclub De Postilion uit Merelbeke er hun Nieuwjaarstocht hielden. de start was vanuit de school De Kleine Prins.
    De Pinte is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen net onder Gent. De gemeente telt ruim 10.500 inwoners, die Pintenaars worden genoemd. De Pinte ligt tussen de rivieren de Schelde en de Leie, tussen 7,5 m en 10 m boven de zeespiegel, waarbij de Scheldevallei het laagste punt is. De Schelde stroomt door de deelgemeente Zevergem.De naam van de gemeente is afkomstig van een herberg (Het Pijntken, het huidige Pintestraat 69. Het grondgebied bleef lang een uitgestrekt heidegebied van de Gentse Sint-Pietersabdij, Scheldevelde genoemd. Vanaf de 13de eeuw was er, ten oosten van het huidig dorpscentrum, een ontginningshoeve gevestigd en men begon slechts vanaf de 18de eeuw met een systematische ontginning. Op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 is de plaats weergegeven als een landelijk gebied met verspreide gehuchten en landgoederen. Op de plaats van de huidige dorpskern toont de kaart nog het gehucht Pintestraete. In 1791 was er al een eerste verzoek voor het oprichten van een hulpkerk. De bouw werd gestart, maar werd door de Franse bezetting al gauw stopgezet. Bij de creatie van de gemeenten op het eind van het Ancien Régime behoorde het gebied tot de gemeente Nazareth. Het gehucht werd ook wel "Klein Nazareth" genoemd. Reeds in de Hollandse periode in 1829 werd een verzoek tot zelfstandigheid ingediend onder de naam "Willemsdorp", maar dit ging toen niet door. In 1838 werden nieuwe plannen voor een kerk goedgekeurd en in 1839 werd een eerste kerk ingewijd. In het midden van de 19de eeuw werd De Pinte door spoorlijnen doorsneden, namelijk de spoorlijn Gent-Kortrijk vanaf 1839 en de aftakking Gent-Oudenaarde vanaf 1857. Het station De Pinte werd geopend. Op 2 juni 1868 werd het gehucht afgescheiden van Nazareth en werd het een zelfstandige gemeente onder de naam De Pinte. Eind 19e eeuw komen er zich een aantal tuinbouwbedrijven vestigen, die later in de twintigste eeuw verkaveld werden.Na iets te hebben gedronken vertrok ik voor een wandeling van 24km.




    De verschillende parcours die men kon bewandelen.

    De afstanden gingen door een park richting St Denijs Westrem.





    We doorkruisten ook enkele mooie wijken, om dan een deel door het parkbos te wandelen.


    Hier zien we enkele beschilderde boomstammen.


    Aangekomen op het gemeenteplein van St Denijs Westrem. Sint-Denijs-Westrem is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Gent. Sint-Denijs-Westrem ligt ten zuidwesten van Gent-centrum, naast Sint-Martens-Latem, De Pinte, Zwijnaarde en Afsnee. De parochie telt (einde 2007) 5134 inwoners (823 inwoners/km²). De grens met Gent wordt gevormd door de Rietgracht, waardoor het Maaltekasteel en het ziekenhuis Maria Middelares net nog in Gent zelf liggen.

    Een oldtimer in goede staat



    Mooi zicht op het kasteel







    We kregen ook enkele mooie vergezichten.









    De kerk van St Denijs Westrem, die vlak bij de rustpost gelegen was. na de rust deed ik hier een lus van ongeveer 8km rondom St Denijs Westrem. Ook deze maal gingen we langs een andere kant naar het parkbos.










     Het Parkbosproject beoogt de uitbouw van een multifunctionele groenpool van ca. 1200 ha ten zuiden van Gent. In deze groenpool is ruimte voorzien voor 340 ha oud en nieuw bos, 200 ha park- en natuurgebied en 500 ha duurzaam landbouwgebied. Het Parkbos is van prioritair belang voor de provincie Oost-Vlaanderen, en in het bijzonder voor de Gentse regio, gezien daar een groot tekort aan toegankelijk groen heerst. De volledige realisatie van dit omvangrijke project is een werk van lange adem, en kan alleen met de inzet én samenwerking van verschillende overheidsdiensten en besturen. In gedragen partnerschap wordt er stilaan vorm gegeven aan het Parkbos. Via deze website willen we u op de hoogte houden van alle ontwikkelingen.

    We wandelden ook over de knuppelpaden.

    Eenmaal terug aan de rustpost was het tijd om iets te eten en te drinken. Daarna ging ik terug naar af, nog zo'n 9km te gaan. Ook op de terug weg stapten de wandelaars terug door nog een ander deel van het Parkbos.








    Deze muur was prachtig met graffiti bewerkt.De spoorweg onder en nog een kleine km te gaan alvorens men de startzaal aantrof. het was een aangename en rustige winterwandeling.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    06-01-2019, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    27-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Roeselare 27-12-2018
    Roeselen by night:

    Na in de voormiddag te wandelen in Zerkegem, waren we nu aangekomen in Roeselare, waar de wandelclub de Colliemolen er hun Kersttocht hielden. De start was vanuit het VTI. Er was al wat volk in de refter van deze school, we deden onze plicht(kaartje invullen) dronken nog een kop koffie en begonnen dan aan de wandeling.




    We gingen voor de 12km.

    De startzaal

    We gingen richting het station via enkele steegjes ... en voor de rest was er NIKS te zien. We liepen een hele tijd langs het kanaal waar de zaadfabrieken gevestigd zijn. Zoiets geef je niet op een stadswandeling. Tot aan de rust was er helemaal niks te beleven. Zelfs op de lus die we moesten afleggen was er ook geen beterschap.



    Toen we uiteindelijk aan de voorkant van het station waren, kregen we voor het eerst wat te zien. Ondertussen hadden we al een 11tal km afgelegd.



    We wandelden langs de voorzijde...



    daarna naar een pleintje....



    om uiteindelijk en dan nog een korte doorsteek op de kerstmarkt.

    en nog eens een zicht op een van de winkelstraten van Roeselare. En dit was het dan . Voor mij was dit de eerste maal maar ook de ALLERLAATSTE maal. Deze was zeker geen aanbevolen tocht.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    27-12-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Zerkegem 27-12-2018
    In den doenkere zeswekentocht:

    Deze keer gingen we een wandeling maken in Zerkegem, waar de wandelclub De Rustige Bosstappers uit Jabbeke er hun jaarlijkse Doenkere zeswekentocht hielden.
    Zerkegem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Jabbeke. Zerkegem ligt op de overgang tussen de De Polders in het noorden en de Zandstreek in het zuiden. Van de deelgemeenten van Jabbeke is de naam van Zerkegem de oudste die men in de documenten terugvond. Reeds in 765 komt de naam "Sirigoheim" voor. Op het grondgebied werden ook een Keltische begraafplaats teruggevonden. Volgens één bron is het ontstaan van Zerkegem verbonden met die van de nabijgelegen parochie Roksem, volgens een andere met die van het kroondomein Snellegem. In 867 behoorde de villa van Zerkegem toe aan de abdij van Sint-Vaast in Atrecht. De start was in het OC Sarkoheem, we waren nog wat vroeg en aten eerst een boterhammetje met een heerlijke pot koffie. Na dit begonnen we aan onze tocht. Het was een lussentocht, dus na iedere lus kwamen we terug naar de zaal. We kozen om te beginnen met lus 2 die een 7tal km lang was. Ondertussen begon het al wat op te klaren, de weerdienst voorspelde toch een sombere dag. Deze lus voerde ons naar de Rosemput via enkele kleine weggetjes.



    Versierde kerstboom dicht bij de zaal

    Na enkele weggetjes waren we aangekomen aan het reservaat Hoge Dijken.

     De Hoge Dijken is een natuurgebied in de gemeente Oudenburg in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het ligt aan de Oude Brugseweg in de deelgemeente Roksem en de Korte Vijfwegstraat in de deelgemeente Ettelgem. In het gebied bevindt zich een plas die in de volksmond Roksemput genoemd wordt. De oppervlakte van het domein bedraagt 52 hectare.



    Opkomst van de zon. Vanaf 1973 werd er zand weggehaald voor de aanleg van de A18 tussen Jabbeke en Veurne. Hierbij werd gebruikgemaakt van een zandzuiger. Via pijpleidingen werd het zand, vermengd met water, door de polders van Ettelgem gevoerd naar de plaats van de A18. Dit duurde tot 1976. Zo ontstond een plas van 40 hectare, die de vorm heeft van een 8. Deze plas werd eerst bestemd tot watersportgebied. De openbare instelling Bloso ontwikkelde hier een aantal activiteiten op het gebied van windsurfen en waterskiën. Ook waren er plannen voor de bouw van een hotel.

    Hier en daar waren de poelen bevroren.

    De bodem De bodem kent een grote natuurlijke verscheidenheid, van droge, zure zandgrond tot vochtig grasland. Tussen 1989 en 1992 werd het domein beplant met ruim 15.000 inheemse bomen en struiken. Hieronder zijn wilgen, populieren, zomereiken, berken, els, es, kardinaalsmuts, sleedoorn, meidoorn, lijsterbes en vlier. Op de zuidelijke, warmere zandoever van de plas groeit rendiermos, bekermos en brem. Hiertussen vindt men ook het zandblauwtje. Er overwinteren veel watervogels, jaarlijks zo'n 6000 eenden en ganzen. In strenge winters kan dit aantal oplopen tot 10.000[2]. Hieronder bevinden zich de smient, de wintertaling en de slobeend. Ook wordt de grote zaagbek gesignaleerd. Verder worden er steeds meer aalscholvers waargenomen, met maxima van meer dan 300 exemplaren. In het voorjaar broeden er de fuut, de bergeend, de kluut en de oeverzwaluw. Verder is de plas tijdens het voorjaar en het najaar een rustplaats voor trekvogels. In totaal zijn er tijdens meer dan 15 jaar vogelobservaties meer dan 200 verschillende soorten waargenomen. Sinds 1996 zijn er meer dan 25 vlindersoorten geteld. Hieronder zijn de gele luzernevlinder, de koninginnenpage en het icarusblauwtje. Verder zijn er verschillende soorten insecten en kleine zoogdieren. In de plas komen verschillende vissoorten voor: baars, karper, zeelt, paling, kolblei, snoekbaars en rietvoorn






    Hier een zicht over de Roksemput.




     Er overwinteren veel watervogels, jaarlijks zo'n 6000 eenden en ganzen. In strenge winters kan dit aantal oplopen tot 10.000. Hieronder bevinden zich de smient, de wintertaling en de slobeend. Ook wordt de grote zaagbek gesignaleerd. Verder worden er steeds meer aalscholvers waargenomen, met maxima van meer dan 300 exemplaren. In het voorjaar broeden er de fuut, de bergeend, de kluut en de oeverzwaluw. Verder is de plas tijdens het voorjaar en het najaar een rustplaats voor trekvogels. In totaal zijn er tijdens meer dan 15 jaar vogelobservaties meer dan 200 verschillende soorten waargenomen. Sinds 1996 zijn er meer dan 25 vlindersoorten geteld. Hieronder zijn de gele luzernevlinder, de koninginnenpage en het icarusblauwtje. Verder zijn er verschillende soorten insecten en kleine zoogdieren. In de plas komen verschillende vissoorten voor: baars, karper, zeelt, paling, kolblei, snoekbaars en rietvoorn.



    Zicht door een van de vogelkijkhutten.

    Mooi beeldje




    Nu zijn op de terug naar de zaal via autoluwe wegen.










    We zijn terug aan het OC.



    De zaal was hier en daar wat opgemaakt.


    Dit waren de te volgen parcours. Na wat te hebben gedronken deden we nog een korte lus. Heb geen foto's genomen van deze lus, er was niet veel te beleven. Toen we opnieuw in de zaal waren lieten we ons wandelboekje afstempelen en we begaven ons dan naar Roeselare. Daar was er een kerstwandeling.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    27-12-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    26-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Damme 26-12-2018
     Kerstsfeer in Damme:

    Vandaag gingen we wandelen in Damme, waar Levenslijn Damme er hun laatste tocht van het jaar organiseerde.
    Damme is een stad in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De stad is een toeristische trekpleister met veel oude gebouwen. Deelgemeenten inbegrepen telt Damme iets meer dan 11.000 inwoners, die Dammenaars worden genoemd. De stad profileert zich sinds een aantal jaren als boekenstad. Damme werd gesticht in 1180 en toen voor het eerst ook schriftelijk vermeld als Hendam. In 1217 werd dat Hondsdam. Vermoedelijk kwam het voorvoegsel af van Honte, een modderige zeearm. In de 14e eeuw ontwikkelde zich dan de legende dat er, alvorens de stad te kunnen stichten, eerst een duivelse hond moest worden verjaagd.De inschrijving was in de benedenzaal van het stadhuis. Na iets te hebben gedronken, was het tijd om aan de tocht te beginnen.We kozen voor de langste afstand en die bedroeg 19km. Via enkele mooie verharde en onverharde paden ging de wandeling richting Oostkerke, waar de centrale rustpost was.



    Op het plein voor het stadshuis

    Het Stadhuis Het Stadhuis van Damme, in de Belgische provincie West-Vlaanderen, is een voorbeeld van Brabantse gotiek. Toen Damme nog een haven was en het Zwin nog niet verzand deed de benedenverdieping van het stadhuis dienst als goederenopslagplaats. Bestuur, administratie en rechtspraak gebeurden op de bovenverdieping. De Raadszaal en de Vierscate zijn versierd onder meer met gesculpteerde balksleutels in 1465 vervaardigd door Wouter van Inghen uit Sluis. Een overwelfde dubbele trap met leeuwen en de vier hoektorentjes versieren de voorgevel. In de toren is een beiaard van 39 klokken geïnstalleerd, waarvan twee uit de 14e eeuw. Opvallend zijn ook het stadsuurwerk uit 1459 en een zonnewijzer. Op het standbeeld uit 1860 van Jacob van Maerlant van de hand van Hendrik Pickery staat op het plein voor het stadhuis. Tegen de gevel van het stadhuis staan zes standbeelden van de graven van Vlaanderen (v.l.n.r. Filips van de Elzas, Johanna en Margarethe van Constantinopel (die een maquette van het St. Janshospitaal in de hand heeft), Filips van Chieti en Karel de Stoute, die aan Margaretha van York, zijn verloofde, de trouwring aanbiedt (dit huwelijk werd trouwens in Damme gevierd in 1468)), deze beeldhouwwerken zijn van diens zoon Gustaaf Pickery. Rechts van het stadhuis, in het Huyse de Grote is het Uilenspiegelmuseum gehuisvest. Het stadhuis werd in 1938 beschermd als monument.




     De Schellemolen, is een stenen windmolen in het Belgische Damme. De witgeschilderde bergmolen dateert uit 1867 en verving een eerdere standerdmolen. Sinds 1479 staat op deze plaats langs de Damse Vaart een molen. De molen is uitgerust met twee steenkoppels en een olieslagerij in de kelder. In 1963 stopte het maalbedrijf, waarna de Schellemolen in verval raakte. In 1971 kocht de provincie West-Vlaanderen de molen, waarna herstel volgde. In 1977 was hij weer maalvaardig. De molen is van 1 april t/m 20 september elk weekeinde te bezoeken.



    We kregen regelmatig mooie zichten.









    Zicht op de kerk van Damme. Rond 1180 verrees aan de zuidzijde van Damme een gebedshuis toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, in oorsprong waarschijnlijk een kapel van de parochie Oostkerke. De groei van de stad noodzaakte de oprichting van een nieuwe parochie en de bouw van een nieuwe kerk. Het gebedshuis werd rond 1210-1225 omgevormd tot een vroeggotische driebeukige basilicale kruiskerk met westtoren. Uitbreidingen volgden in de 13e en 14e eeuw wegens bevolkingstoename. In 1578 werd de kerk geplunderd door de geuzen maar 14e-eeuwse apostelbeelden en het laatgotische doksaal bleven gespaard. Herstelling volgde tussen 1621 en 1626. De slechte toestand van de kerk, het gebrek aan fondsen voor een grondige restauratie en het verval van de stad dat zorgde voor bevolkingsafname, was de aanleiding voor een gedeeltelijke sloop van de kerk. In 1704 ontstond discussie tussen de kerkelijke en burgerlijke overheid waarvan toelating nodig is. Een compromis werd op 17 maart 1725 tenslotte goedgekeurd door de Grote Raad van Mechelen. Hetzelfde jaar werden het transept en het schip en in 1727 de torenspits gesloopt. Men behield twee muren van de middenbeuk omwille van stabiliteit en steun voor de toren. Men sloot de zijkoren af met nieuwe westmuren en voor het middenkoor werd een groot voorportaal gebouwd dat het onderste gedeelte van het oude doksaal omvatte. In gans het bisdom verzamelde men gelden om de werken te bekostigen. De kerk werd opnieuw gerestaureerd, eerst tussen 1890 en 1895 en later tussen 1902 en 1904. Het pleister werd van de baksteen verwijderd waarbij middeleeuwse muurschilderingen verloren gingen. In deze kerk worden anno 2018 geen erediensten meer gehouden.


























    Zicht op de Kerk van Oostkerke. De Sint-Quintinuskerk (ook: Sint-Kwintenskerk) is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende dorp Oostkerke, gelegen aan de Sint-Kwintensstraat. Volgens een legende zou een kapel zijn gebouwd -nadat bij dit graf wonderen zouden zijn gebeurd- op het graf van Guthago (811-870), een Schotse prins die als geloofsverkondiger in deze streken werkzaam zou zijn geweest. Omstreeks 1100 werd op deze plaats een romaanse kruiskerk gebouwd. In 1159 werd Guthago heikig verklaard en werd de kerk aan hem gewijd. Later werd de kerk gewijd aan Sint-Quintinus, aangezien de parochie onderhorig was aan de Abdij van Mont Saint-Quentin. In de eerste helft van de 12e eeuw werden koor en transept opnieuw gebouwd, nadat ze vermoedelijk door een overstroming beschadigd waren geraakt. In de 13e eeuw werd het romaanse schip door een vroeggotisch driebeukig schip vervangen en werd de zware westtoren gebouwd, die toen nog een spits had. In de 14e en 15e eeuw werd ook het romaanse koor vervangen door drie gotische koren. Het romaans transept bleef bewaard. De kerk had veel te lijden van de godsdiensttwisten, en van 1579-1586, ten tijde van de Calvinistische republiek van Brugge, was de kerk protestants, waarbij de kunstschatten verloren gingen. Ook oorlogshandelingen tijdens de Tachtigjarige Oorlog leidden tot aanzienlijke schade. Van 1639-1641 werd de bouwvallige kerk vrijwel helemaal nieuw gebouwd. Van 1650-1651 werd een klokkenverdieping op de toren gebouwd, maar een spits kwam nooit tot stand. In 1771 werd een nieuw gewelf in de middenbeuk aangebracht. De kerk werd in 1937 geklasseerd als monument, maar op 22 oktober 1944 werd de kerktoren opgeblazen door de zich terugtrekkende bezetter, waarbij ook de kerk werd verwoest. Ook het Van Peteghemorgel uit 1819 ging hierbij verloren. In 1952-1954 werd de kerk in oorspronkelijke stijl herbouwd, onder leiding van Luc Viérin. De kerk is, op enkele muurresten na, vrijwel geheel nieuw opgetrokken. Vrijwel het gehele kerkmeubilair moest eveneens opnieuw worden aangemaakt. In 1985-1986 werd nog een schilderij, voorstellende de heiligen Guthago, Blasius en Quintinus, gerestaureerd. Opgravingen in 1956-1957 legden de fundamenten van de voormalige romaanse kerk bloot. Deze werden in 1989 zichtbaar gemaakt.







    Aangekomen aan de rustpost in Oostkerke. Hier deden we een mooie lus van rond de 8km. De lus ging richting Hoeke. Hoeke is een klein dorpje in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van het stadje Damme. Het is met z'n oppervlakte van zo'n 432 ha en met z'n inwoneraantal van ongeveer 150 mensen de kleinste deelgemeente op het grondgebied van Damme. Hoeke ligt in het noorden van de gemeente, nabij de Damse Vaart en dicht bij de Nederlandse grens.






    Zicht op de kerk van Hoeke. De Sint-Jacob de Meerderekerk. De eerste vermelding van het kerkje dateren van rond 1260, toen het nog een kapel was. In de loop der eeuwen werd het meerdere malen beschadigd en heropgebouwd. Het is een beschermd monument sinds 1938.




    Nog een laatste blik op Oostkerke.



    Hier stapten we over de brug van het Leopoldskanaal.

    en hier naast over het afleidingskanaal.



    We naderen stilaan ons einddoel.








    Lamme Goedzak. De nostalgische rivierboot Lamme Goedzak, die plaats biedt aan 170 personen, vaart heen en weer tussen de Brugse Noorweegse Kaai en het centrum van Damme, de stad van Tijl Uilenspiegel wiens vriend… Lamme Goedzak heette.


    Terug aangekomen aan het stadshuis.


    Het gestapte parcours van vandaag. Het was een mooie en rustige wandeling


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    26-12-2018, 18:16 geschreven door jipie  
    Reacties (2)
    08-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Ieper 08-12-2018
    Last Post - kersttocht:

    Deze keer gingen we wandelen te Ieper. Ieper (Frans: Ypres) is een stad in de Westhoek, in het zuidwesten van de Belgische provincie West-Vlaanderen. De stad telt ongeveer 35.000 inwoners en is daarmee de op vijf na grootste stad van West-Vlaanderen. Ieper is tevens het centrum van het gelijknamige arrondissement en de grootste stad in de Westhoek. De bijnaam van Ieper luidt 'de Kattenstad' of sinds het bezoek van paus Johannes Paulus II, 'Vredesstad'. Vroeger werd de stad soms ook Ieperen genoemd, zoals ook het Franse Ypres als een meervoud klinkt. Ieper ligt in de streek West-Vlaams Heuvelland.




    De Menenpoort



    Marktplein van Ieper





















    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    08-12-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    04-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Strombeek-Bever 04-11-2018
    Vlaams Brabant wandelt - Singeltochten:

    Na gisteren te hebben gewandeld in de provincie Limburg, was het nu de beurt om een wandeling te maken in de provincie Vlaams Brabant. In Strombeek-Bever, ging de provinciale wandeldag van Vlaams Brabant door. De Singelwandelaars uit Grimbergen hielden er hun jaarlijkse Singeltochten. De start was vanuit de Sporthal E.Moens.
    Strombeek-Bever is een plaats in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Grimbergen. De deelgemeente is 4,67 km² groot en telt 11.517 inwoners (2466 inw./km²). Strombeek-Bever bestaat uit het dorp Strombeek en het gehucht Bever en ligt langsheen de R0-ringweg en de A12-snelweg Brussel-Boom-Antwerpen, die het gehucht Bever scheidt van Strombeek-centrum. Strombeek grenst aan Brussel en is vergroeid met de Brusselse agglomeratie, in sterkere mate dan Bever. Na ons ontbijt, begonnen we aan onze wandeling. We wandelden richting Grimbergen via enkele autoluwe straten en afgewisseld met mooie stukjes natuur tot aan onze centrale rustpost in Grimbergen.



    Zicht op de Startzaal.

    We vertrokken richting de sportvelden





    De ruiten van de auto's die de nacht op straat hebben doorgebracht waren mooi bevroren.

    Op weg naar het Tangebeekbos.

    Het Tangebeekbos is een bos gelegen in de Vlaams-Brabantse gemeente Vilvoorde, op de grens met Grimbergen. Het bos is eigendom van het Agentschap voor Natuur en Bos. Ten noorden van dit natuurgebied loopt de Tangebeek, die er de grens vormt tussen Grimbergen en Vilvoorde. Het Tangebeekbos ligt ook ongeveer halverwege tussen de 9 km lange groene verbinding tussen de Grimbergse Sint-Servaasbasiliek van de Norbertijnen en de Vilvoordse Troostbasiliek van de karmelietessen. Deze route verbindt ook het Lintbos, het Prinsenbos, het Park Drie Fonteinen, de Gedempte Zenne en het Hanssenspark.







    Mooie vergezichten



    Via het Tangebeekbos stapten we zo naar het Prinsenbos





    Het Prinsenkasteel In het Prinsenbos trekt het Prinsenkasteel meteen de aandacht. Het was de verblijfplaats van de Heren van Grimbergen en is genoemd naar Filips-Frans van Bergen, prins van Grimbergen. Het kasteel dateert uit het begin van de 17de eeuw; tijdens de Tweede Wereldoorlog was het een munitiedepot dat in september 1944 door de terugtrekkende Duitsers in brand werd gestoken. De voormalige slotgracht van het kasteel doet nu dienst als visvijver. In de zware vierkante pijlers die het gewelf van één der zalen nu nog ondersteunen, is het wapenschild van de familie nog duidelijk te onderscheiden met inscriptie 1610.



    Het Prinsenbos is een bos dicht bij het centrum van Grimbergen. In het bos bevinden zich de ruïnes van het Prinsenkasteel, het voetbalterrein van KSC Grimbergen, een sporthal en de boskapel, een Maria-kapel die opgericht werd in 1954 door de soldaten van TTR uit Vilvoorde en eigendom is van de gemeente. Na de rust deden we hier een lus van een 5tal km. We kwamen ook voorbij de abdij en de kerk van Grimbergen.






    De abdij van Grimbergen, de oudste bewoonde norbertijnenabdij van België, werd tussen 1126 en 1128 hoogstwaarschijnlijk door de Heilige Norbertus zelf gesticht.In 1816 werd de abdij tot op de grond afgebroken, alleen de kerk, de pastorie, de boerderij en de oude ingangspoort bleven gespaard.Het interieur van de Sint-Servaasbasiliek is bijzonder rijkelijk gedecoreerd en er worden regelmatig (orgel)concerten gegeven.



    We volgden een tijdje de Maalbeekvallei is een vallei en natuurgebied in de Vlaamse gemeente Grimbergen. De Maalbeekvallei vormt de as van de oorspronkelijke dorpsgemeenschap. De Maalbeek vloeit van zuidwest (Nationale Plantentuin in Meise) naar noordoost en mondt ten noorden van Vilvoorde in het Zeekanaal Brussel-Schelde uit. De oudste woonkernen ontwikkelden zich langs de valleirand. De abdij van Grimbergen en het dorp liggen op de hoogste plek, terwijl het Prinsendomein zich in een kleine zijdepressie nestelde. De valleibodem ligt niet hoger dan 30 meter boven zeeniveau. Het laagste punt ligt in de buurt van de Tommenmolen. Noordwaarts stijgt het terrein zachtjes naar Beigem en Humbeek toe. Zuidwaarts klimt het veel sterker in de richting van de heuvelrug die de Maalbeekvallei van de Tangebeekvallei scheidt. Daar bevindt zich het hoogste punt (67 m), vanwaar men een mooi uitzicht heeft op het dorp en zijn omgeving, maar ook op de noordrand van Brussel en de Zennevallei.



    Dit ook een heel mooi stukje natuur.

    We zijn bijna terug aan onze rustpost







    Aangekomen op de rust aan Volkssterrenwacht Mira.Volksterrenwacht Mira is een vereniging zonder winstoogmerk, opgericht in 1967 door pater Pieraerts, aangesloten bij de abdij van Grimbergen. De oorspronkelijke sterrenwacht bevond zich volledig in gebouwen van de abdij, maar in 2000 werd een ruime uitbreiding aangebouwd. Volkssterrenwacht Mira is in de loop der jaren uitgegroeid tot een echte aantrekkingspool voor al wie interesse heeft in wat er zich in het heelal afspeelt en ontvangt ieder jaar vele duizenden bezoekers, zowel in groepsbezoeken als tijdens opendeurdagen of tijdens de openingsuren voor individuele bezoekers. De sterrenwacht beschikt over een uitgebreide tentoonstellings- en experimenteerruimte, verscheidene multimediazalen en wellicht het uitgebreidste astronomische instrumentarium van een Belgische volkssterrenwacht, met twee vaste telescoopkoepels, een vast opgestelde zonnetelescoop en een hele verzameling grote en kleine verplaatsbare instrumenten. Ook een weerstation ontbreekt niet. U kan dit instrumentarium ook bekijken via onze virtuele rondleiding . Daarna gingen we terug naar de startzaal via het Potaarde wandelpad en op het einde enkele autoluwe straten.



    Het Potaarde wandelpad






    Het was best aangenaam wandelweer en hebben genoten van een mooie wandeling.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    04-11-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    03-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Eksel 03-11-2018
    Bossentocht:

    Vandaag vroeg uit de veren, want ik ging een wandeling maken in de Limburg, in de gemeente Eksel. De plaatselijke wandelclub de Bosdravers hielden er hun jaarlijkse bossentocht. De start was vanuit het buurthuis De Locht.De wandeling bestond uit lussen van 10km of de verkorte variatie van 5km.De grote lussen gingen richting het Provinciaal Domein Pijnven, de kleinere meer landelijke paden.


    De startzaal.



    Hier had het lichtjes gevroren, de temperatuur bedroeg 0.5°C

    De zon was vroeg van de partij.



    Hier waren we op weg richting het Pijnven

    Het Pijnven is een Provinciaal Domein van 934 ha, dat is gelegen in de gemeenten Lommel, Hechtel-Eksel en Overpelt. Aan de zuidkant wordt het gebied begrensd door de vallei van de Grote Nete. Het gebied bevindt zich tussen de plaatsen Kerkhoven en Eksel. Het is eigendom van de Vlaamse Overheid en wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Daarbij gaat het om een voormalig heide- en stuifzandgebied dat vanaf 1904 werd beplant met Grove den, ten behoeve van de productie van mijnhout. In dezelfde tijd werd ook te Ravels een soortgelijke bosaanplant verricht. Tegenwoordig tracht men meer variatie in het eentonige bos aan te brengen, waardoor het zich geleidelijk als loofbos zal ontwikkelen. In het gebied zijn enkele heiderestanten aanwezig en een ven waaraan het bos zijn naam te danken heeft. De zwarte specht, ransuil, buizerd, sperwer, wespendief en nachtzwaluw zijn bewoners van het bos. Aan de Kiefhoekstraat, in het westelijk deel van het bos, in de gemeente Hechtel-Eksel is een bosmuseum gevestigd dat de geschiedenis en de ecologie van het Kempens bos belicht. Hier is ook speelgelegenheid. Van hier uit starten vier wandelingen van verschillende lengte. Sommige gedeelten van het bos zijn echter niet toegankelijk omdat ze rustgebied voor dieren zijn, of tot bosreservaat zijn uitgeroepen. Onder meer vanuit de Universiteit Gent worden in het bos grootschalige beplantingsexperimenten uitgevoerd onder de naam Forbio. Op vierkante percelen worden daartoe bomen van diverse soorten geplant en wordt gekeken hoe het bos en de biodiversiteit zich daar ontwikkelen. In sommige van de 41 proefvakken wordt één boomsoort geplant, en zo verder tot vier boomsoorten. Het Pijnven maakt deel uit van een groter boscomplex in de Lage Kempen, dat tegenwoordig onder de naam Bosland bekendstaat.



    Het is hier heel rustig om te wandelen.

    We wandelden ook door enkele zandvlakten.

    Met hier en daar een klimmetje.







    mooie zichten








    De zon deed haar uiterste best om het wat aangenamer te maken.





    Deze was niet goed geluimd.



    Foto genomen onder een mast


    Het was een aangename en rustige herfstwandeling in de Limburg. Morgen zal ik waarschijnlijk een wandeling in het Brusselse afwerken.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    03-11-2018, 19:52 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    02-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Brugge 02-11-2018
    Zilveren Vloot wandeling:

    Vandaag was er een wandeling in Brugge St-Michiels, waar de S-sportclub recreas een wandeling organiseerde. het was de 1°maal dat ik er aan deelnam.het was een grote stadswandeling door een stuk ongekend Brugge en een beetje het historisch. Er was heel veel volk(enorm veel toeristen) in Brugge tijdens deze tocht.We kregen veel afwisseling en het weer was prima.
















    Hier was onze 1° halte in de Howest

















    In de verte zagen we onze volgende rust de Blauwe Zaal.










    We kregen enkele mooie zichten.














    Een geslaagde stadswandeling, doch 1 groot minpunt: de kms dwaalden sterk af van de afstandstabel.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    02-11-2018, 19:57 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    01-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Zillebeke 01-11-2018
    10° Curieuze wandeling:

    Het beloofde terug een mooie wandeldag te worden, en we reden naar Zillebeke.
    Zillebeke is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen, en een deelgemeente van de stad Ieper. Het was tot 1977 (3.554 inw.) een zelfstandige gemeente, waar in 1971 Hollebeke en Voormezele aan werden toegevoegd. Zillebeke ligt in Zandig Vlaanderen en de Westhoek. Op een totale oppervlakte van 1.734 ha zijn er 222 ha bossen in Zillebeke. De curieuzestappers hielden er hun jaarlijkse wandeling in het OC 't Riet. We waren nog wat vroeg en dronken eerst nog een kop koffie alvorens we begonnen aan de tocht. De grootste afstand was 20km en kozen voor deze afstand. Deze bestond uit 2 delen, een lus rond Zillebeke vijver , het andere deel ging richting Hill 60, de Palingbeek en de Gasthuisbossen. Zeker een groene wandeling.



    De Zillebekevijver is een vijver in het Belgische dorp Zillebeke. De vijver is 28 hectare groot en ligt net ten westen van het dorpscentrum. De vijver ontstond in de 13de eeuw, toen voor drinkwater, de lakennijverheid en het voeden van de stadsgrachten een aantal vijvers werd aangelegd rond de stad Ieper. In 1217 werden zo vijf vijvers vermeld, waaraan later nog aanpassingen gebeurden. Door afdamming van de vallei van de Zillebeek werd de Zillebekevijver gevormd, die rond 1295 ongeveer zijn huidige vorm kreeg. Naast deze vijver zijn ook nog de Dikkebusvijver en Bellewaardevijver bewaard gebleven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag de vijver vlak tegen de frontlijn van de Ieperboog. Tegenwoordig dient de vijver voor de productie van oppervlaktewater en is het een natuurlandschap dat ook wordt gebruikt voor recreatie.



    Mooi zicht op de vijver



    Regelmatig wat uitleg via de infoborden.

    Eenmaal de vijver achter ons stapten we verder richting de Verdronken weide



    De verdronken weide ligt aan de zuidelijke stadsrand. Dit laaggelegen, open en natte gebied, heeft een hele geschiedenis achter de rug. Eerst was het een ondoordringbaar moerasgebied waar heel wat beekjes in samenvloeiden. Samen vormden die uiteindelijk de Ieperlee. Van 1200 tot 1383 woonden er veel mensen die er tussen de sloten en de beken hun huizen bouwden. Het waren vooral ambachtslui die zich hier vestigden. Zo ontstond de Sint-Michielsparochie. In 1383 werd deze belangrijke wijk van de stad verlaten en platgebrand net voor het Beleg van Ieper. Achteraf werd ze niet meer terug opgebouwd.







    Vanaf 1992 werd de Verdronken Weide als wachtbekken ingericht. Het overtollige water kon er een tijdje rusten vooraleer het naar de Ijzer en de zee vloeide. Samen met het water uit Dikkebus- en Zillebekevijver is de voorraad nu voldoende groot om er het hele jaar door drinkwater uit te filteren voor de Ieperlingen.



    Terug aangekomen na het eerste gedeelte te hebben afgelegd. Na iets te hebben gedronken begonnen we aan de het ander gedeelte van deze wandeling. We hadden een halte in de voetbalkantine van de Zillebeekse voetbalclub.



    Zicht op de kerk van Zillebeke.








    Er was heel veel variatie in het parcours.





     De Palingbeek is een natuurgebied en West-Vlaams Provinciaal Domein in Zillebeke, een deelgemeente van de Belgische stad Ieper. Het is meer dan 230 ha groot en ligt een paar kilometer ten zuiden van het dorpscentrum, op de grens met Voormezele en Hollebeke. Het domein ligt rond het oude kanaal Ieper-Komen. De Palingbeek is Europees beschermd als onderdeel van het Natura 2000-gebied 'West-Vlaams Heuvelland' (BE2500003).







    Dit domein is heel mooi om er te wandelen



    We passeerden ook enkele militaire begraafplaatsen.







    Na een tijdje kregen we de kerk van Zillebeke in zicht

    Nu nog wat enkele paden te gaan en deze mooie tocht loopt op zijn einde.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    01-11-2018, 16:26 geschreven door jipie  
    Reacties (0)
    20-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wandeling te Rekkem 20-10-2018
    Open Grenstocht:

    Deze keer was het dicht bij huis voor de wandeling die we deden. Een tocht van de eigen wandelclub, die door ging in Rekkem.
    Rekkem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Menen. Rekkem ligt in het zuiden van de provincie, ingeklemd tussen Wallonië (Moeskroen) en Frankrijk (Halewijn). In 1963, bij de definitieve vastlegging van de taalgrens, werd het gehucht Risquons-Tout (0,39 km2 met zowat 500 inwoners) overgeheveld van de gemeente Rekkem naar de stad Moeskroen. Rekkem-centrum ligt in het noorden van het grondgebied, meer naar het zuiden ligt het gehucht Paradijs. In het oosten van de deelgemeente ligt een stuk van het industrieterrein LAR, genoemd naar de drie deelgemeenten waarin het gelegen is (Lauwe - Aalbeke - Rekkem). De start was vanuit de zaal Barthel, de wandelaars konden kiezen uit een 4tal afstanden.

    Alle afstanden stappen door de wijk Steenland en in de Kloosterhoek verlaat de 7km(2x) de groep. De andere afstanden stappen naar de dorpskern, waar de 2kleinere afstanden de overige verlaten. De grotere afstanden trekken nu op smokkeltoer. Via veldwegels bereiken we de Porte Rouge in Frankrijk. Via rustige wegen op en langs de grenslijn Frankrijk - België bereiken we de centrale rustpost in zaal de Kring in Menen. Hier maakt de grootste afstand een lus, via de Leieboorden, enkele natuurgebieden en het eilandje in Frankrijk bereiken we voor de 2°maal de rustpost. Na de rust stappen de 12 en 21km samen doorheen het Diefhondbos en de natuur terug richting Rekkem om wat later terug aan te sluiten met de kleinste afstanden en zo de startzaal te bereiken.












    Zicht op Rekkem vanop Franse bodem

    Hier zijn we aan Porte Rouge in Frankrijk (Halluin)











    Nu een doortocht maken op het eilandje.

    Een circus heeft er zijn tenten opgeslagen.



    Via de Oude sluizencomplex gingen we terug  Frankrijk binnenwandelen.












    Hier even de doortocht op het eilandje.

    Na de 2°rust gingen we terug richting Rekkem via het Diefhondbos.

    Het Diefhondbos Het Diefhondbos is een van de oude beddingen die ontstaan zijn na de rechttrekking van de Leie in 1885. Die afgesneden arm werd jarenlang opgevuld met huishoudelijk afval. In 1979 werd het gebied ingekleurd als bos en in 1983 werd het stort gesloten. In de loop der jaren werden op het stort verschillende boomplantacties georganiseerd waardoor je er nu een speelbos vindt.




    Terug in Rekkem, nu nog enkele kerkwegels volgen en we zijn opnieuw aan de startzaal.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    20-10-2018, 00:00 geschreven door jipie  
    Reacties (1)
    Goeie dag vanwege jp

    Over mijzelf
    Ik ben Vanden Broucke Jean Pierre, en gebruik soms ook wel de schuilnaam jipie.
    Ik ben een man en woon in Lauwe (België) en mijn beroep is bruggepensioneerd.
    Ik ben geboren op 21/12/1954 en ben nu dus 64 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: Wandelen, fotografie en genieten van de natuur.
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 01/10-07/10 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 27/08-02/09 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Blog als favoriet !





















    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!